سخنران حرم مطهر رضوی تشریح کرد؛

ویژگی‌های انسان کریم از منظر آیات و روایات اسلامی

سخنران حرم مطهر رضوی ویژگی‌های انسان کریم را از منظر آیات و روایات اسلامی تشریح کرد.

کد خبر: ۳۴۱۴۶۹

تاریخ: ۰۸ خرداد ۱۴۰۲ - ۱۲:۳۳

به گزارش آستان نیوز، حجت الاسلام والمسلمین سید مهدی واعظ موسوی در ویژه برنامه تبلیغی-مذهبی حرم مطهر رضوی که در هشتمین شب از ایام دهه نورانی کرامت در رواق بزرگ امام خمینی(ره) برگزار شد، به تبیین معنا و مفهوم کرامت و بیان خصایص انسان های کریم از منظر آیات و روایات اسلامی پرداخت.
وی در این خصوص بیان کرد: کرامت به معنای بزرگواری و بزرگ منشی است. افراد کریم صفات و ویژگی های خاصی دارند که در آیات و روایات اسلامی به این ویژگی ها اشاره شده است.
این کارشناس دینی تصریح کرد: افراد کریم در هنگامی که فراخ دست هستند و زمانی که گشایشی در رزق و روزی آنها ایجاد می‌شود، به دیگران می‌بخشند اما وقتی که در تنگنا و تنگدستی قرار می‌گیرند، به جای متوقع شدن از دیگران هزینه‌های زندگی خود را کاهش می‌دهند.
وی اضافه کرد: پیروزی کریمان همراه با عفو و بخشش است. یعنی آنها وقتی به ظفر و پیروزی دست پیدا می‌کنند دیگران را می‌بخشند و از خطای آنها چشم‌پوشی می‌کند ولی کسی که دارای کرامت انسانی نیست به محض دستیابی به پیروزی شروع به انتقام گرفتن از مخالفان خود می کند.
این کارشناس دینی اظهار کرد: انسان کریم وقتی وعده می‌دهد، خُلف وعده نمی‌کند و وقتی با دیگران قرار می‌گذارد به موقع سر قرار خود حاضر می‌شود و دیگران او را به عنوان انسانی متعهد می‌شناسند و به او اطمینان دارند.

تغافل، صفت انسان های با کرامت

وی بیان کرد: یکی دیگر از صفات انسان‌های با کرامت تَغافُل است. یعنی آنها از اشتباهات و خطاهای دیگران به راحتی چشم پوشی می‌کنند و اشتباهات دیگران را نادیده می گیرند. ولی افراد لئیم اشتباهات اطرافیان را بزرگ نمایی می کنند.
خطیب حرم رضوی افزود: کریم همیشه آغازگر احسان و نیکی است و بی‎دریغ به دیگران می‌بخشد و در هنگام نیاز همه دار و ندار خود را در طبق اخلاص می‌گذارد و هرگز از بخشیدن و عطا کردن به دیگران خسته و ملول نمی‌شود.
وی خاطرنشان کرد: انسان کریم آبروی خود را با مالی که دارد حفظ می‌کند و ننگ را به جان نمی‌خرد اما انسان لئیم هرگز از مال خود نمی‌گذرد و گاهی ذلت و خواری را برای حفظ ثروت خود به جان می‌خرد.
حجت‌الاسلام واعظ موسوی بیان کرد: کریم همیشه در برابر نعمت‌های الهی و همچنین نیکی دیگران شکرگذار است ولی انسان لئیم همواره کفران نعمت می‌کند و اهل شکرگذاری نیست.