همراه با واقفی که به وعده اش عمل کرد

وقف بهترین کار دنیا است

۱۳۹۸/۰۱/۱۵ - ۱۳:۱۰
صاحب‌خانه‌ شدن همواره یکی از نیازهای بشر بوده است و چه بسا برای برخی به مثابه یک آرزو باشد. آرزویی که زمانی حسین سپهریان نیز در دل داشت و خدا مقدر کرد تا این کارمند امانت‌دار مشهدی نیز به مراد دلش برسد.
داستان خانه‌دار شدن آقای سپهریان بر می‌گردد به آشنایی تصادفی او با سید محمد علی میرزا جعفر نطنزی. بزرگ مردی که قبل از آن‌که چشم از این دنیا ببندد، منزل مسکونی صد متری خود را در مشهد به نام حسین سپهریان می‌کند.
به قول سپهریان کار خدا بود. البته آقای جعفر نطنزی به ایشان می‌سپارد که اگر روزی به منزل احتیاج نداشت، آن را صرف امور خیریه نماید. بدین ترتیب چند ماه قبل آقای سپهریان که اکنون در منزل مسکونی خودش ساکن است و حتی منزل بزرگتری نیز دارد تصمیم می‌گیرد به وصیت آقای جعفر نطنزی عمل کند. در این میان آقای سپهریان را شور عجیبی فرا می‌گیرد. اشتیاقی غیر قابل توصیف. آخر او تصمیم گرفته بود منزل را وقف آستان قدس رضوی کند.
حسین سپهریان درباره حال و احوالش قبل از وقف چنین گفت: احساس جالبی داشتم. شور خاصی وجودم را در بر گرفته بود. قرار بود به جرگه واقفان آستان قدس رضوی بپیوندم و بی‌شک همه چیز از ارادت ویژه‌ام به آقا علی بن موسی الرضا (ع) آغاز شده بود.
در ادامه این واقف آستان قدس رضوی برایم تعریف کرد که هیچ وقت چشم‌داشتی به خانه آن مرحوم نداشته و حتی بعد از وقف، خدا کمکش کرده تا منزل بزرگتر و بهتری خریداری کند. در واقع بیان کرد: از ثمرات و برکات وقفی که انجام دادم، مشکلات خرید منزل از جلوی پایم برداشته شد. با آن‌که پول چندانی نداشتم، اما به مدد عنایت امام هشتم (ع) اکنون صاحب منزل خودم هستم.
وقف از دید هر انسانی ارزش و اهمیت متفاوتی دارد. در یک نگاه همچون خورشیدی است که همه از نور آن بهره می‌برند و در نگاه دیگری مانند چشمه زلال آبی است در یک کویر خشک. از سپهریان درباره نقطه نظر و دیدگاهش به وقف پرسیدم و ایشان جواب داد: وقف در کارنامه ابدی ما جای خوبی خواهد داشت. اگر از مال خود بگذریم و در راه خدا وقف نماییم، برکت آن را در زندگی خود خواهیم دید. اگر تمکن مالی انسان بالا باشد، وقف بهترین کار دنیا است.
 
برچسب ها:
پیوست ها:
منابع:
افزودن دیدگاه جدید

متن ساده

HTML محدود