.

گزارشی از محفل شیرخوارگان حسینی در حرم مطهر رضوی:

عروج شش ماهه

جمعه .... یادآور انتظار....، انتظاری که قدمتش را به آسانی نمی‏‌توان به شماره درآورد.... و محرم و خونی که ریخته شد تا اسلام بماند.

1397/6/24 شنبه

... و اما تلاقی جمعه و محرم
تلاقی جانکاهی است و یادآور دلتنگی‎های‏ یک مادر برای طفل شیرخواره‌‏اش، یادآور قطره‏‌های خونی است که از گلوی نازدانه حضرت رباب به آسمان پاشیده شد و هیچ‏گاه به زمین بازنگشت و یادآور اوج بندگی یک انسان در برابر معبود راحم است.
چشم تاریخ، هیچ وزنه‌‌اى را در تاریخ شهادت، به چنین سنگینى ندیده‌ است.
سال‏‌هاست که اولین جمعه از ماه محرم را به یاد کوچک‎ترین شهید کربلا به عزا می‌‏نشینیم و کودکانمان را با گریه بر علی‎اصغر حسین(ع) بیمه می‏‌کنیم.
شیرخوارگان حسینی، مراسمی است که چهاردهمین سال آغاز خود را می‌‏گذراند و علاوه بر برگزاری آن در هزاران نقطه از ایران، این مراسم در 41 کشور دنیا نیز برگزار می‌‏شود و بی‎شک یکی از باشکوه‌‏ترین این مراسم سال‎ها است که در بارگاه منور رضوی برگزار می‌‏شود. در ادامه توصیفی از این مراسم را خواهید خواند...
دستش را محکم گرفته ام تا در آن همه ازدحام و شلوغی گم نشود. به چهره‌ی معصومش که سربند یا علی اصغر دارد، نگاه می کنم و قند در دلم آب می شود و از طرفی دلم برای کوچک ترین مرد میدان کربلا آتش می‌گیرد.
در ورودی باب الرضا(ع) مادرانی را می بینم که فرزندانشان را به آغوش کشیده اند، نزدیکتر که می شوم مطمئن می شوم که امسال هم با شکوه‏تر از سال‎های گذشته برگزار می‎شود.
خادمان به دست هر مادر لباس سبز رنگی می‏‌دهند و سربندی که مزین شده به نام اربابمان امام حسین(ع)، حضرت مهدی(عج) و حضرت علی‌‏اصغر(ع) و چه زیباست انتخاب این اسامی که می‏تواند راهگشای جهان تشیع باشد.
بطری‌‏های آب را که در دستان مادران می بینم عطش در جانم شعله می‌‏کشد و آرام زیر لب می‎گویم: «سلام بر حسین تشنه لب».از ورودی باب الرضا(ع) وارد می شویم.
سرم را که بعد از سلام و عرض ادب بالا می‌‏آورم، با دیدن شکوه و عظمت جمعیت مادرانی که در صحن جامع رضوی منتظر نشسته‌اند، قلبم به تپش می افتد. دورتا دور حرم بیرق ها و کتیبه‌های سیاه نصب شده و حال و هوای حرم به گونه ای دیگر است. شاید صدای گریه طفلان شیرخواره ی سبز پوش علوی، به این حال و هوای عجیب دامن زده است.