در گفت‌وگو با یکی از بانوان واقف حرم مطهر رضوی مطرح شد؛

مشارکت در زیارت زائران زیارت اولی مایه افتخار است

۱۳۹۹/۰۴/۱۰ - ۱۸:۴۸
زائرسراها از جمله امکاناتی است که برای تسهیل امر زیارت اقشار کم‌برخوردار و تکریم زائران به همت مجموعه آستان قدس رضوی و در پرتوی مهربانی واقفان و ناذران این مجموعه در مشهد احداث شده است.

این زائرسراها، میزبان هزاران زائر زیارت اولی در ادوار گذشته بوده است که شاید اگر چنین امکاناتی مهیا نبود، بسیاری از آنان همچنان در حسرت زیارت بارگاه ملکوتی امام هشتم(ع) به سر می‌بردند. در این مجال پای سخن سکینه انصاری، یکی از بانوان اهل علم و معرفت کشور می‌نشینیم که نامش در میان واقفان مشارکتی این زائرسراها به چشم می‌خورد. او متولد 1352، اهل تهران و مدرس دانشگاه در گروه معارف اسلامی است. 

 


چرا آستان قدس رضوی را برای وقف انتخاب کردید؟
هر ساله سعی می‌کنم فروردین ماه به مشهد مقدس سفر کنم و به پابوس آقا علی‌بن موسی‌الرضا(ع) بیایم. به ‌طور معمول هم در صحن آزادی می‌نشینم و در نماز جماعت این صحن شرکت می‌کنم. یکی از دفاتر نذورات و موقوفات آستان قدس رضوی در این صحن قرار داشت. همیشه دلم می‌خواست به این دفتر مراجعه کنم و بپرسم چه کاری در حوزه وقف می‌توانم برای حرم مطهر رضوی انجام دهم. فروردین ماه 1397 به این دفتر رفتم و پس از مشورت، مبلغی که در آن زمان داشتم را به آستان قدس رضوی تقدیم کردم. مسئول این دفتر، مصارف مختلف را برای این هدیه نقدی پیشنهاد داد که زائرسرا یکی از آن‌ها بود. از آنجایی که زائران کم‌برخوردار و زیارت اولی می‌توانند از امکانات زائرسرا بهره‌مند شوند، به نظرم بهترین راه را برای مصرف این هدیه بود. بدین‌ترتیب سهم بسیار کوچکی از این زائرسرا و خدمت به زائران نصیبم شد. به نظرم کار خاصی انجام نداده‌ام، اما اولین گامم در این مسیر بود که در مجموعه آستان قدس رضوی به ثبت رسیده است.

 

 

با چه انگیزه‌ای در این سنت حسنه سهیم شدید؟
ارادت بسیاری به ائمه معصومین(ع) به‌ویژه امام رضا(ع) دارم. در واقع، حس نزدیکی و علاقه‌ خاصی که به این امام بزرگوار دارم، قابل وصف نیست. اگر گاهی به پابوس و زیارت ایشان نروم، آرام نمی‌گیرم چنانکه تعداد دفعاتی که با خانواده یا به تنهایی به حرم مطهر رضوی مشرف شدم، قابل شمارش نیست. احساس می‌کنم وقتی به بارگاه ملکوتی امام هشتم(ع) می‌روم به خانه خودم قدم می‌گذارم. البته از نظر مالی شرایط متوسطی دارم، اما در خانواده‌ای بسیار مذهبی بزرگ شده‌ام که پدر و پدربزرگم، نسل در نسل، از روحانیون بسیار مخلص بودند. در این مدت، همیشه دوست داشتم کاری به نیت امام رضا(ع) انجام دهم که علاوه بر جنبه مادی، جنبه معنوی هم داشته باشد. دلیل دیگر آن تأکیدی است که درباره وقف در دین اسلام شده است چنانکه در حدیثی از وقف به‌عنوان باقیات‌الصالحات نام برده شده است و هر انسانی باید صدقه جاریه‌ای برای خودش داشته باشد. بنابراین با مشارکت در وقف می‌توان صدقه جاریه‌ای برای آخرت خودمان کنار بگذاریم، چراکه ممکن است فرزندان و وراث فراموش کنند برای ما کاری انجام دهند. پس وقف بهترین کار است که ثمره آن هم در این دنیای فانی و هم آخرت باقی به ما می‌رسد. 

