نور تمثال شهدای جنگ ۱۲روزه در دلِ حسینیه امام رضا (ع) اراک

این روزها، حسینیه امام رضا (ع) اراک تنها یک مکان برای عزاداری نبود؛ محفلی بود که آسمان و زمین در آن با هم گره خورده بودند.

کد خبر: ۳۷۲۹۰۹

تاریخ: ۰۳ شهريور ۱۴۰۴ - ۱۸:۳۴

به گزارش آستان نیوز از مرکزی؛ در این پنج روز پایانی ماه صفر که بوی شهادت غریب‌الغربا(ع) در فضا پیچیده بود، خادمیاران و محبین امام رئوف با قلبی مالامال از عشق، رخت عزا بر تن کرده و به سوگ نشسته بودند. اما این بار، میزبانی ویژه‌تر از همیشه بود. تمثالی از جنس نور و ایثار از شهدای گرانقدر «جنگ تحمیلی ۱۲ روزه ایران»، در کنارمان حضور داشتند؛ گویی که خودِ شهدا نیز به رسم ادب و ارادت آمده بودند تا در سوگ شمس‌الشموس اشک ماتم بریزند.

وجود این تمثال‌، به مراسم صبحگاهی ما روحی تازه بخشیده بود. هر روز صبح وقتی قدم به حسینیه می‌گذاشتیم اولین چیزی که چشممان را نوازش می‌داد، چهره‌های نورانی این مردان خدا بود. آن نگاه‌های نافذ، آن لبخندهای جاودانه انگار با ما سخن می‌گفتند. گویی شهدا با زبان بی‌زبانی ندا می‌دادند که «ما نیز در این راه، جان فدا کردیم؛ راهی که حسین (ع) آغازگرش بود و رضا (ع) ادامه‌دهنده‌اش».

در میان نوای «یا حسین» و «یا رضا»، حضورشان ملموس بود؛ حس می‌کردیم که شهدا، بخشی از حاضرین این مجلس بودند. روحشان در فضا جاری بود و اشک‌های ما را با عطر شهادت، متبرک می‌کردند. خادمیاران و محبین امام رضا (ع) در این پنج روز با تمام وجود خدمت کردند. از برپایی مجالس عزاداری گرفته تا پذیرایی از سوگواران، همه و همه با یک هدف انجام می‌شد؛ عرض ارادت به ساحت ائمه اطهار (ع) و احیای نامشان.

اما دیدن تمثال شهدا، به این خدمات معنایی عمیق‌تر می‌بخشید. هر بار که چشمان خسته خادمیاران به عکس شهدا می‌افتاد، گویی نیرویی تازه می‌گرفتند. حس می‌کردند که در این مسیر تنها نیستند، راهشان را شهدا هموار کرده‌اند و اینک، نظاره‌گر راهشان هستند. این پیوند میان عزای اهل بیت و یاد شهدا، پیوندی از جنس نور و حماسه بود. یادآور این نکته که انقلاب ما و تمام ارزش‌هایمان ریشه در کربلا دارد و خون شهدا، ضامن بقای این راه است.

مراسم عزاداری حسینیه امام رضا (ع) در اراک، در این پنج روز پایانی ماه صفر به یادماندنی شد، نه فقط به خاطر شکوه عزاداری، بلکه به خاطر پیوند مقدس شهدا با اهل بیت علیهم‌السلام؛ پیوندی که نشان داد راه حسین (ع) و حضرت رضا (ع)، هرگز فراموش نمی‌شود و تا ابد با خون شهیدان آبیاری خواهد شد.

این تمثال‌ها شهادت‌نامه‌هایی بودند که بی‌صدا، قصه عشق و ایثار را روایت می‌کردند و دل‌های ما را در این سوگ عظیم به وادی نور و معنا می‌کشاندند.

انتهای پیام/