به همت بنیاد پژوهش‌های اسلامی آستان قدس رضوی،

«روند تشکیل خاندان‌های سادات و گسترش نقابت در خراسان از قرن 4 تا 7 هجری» بررسی شد

۱۳۹۸/۰۷/۱۳ - ۱۳:۳۱
در سیزدهمین کرسی ترویجی بنیاد پژوهش‌های اسلامی آستان قدس رضوی، «روند تشکیل خاندان‌های سادات و گسترش نقابت در خراسان از سده چهارم تا هفتم هجری» تبیین و بررسی شد.

به گزارش آستان‌ نیوز، این کرسی ترویجی با حضور اسماعیل رضایی عضو گروه سادات و مفاخر اسلامی بنیاد پژوهش‌های اسلامی آستان قدس رضوی، علی یحیایی استادیار دانشگاه حکیم سبزوار و ابوالفضل حسن‌آبادی مدیر امور اسناد و مطبوعات سازمان کتابخانه‌ها، موزه‌ها و مرکز اسناد آستان قدس رضوی در بنیاد پژوهش‌های اسلامی آستان قدس رضوی برگزار شد.
اسماعیل رضایی در ابتدای این جلسه عنوان کرد: سادات، خاندان و نسل وابسته به پیامبر(ص) هستند که در دوره‌هایی به مناطق مختلف جهان اسلام یا غیر اسلام مهاجرت کردند و تشکیل خانواده دادند.
وی با اشاره به انواع مهاجرت گفت: مهاجرت در گذشته و حال انواع متفاوتی دارد که اختیاری و غیر اختیاری، فردی و گروهی، داخلی و بین‌المللی، ساده و پیچیده و... از جمله آنهاست؛ این مهاجرت‌ها هر کدام مشخصاتی جداگانه‌ای دارد.
این پژوهشگر تصریح کرد: برای تبیین بحث مهاجرت از گذشته تا کنون، نظریه‌های مختلفی بیان شده و نظریه جاذبه و دافعه که بیشتر تأکیدش بر نوع مهارجت اجباری است، نظریه محرومیت نسبی که ادعایش این است مهاجرت پاسخی به محرومیت‌هاست و... از جمله آن‌هاست؛ بیشتر جریان مهاجرت سادات به نظریه نخست که نظریه رباینده و کشنده است مربوط می‌شود.
وی در ادامه حجاز را مبدا و خراسان را مقصد مهاجرت‌های سادات ذکر کرده و به دلایل این مهاجرت‌ها اشاره کرد و گفت: نخستین دلیل مهاجرت مسائل سیاسی است؛ این نوع از مهاجرت‌ها برای واکنش قیام‌ها صورت می‌گرفت، قیام‌هایی در دوره امویان پس از جریان خلافت علی‌بن ابی‌طالب(ع) رخ داد که واکنشی به محرومیت‌های سیاسی بود و می‌توان گفت این قیام‌ها به لحاظ ظاهری نه به لحاظ ارزشی با شکست مواجه شدند.
رضایی خاطر‌نشان کرد: سادات دو دسته می‌شوند یک دسته که معتقد بودند شرایط حکومت و قیام کردن وجود نداشته و تقیه پیش می‌گرفتند و گروهی دیگر نیز معتقد به قیام بودند، از این رو منطقه جغرافیای محل سکونت خود را ترک کرده و مهاجرت می‌کردند.
وی نخستین مهاجرت در دوره علویان را مهاجرت یحیی‌بن زید دانست و گفت: یکی از دلایل انتخاب خراسان به عنوان مقصد سادات، دوردستی از مرکز خلافت (دمشق)، امکان فعالیت و پناه‌گیری بهتر و همچنین وجود نارضایتی از حکومت در این منطقه بود.
پژوهشگر گروه سادات و مفاخر اسلامی بنیاد پژوهش‌های اسلامی آستان قدس رضوی، عامل دیگر در مقصد قرار دادن خراسان توسط سادات را  دوستی و ارادات مردم این سرزمین به اهل بیت عصمت و طهارت(ع) ذکر کرد و ادامه داد: در این منطقه آرمانی شکل گرفت که حکومت باید در دست خاندان پیامبر(ص) قرار گیرد.
وی با بیان اینکه تداوم این مهاجرت‌ها یکنواخت نبود، گفت: تأسیس خلاقت عباسیان به نوعی در یک دوره باعث کاهش ورود و در دوره‌ای دیگر موجب افزایش ورود سادات به خراسان شد؛ خراسان به عنوان نقطه آغاز و مبدا قیام عباسیان با شعار طرفداری از عالم آل محمد‌(ص) بود.

برچسب ها:
پیوست ها:
منابع:
افزودن دیدگاه جدید

متن ساده

HTML محدود