گزارشی از حال و هوای مشهد الرضا در روز عاشورا؛

روز عاشقی

۱۳۹۸/۰۶/۱۹ - ۱۶:۱۸
امروز عزاداران حسینی در مشهد مقدس چه خوب رسم عاشقی را به رخ جهانیان کشاندند. مشهد الرضا(ع) یکپارچه عزادار و در و دیوار شهر داغ بزرگی را بر سینه مهر کرده‌ است.

پرچم های سیاه رنگ و علم‌های سرخ برافراشته، صدای طبل و سنج و دسته‌های یکپارچه عزاداران که جانی دوباره به پیکره این شهر داده‌اند، همه عاشقند، عاشق اربابشان حسین(ع)، محور فقط سیدالشهداست و مغناطیس محبت اوست که مردم را از هر قشر و طبقه اجتماعی برای عزاداری ارباب بی‌کفنشان به کوچه و خیابان کشانده تا سینه زن امام حسین(ع) باشند و زیر علم اباعبدالله الحسین(ع) کمر صاف کنند و بگویند «ما سینه سوخته حسینیم.» امروز چه عاشقانه هیئات و دسته‌های عزاداری با علم و بیرق‌ سیاه و طبل و سنج و دمام صحنه‌های باشکوهی را به تصویر کشیدند و آنچه امروز از شیوه‌های مختلف عزاداری، پخش نذری، حضور جوانان و نوجوانان در دسته‌های عزاداری و آداب و رسوم شهرها و کشورهای مختلف به ثبت رسید گویای پیشینه و عقبه‌ هیئاتی دارد که از گذشته‌های دور تا کنون سعی داشتند روح خود را با نام حسین(ع) جلا دهند. با هیئات مذهبی شهر مشهد که به منظور عرض ارادت به ساحت قدسی حضرت رضا(ع) به بارگاه منور این امام همام مشرف شده‌اند، همراه می‌شویم.

 

ارثیه‌ای به نام حسین(ع)
پیر غلام و میدان‌دار هیئت است، در میان شلوغی و انبوه جمعیت عزادار، «حاج آقای پیله‌چی» که مویی سپید کرده و شالی مزین به نام «هیئت فدویان حسینی سرشور مسجد منبرگلی» به دور گردن دارد، می‌گوید: «همه ما عاشق امام حسین(ع) هستیم و امروز آمده‌ایم اینجا تا نشان دهیم عزادار اربابمان حسینیم». او می‌افزاید: «این هیئت قدمتی 70-80 ساله دارد و به نوعی ارثیه ابا و اجدادی ماست، سنت عزاداری اباعبد الله الحسین(ع) امانت الهی و میراثی با ارزش از گذشتگان ماست که باید آن را حفظ کنیم و به نسل جوان انتقال دهیم».

 

نوکر و خدمتگزار حسینم(ع)
مقابل باب الجواد(ع) ایستاده و مشغول راهنمایی عزاداران است. دقایقی تا اذان ظهر بیشتر نمانده و جنب و جوشی در همگان به پاست تا خود را به داخل صحن برسانند، حاج محمود جهان نوش 55 ساله از بچه هیئتی‌های قدیمی کوچه سرشور است و به قول خودش آرامش وجودی‌اش را از ائمه اطهار(ع) گرفته. حاج محمود می‌گوید: «هیئت فدویان حسینی سرشور مسجد منبرگلی» یکی از هیئت‌های قدیمی شهر مشهد است که‌ تأسیس آن به سال 1306 برمی‌گردد و هر سال در شب هفتم ماه محرم و ایام تاسوعا و عاشورا برای عرض تسلیت در قالب هیئتی متشکل از جوانان و میانسالان و سالخوردگان به حرم مطهر مشرف می‌شود».

او ادامه می‌دهد: «از همان کودکی به هیئت رفته و خودم را بچه هیئتی می‌دانم و در این مدت هر چه از امام حسین(ع) خواستم برآورده شد. من شرمنده ایشان هستم و تنها کاری که می‌توانم انجام دهم نوکری و خدمتگزاری دستگاه اربابم حسین(ع) است».

 

زنجیرزن و علم‌کش حسینیم
حاج احمد آقا عشقی از قدیمی‌های محله سرشور است و شاید بهترین توصیفی که در وصف هیئت آن ها می‌توان کرد، پای بندی به اصول و سنت های قدیمی شان است. او می‌گوید: «طبق سنت هر ساله، هیئت حسینه سرشور در روز عاشورا عازم حرم مطهر می‌شود و در قالب دسته‌های عزاداری، در حالی که مردان قوی جثته علم‌ها را بر دوش می‌کشند و جوان‌ترها به سینه زنی و زنجیرزنی می‌پردازند به سمت حرم مطهر حرکت کرده و خود را به آستان مقدس حضرت رضا(ع) می‌رسانند». حاج احمد قطه شعری می‌خواند و ادامه می‌دهد: «خواهم ز خدا که بی ولایم نکند/ غرق گنهم ولی رهایم نکند/ یک خواسته دارم از خدای تو حسن(ع)/ در هر دو جهان از تو جدایم نکند... ما چه انسان‌های خوشبختی هستیم که الگوهای بزرگی همچون ائمه اطهار(ع) داریم. این کمترین کاری است که در غم و مصیب آنان به سوگ می‌نشینیم و عزادار و مصیبت زده فراق آن ها می‌شویم».
حالا در چند قدمی حرم، نوای روضه می‌آید و تا چشم کار می‌کند دسته‌های عزادار و مردمی که دل به این آستان و صحن و سرا داده‌اند. غبطه باید خورد بر این همه ارادت و اخلاص که سال‌هاست همگان این گونه خود را در غم فراقش شریک می‌دانند.

 

برچسب ها:
پیوست ها:
منابع:
افزودن دیدگاه جدید

متن ساده

HTML محدود