روایتی از ضیافت افطاری در باب‌الکاظم (ع) حرم مطهر رضوی

هم زمان با آغاز ماه مبارک رمضان ، ضیافت افطاری در گستره صحن‌های نورانی حرم امام رضا(ع)، برپا شده است؛ سفره‌هایی که هر شب میزبان جمعی از زائران روزه‌دار می‌شود و حال‌وهوای حرم را، رنگی دیگر می‌بخشد.

کد خبر: ۷۰۴۹۸۳

تاریخ: ۰۷ اسفند ۱۴۰۴ - ۱۶:۱۶

به گزارش آستان نیوز، کارت‌های دعوت این مهمانی به شیوه‌های مختلف توزیع می‌شود؛ بخشی از آن در میان اقشار مختلف مردم در محله‌ها و از طریق مساجد و پایگاه‌های مردمی به دست خانواده‌ها می‌رسد و بخشی دیگر را خادمان، پیش از اذان مغرب در داخل و پیرامون حرم به زائران تقدیم می‌کنند.

همین تنوع در شیوه دعوت باعث شده مهمانان این سفره، ترکیبی از زائران غیرایرانی، خانواده‌های کم‌برخوردار، زوج‌های جوان، دانش‌آموزان روزه‌اولی و حتی رهگذرانی باشند که بی‌خبر از پیش، ناگهان خود را مهمان سفره حضرت می‌بینند.

باب‌الکاظم (ع)؛ سفره‌ای با نظم و آرامش

یکی از سفره‌های این ضیافت در باب‌الکاظم (ع) گسترده شده است؛ سفره‌ای که هر شب حدود ۱۵۰۰ نفر را میزبانی می‌کند. زائران کارت‌های دعوت خود را تحویل می‌دهند، بسته افطاری متبرک را دریافت می‌کنند و بر سر سفره‌ها می‌نشینند.

بخش بانوان و آقایان به‌صورت جداگانه ساماندهی شده و خادمان با لباس‌های یکدست، ردیف‌به‌ردیف کنار مسیر‌ها و سفره‌ها ایستاده‌اند؛ خوش‌آمد می‌گویند و زائران را راهنمایی می‌کنند تا ضیافت با نظم و آرامش برگزار شود.

شور خدمت در نگاه یک نوجوان

در میان خادمان، نوجوانی کم‌سن‌وسال ایستاده است. از تجربه‌اش می‌گوید: ۵ شب است که در خدمت زائران هستم. دلم می‌خواست سهمی در این ضیافت داشته باشم، حتی چند بسته شکلات برای بچه‌ها آماده کرده‌ام تا هنگام افطار بین آنها توزیع کنم.

شوق در رفتار و نگاهش پیداست. به گفته خودش، حضور در میان خادمان و کمک به زائران رضوی، تجربه‌ای ناب و فراموش‌نشدنی برای اوست؛ تجربه‌ای که حس مسئولیت و افتخار را همزمان در دلش زنده کرده است.

سال‌ها خدمت، یک حس مشترک

چند قدم آن‌سوتر، مردی میانسال که سال‌ها در حرم مطهر خدمت کرده، از انگیزه‌اش می‌گوید: سال‌هاست در این حریم ملکوتی حضور دارم و گاهی توفیق داشتم در چنین برنامه‌هایی خدمت کنم. فراتر از ثوابی که نصیبم می‌شود، مهم‌ترین چیز، ارائه بهترین خدمت به زائران روزه‌دار حضرت رضا (ع) است. دیدن رضایت زائران، برای من آرامش‌بخش‌ترین لحظه است.

در نگاه او، خادمی نه یک وظیفه اداری، بلکه افتخاری است که با رضایت مردم معنا پیدا می‌کند.

دعوتی برای تجدید دیدار

در میان زائران، مرد جوانی که در کنار دیگران نشسته، با لبخندی آمیخته به شرم و شوق می‌گوید: یک ماه پیش در همین حرم عقد کردیم. بعد از عقد آن‌قدر درگیر کار و زندگی شدیم که قسمت نشد دوباره با همسرم برای زیارت بیاییم. حالا امام رضا منت بر سرمان گذاشته و سر سفره خودش دعوتمان کرده؛ هم احساس شرمندگی دارم و هم لبریز از آرامشم.

کمی آن‌سوتر، نوجوانی زیارت‌اولی رو به دوستش می‌گوید: فکر نمی‌کردم در اولین سفرم چنین توفیقی نصیبم شود. برق شوق در چشمانش، گویاتر از هر جمله‌ای است.

در حاشیه ضیافت، پدری افطاری خود را تحویل گرفته، اما هنوز روزه‌اش را باز نکرده است. با دقت لقمه‌ای برای فرزندش آماده می‌کند و آرام می‌گوید: «اول او بخورد.» بعد از آن خودش «بسم‌الله» می‌گوید و روزه‌اش را باز می‌کند. اینجا، محبت و معنویت در کنار هم معنا پیدا می‌کند.

افطاری حرم مطهر رضوی تنها توزیع غذا نیست؛ جلوه‌ای از همدلی، مهربانی و خدمت در خانه امام مهربانی‌هاست. هر شب این ضیافت تکرار می‌شود، اما برای هر زائر، تجربه‌ای متفاوت و خاطره‌ای ماندگار رقم می‌زند؛ خاطره نشستن بر سفره‌ای که دعوتش از دل مردم آغاز می‌شود و در صحن‌های نورانی حرم به اوج می‌رسد.

عرفان غریبی

{$sepehr_key_1669}