روایتی از میدان شهدای اراک و قدم‌هایی که بوی حرم می‌داد

صبح زودِ چهارشنبه بیست و دوم بهمن ۱۴۰۴، خیابان‌های اراک در سکوتی عجیب فرورفته بود. گویی شهر نفس در سینه حبس کرده تا ببیند این بار چه بر سر قرار دیرینه‌اش می‌آید. ذهن اما آرام نداشت. همان کلیدواژه‌های تکراریِ رسانه‌های معاند همچون زمزمه‌هایی وسوسه‌گر از لابه‌لای افکار می‌گذشت: «تنهاییم... فریب خوردند... نمی‌آیند...» به خودم گفتم دل به دریا که بزنی، راه خودش را پیدا می‌کند.

کد خبر: ۷۰۴۴۱۰

تاریخ: ۲۵ بهمن ۱۴۰۴ - ۱۰:۳۳

به گزارش آستان نیوز؛ هادی احمدلو از خادمیاران فعال حوزه رسانه استان مرکزی در یادداشتی آورده است؛ راهی شدم. هنوز پایم به چهارراه اصلی نرسیده بود که صداها از راه رسید. نه صدای عادی که صدای مردمی بود که از هر کوچه و گذر سرازیر می‌شدند. از مساجد بیرون می‌زدند از معابر فرعی سبز می‌شدند؛ پیر و جوان، کودک و مرد. در این میان اما چیزی توجهم را جلب کرد: پرچم‌های سه‌رنگ ایران که بر دست گروهی از جمعیت می‌درخشید؛ خادم‌یاران رضوی با کاورهای سبزرنگ، لباس‌های ساده اما منظم با سربندهای «یا امام رئوف» و آن نگاه‌های آشنا؛ انگار نه به راهپیمایی که به یک حرکت جمعی برای ادای دِین آمده‌اند .

به میدان شهدا که رسیدم، جمعیت دیگر نه یک موج که دریایی شده بود بی‌ساحل. خادم‌یاران رضوی با پرچم‌های ایران که گویی نشان حرم بودند در میان مردم گم می‌شدند و پیدا؛ گاه جلوتر از جمعیت، گاه در دل صفوف، گاه ایستاده کنار پیرمردی که خسته شده بود.

یکی از آنها کودک ویلچرنشینی را کنار زده بود تا جلوتر بیاید و چشمان پسرک به پرچمی که بر دوش خادم‌یاران حرکت می‌کرد، گره‌خورده بود. ناگهان به ذهنم رسید: «که حاج‌قاسم گفت «ایران حرم است و باید حفظ شود». جمعیت دیگر خود جریان را ساخته بودند نه بلندگویی فرمان می‌داد، نه تشریفاتی در کار بود. مردم خودشان شروع و حرکت کردند. این بار همه یک‌صدا، همه کوبنده. زیباترین قاب‌ها را اما بانوان می‌ساختند.

در آن میان، مادرانی که سلفی می‌گرفتند و کودکانی که بر دوش پدران، پرچم‌های کوچک رضوی را تکان می‌دادند جلوه‌گر بود. یکی از همان بانوان چفیه بر گردن با لبخندی عمیق گفت: «آمدیم جشن تولد انقلاب، اما با پرچم آقا امام رضا. انگار بی امام رضا این جشن رنگ ندارد.» راست می‌گفت، این روزها هر کجا جمعیت مؤمنی جمع شود، ردپای هشتمین امام هویداست. خادم‌یاران نه فقط در مشهد که در اراک و در هر شهر و دیاری، جلودار وفاداری به انقلاب‌اند .

آنها آمده بودند تا بگویند انقلاب اسلامی تنها یک پدیده سیاسی نبود؛ امتداد همان حرکتی بود که از مدینه تا طوس پیام‌آور محبت و کرامت شد. اینجا ایران است؛ کشوری که هر ۲۲ بهمن عهد خود را نه فقط با رهبری معظم انقلاب که با امام رئوف نیز تجدید می‌کند.

انقلاب جان! چهل و هفت ساله شدی. استوار شده‌ای با قامتی از جنس ایمان. اما امروز، وقتی خادم‌یاران رضوی را در میان جمعیت دیدم، باور کردم که تو هنوز در آستانه حرم امام مهربانی‌ها هر صبح تازه متولد می‌شوی. سردار دل‌ها راهش را رفته بود تا به آقایش برسد؛ امروز ما مانده‌ایم و همین راه.

تولدت مبارک انقلاب جان. یا ضامن آهو، نگاهت پشت‌وپناه این انقلاب و مردمش باد.

انتهای پیام/