 


 از برکات وقف‌تان بگویید. 
امام رضا(ع) عنایت‌های بسیار ویژه‌ای به من داشته‌اند و کرامت‌های خاصی از ایشان در زندگی‌ام دیدم که قابل گفتن نیست. به‌طور نمونه به لطف این امام همام توانستم خادمیار ایشان در بحث حمایت مالی شوم و در استان خودم تهران به نیت ایشان به خانواده‌های بی‌بضاعت کمک کنم. انگار امام رضا(ع) بهم فرمودند کنارم باش و قدم‌هایت را در این مسیر ادامه بده. 

 


چه برنامه‌‌ دیگری برای ادامه این راه دارید؟
در زمان اهدای آن مبلغ به ذهنم رسید، یک سوم آپارتمانم را هم بر آستان قدس رضوی وقف کنم. چرا که این مجموعه بزرگ موقوفاتی، افراد بی‌بضاعت را بهتر شناسایی می‌کند. دفعه بعدی که به حرم مطهر رضوی مشرف شدم، این تقاضا را هم مطرح کردم. البته تا زمانی که در قید حیات هستم می‌خواهم در آپارتمانم سکونت داشته باشم، پس از آن این وقف انجام شود. 

 


به نظر شما برای مشارکت در امور خیر باید تمکن مالی بالایی داشت؟
کمک به دیگران فقط محدود به خدمات مادی نمی‌شود بلکه جنبه‌های عاطفی و روحی را هم شامل می‌شود. به‌نظر می‌رسد برخی از افراد به این امور فقط نگاه مادی دارند و تصور می‌کنند باید ثروتمند بود و بضاعت مالی بسیاری داشت تا بتوان در اموری همچون وقف مشارکت کرد. به‌طور نمونه با تدریس فی سبیل الله برای رضای خدا، ائمه معصومین(ع) و شهدا می‌توان در مسیرهای فرهنگی و کمک به دیگران قدم برداشت. 

 


سهیم شدن در زمینه‌سازی برای زیارت زائران زیارت‌اولی چه حسی دارد؟
بی‌شک احساسی که از دل برمی‌‌آید، قابل وصف نیست. من همیشه با خودم می‌گویم باید خودمان را جای دیگران بگذاریم. همان‌طور که امام علی(ع) در بحث اخلاق فرمودند هر چه برای خود می‌پسندید، برای دیگران هم بپسندید. متأسفانه بسیاری از افراد جامعه ما، زندگی طبقات بالای جامعه را با زندگی خود مقایسه می‌کنند در حالی‌که طبق تأکید پیامبر اکرم(ص) باید زندگی خود را از نظر مادی با طبقات پایین‌تر از خود و از نظر معنوی با طبقات بالاتر مقایسه کنیم تا مغرور نشویم. زائران زیارت اولی که به همت آستان قدس رضوی برای نخستین بار به حرم مطهر رضوی مشرف می‌شوند، اگر چه ممکن است از نظر مادی کم‌برخوردار باشند، اما آنان افرادی هستند که نظر معنوی از امثال من بسیار بالاتر بوده و همیشه از غریب الغربا(ع) خواستند تا آنان را هم به حرم‌شان دعوت کنند. یعنی همیشه دل‌شان با امام رضا(ع) بوده است. وقتی این عاشقان در زائرسرای حرم مطهر ساکن می‌شوند برای ما افتخاری است. من همیشه دوست داشتم زائر اولی باشم و همچون آنان با عشق و دل به زیارت بیایم. بی‌شک زیارت این زائران بسیار زیباتر از زیارت افرادی مثل ما است که در هتل‌های مختلف اقامت کرده و گاه غرق امکانات آن هتل می‌شویم. برکتی که در زندگی این افراد وجود دارد در زندگی ما وجود ندارد، بنابراین آنان نه‌تنها از نظر معنوی بلکه از نظر مادی هم جایگاه والاتری از ما دارند. 

 

 

چه خواسته‌ای از امام رضا(ع) دارید؟
همیشه سعی کردم هر یک یا دو ماه یک‌بار به پابوس حرم مطهر آقا علی‌بن موسی‌الرضا(ع) مشرف شوم، اما به‌دلیل شیوع بیماری کرونا آخرین بار در دی ماه 98 توانستم به زیارت بیایم. از راه دور التماس دعا دارم و از ایشان ظهور امام زمان(عج)، فراهم شدن زمینه زیارت با آرامش مکه و مدینه به‌ویژه قبرستان بقیع برای شیعیان و شفاعت شیعیان‌شان را در آن دنیا خواستارم. 

 


تهیه و تنظیم: آرزو مستاجرحقیقی

برچسب ها:
پیوست ها:
منابع:
افزودن دیدگاه جدید

متن ساده

HTML محدود

Image CAPTCHA
کاراکترهای نمایش داده شده در تصویر را وارد کنید