گفتگو با کشاورزی از دشت‌های استان چهار محال و بختیاری که یکی از واقفان حرم مطهر است

عشق به حضرت دلیل وقفم بود

۱۳۹۸/۰۱/۱۴ - ۰۷:۰۵
در گوشه و کنار این مرز و بوم بسیارند انسان‌هایی که به عشق امام رضا (ع)، اموال و املاک خود را به بارگاه امام هشتم (ع) اهدا می‌نمایند.
برخی واقف فرهنگی هستند و از کتاب و تابلوهای نایاب و باارزش خود می‌گذرند و برخی دیگر از خانه و زمین خود و مهدی قلی سلیمی یکی از این انسان‌های خوب خدا است. کشاورزی هفتاد و چهار ساله و اهل شهر بِن.
شهری در نزدیکی شهرکرد که بزرگترین دشت‌های استان چهار محال و بختیاری را دارد.
شهری که در آن باغداری پیشه مردمان بسیاری است، از جمله حاج مهدی قلی سلیمی. این واقف دیار بِن، داستان وقف خود را این طور شروع می‌کند: «از کودکی علاقه خاصی به حضرت رضا (ع) داشتم. اگر بخواهم دقیق بگویم این عشق از نه سالگی شروع شد، درست پس از زیارت حرم رضوی.
وقتی بزرگ شدم زمین کشاورزی از پدرم خریداری کردم و به محض آن‌که سند به اسمم خورد، بخشی از آن را نذر حرم حضرت رضا (ع) نمودم و یک سوم از عواید زمین را هر ساله به دفتر نذورات آستان قدس رضوی می‌دادم.» اما پس از مدتی این کشاورز سخت‌کوش دید که نمی‌تواند بدین ترتیب کار کند. به گفتة خودش امکان جداسازی کامل عواید و درآمد زمین خود و بخش نذری حضرت رضا (ع) میسر نبود.
از طرف دیگر می‌ترسید که پس از درگذشتش، فرزندانش راه او را ادامه ندهند.
او در این باره گفت: «نذر بعد از فوت ادا نمی‌شود، اما وقف دنبال می‌گردد.» بنابراین در سال 1385 تصمیم گرفت کل زمین کشاورزی خود را وقف آستان قدس رضوی نماید. در این میان حاج سلیمی با زبان ساده خود جملة جالبی اضافه کرد: «تصمیم گرفتم من کشاورز باشم و حضرت رضا (ع) ارباب.» اما از آن‌جایی که باید خودش به درخت‌های نوپا و زمین کشاورزی رسیدگی می‌کرد، زمین وقف شده را از آستان قدس رضوی اجاره نمود تا روی آن با شور و اشتیاق کار کند و هرسال آبان ماه اجاره‌نامه جدیدی را با آستان قدس رضوی امضاء می‌کند تا نذر ابتدایی‌اش پس از فوتش نیز ادامه یابد.
در آخر هر چه از آقای سلیمی در بارة برکات و ثمرات این وقف در زندگی‌اش پرسیدم، فقط پاسخ داد: «این برکات فقط بین من، خدا و حضرت رضا (ع) است و لازم به بیان آن‌ها نیست.»




 
پیوست ها:
منابع:
افزودن دیدگاه جدید

متن ساده

HTML محدود