.

وقتی نگارخانه رضوان میزبان نمایشگاه عکاسی مستند «وکیل آباد» می‌شود

سفری به دومین بلوار بلند شهری ایران در قاب تصویر

شهرها با خیابان‌های بلند و خاطره‌های ممتدشان جان می‌گیرند و روح شهرهای بزرگ را نمی‌توان از خیابان اصلی آن جدا کرد. همه ما ساعت‌ها و روزها -لاجرم- از وکیل‌آباد گذشته‌ایم، کودکی‌هامان با بخشی از تاریخ پنجاه ساله این دومین بلوار بلند شهری ایران پیوند خورده است.

1397/10/12 چهارشنبه

بخشی از بیانه نمایشگاه وکیل‌آباد به قلم کیارنگ علایی، توجه هر مخاطب را به خود جلب می‌کند. نگارخانه رضوان، این بار میزبان خیابانی پر از خاطره در مشهد با نام وکیل‌آباد شده است. خیابانی که زمانی با درختان توتش محل تفرجگاه بوده و امروز جای آن را به قطارشهری داده است و معلوم نیست در آینده چه اتفاقات دیگری در این خیابان رخ می‌دهد. همین موضوع، بهانه‌ای شده تا لنزهای دوربین‌ها بچرخند و وکیل‌آبادِ امروز را به ثبت برسانند تا برای همیشه در تاریخ شهری جاودان شود. همه عکاس‌های این نمایشگاه جوان هستند و با شور و اشتیاق عکاسی کرده‌اند. با آثاری که بعد از داوری از دیوارهای نگارخانه رضوان آویخته شده و مخاطبین زیادی را به این محفل هنری کشانده است.

داستان ناتمام وکیل‌آباد
کیارنگ علایی مدرس این هنرجویان است. او که طی یک دوره شش ماهه به همراه هنرجویانش بوده، در بیانیه این نمایشگاه نوشته است: «امروز در شرایط فعلی، هزار چیز به ما می‌گفت که نمایشگاهی برگزار نکنیم، عکس‌‌ها را در همان سطح نمایش در کلاس با هم تقسیم کنیم و به ارائه حرفه‌ای آن با تمام مناسباتش نیاندیشیم. ما بیست نفر بودیم. همه عاشق عکاسی. علاقه‌مند به تجربه و حرکت آرام و بی‌وقفه. این بود که تصمیم گرفتیم مرارت‌های برپایی یک نمایشگاه عمومی عکس را به جان بخریم و از تجربه رویایی مستقیم با مخاطب و درس‌هایی که مخاطبان همیشه به ما می‌دهند استفاده کنیم». علایی در بخش دیگری از این بیانیه از پرسه‌زدن‌هایشان می‌گوید: «در این پروژه کلاسی کوشیده‌ایم از پرسه‌زنی چند باره در این بلوار بلند لذت ببریم و به نگاهی قابل اعتنا برای تبدیل شدن به عکس نزدیک شویم. هدف، این بوده است که لایه ظاهری جغرافیای وکیل‌آباد، صرفا عکاسی نشود. بلکه به سمت عکس‌های کمتر تکرار شده برویم و در نهایت این مجموعه فضا زیستی در حال تغییرات نابهنگام وکیل‌آباد را به تصویر بکشیم. قطعا همه داستان وکیل‌آباد در این عکس‌ها نمایان نشده و صدها نکته ناگفته و اتفاق دیده نشده دارد». در طول شش ماه عکاسی مقدماتی در موسسه سروش صدا و سیما خراسان رضوی، عکس‌های متعددی از این پروژه تولید شده که توضیحات کیارنگ علایی در این باره به این شرح است: «با بچه‌ها بر سر انتخاب و کم و کیف عکس‌ها صحبت کردیم. پس از پایان کلاس، از سه عزیز بزرگوار کریم متقی، نعما محمدیان‌روشن و سحر سقا تقاضا کردم آن‌ها عکس‌های این پروژه را در حضور بچه‌ها داوری کنند. آن‌چه پیش روست نتیجه این کلاس و داوری است. از دوستان خوب حاضر در این کلاس که شش ماه به یاد ماندنی و پر تلاش را با همت و عزم مثال زدنی‌شان ساختند ممنونم و سخت‌کوشی‌شان را می‌ستایم.».

نگاه خاص
نمایشگاه، پر بازدید است. عکس‌های روی دیوارها بیشتر از آنکه قابل توصیف باشند باید توسط بیننده دیده و کشف شوند. همان‌طور که سپیده خوشکار بعد از سه سال عکاسی در اولین حضور نمایشگاهی‌اش، می‌گوید: «بیشتر مانور این عکس‌ها بر مکان‌هایی است که به چشم دیده نمی‌شود. عکس‌ها خاص است و مطمئنا عکاسان چیزی را ثبت می‌کنند که به چشم آدم‌های معمولی نمی‌آید و این نمایشگاه هم مستثنی از این قضیه نیست». به نظر او عکاسی مستند یک بُعد معنوی از عکاسی است و چیزی را ثبت می‌کند که هر بیننده با توجه به دید خودش از آن نکته‌ای را پیدا کرده و همین موضوع، این سبک عکاسی را زیبا می‌کند. شکوفه شریعتی دیگر هنرجویی است که اثرش در نگارخانه رضوان به نمایش در آمده و می‌گوید: «دو سال پیش عکاسی را با استاد علایی شروع کردم. قرار شد از وکیل‌آباد، عکاسی مستند داشته باشیم. چون خیابان خاطره‌انگیزی است. داوری که قبل از به نمایش در آمدن آثار انجام شده است، سطح نمایشگاه را بالا برده است». به نظر این هنرمند، تاثیرگذاری عکاسی مستند برای مخاطب جذابیت بالایی دارد.

عکس، ربودن لحظه‌هاست
علی سبحانی ده سال است عکاسی می‌کند و درباره نمایشگاه عقیده دارد: «این نمایشگاه چون از نوع هنرجویی است، طراوت خود را دارد. به خصوصی که انسجام داشته و بر مبنای یک هدف به اجرا رسیده است. چند سالی است کیارنگ علایی این سبک کار را پیش گرفته و آثار هنرجویان خود را به نمایش در می‌آورد. او این بار با استفاده از ایده وکیل‌آباد، از پراکندگی موضوعات جلوگیری کرده است. از طرفی وکیل‌آباد برای ما مشهدی‌ها خیلی خاطره‌انگیز است. به نظر من کارها خوب در آمده و قابل تامل است. طوری که مخاطب را میخکوب می‌کند». این هنرمند درباره نزدیکی عکس‌ها به موضوع مورد نظر، می‌گوید: «بعضی از عکس‌ها خیلی به سوژه نزدیک است ولی این مسئله درباره همه عکس‌ها صدق نمی‌کند. شاید اگر به زاوایای دیگر پرداخته می‌شد بهتر بود. البته چون نمایشگاه هنرجویی است، نمی‌توان بر آن خرده گرفت». سبحانی درباره عکاسی مستند می‌گوید: «این سبک عکاسی از واژه استناد می‌آید. وقتی ما از مستند بودن چیزی حرف می‌زنیم باید بر واقعیتی که خارج از عکس است دلالت کند. عکس مستند خودش را در تاریخ نشان می‌دهد و هویت شهر است».
سبدهای گل حالا پایین عکس‌ها خویشاوندی می‌کنند و گپ و گفت‌ها، هنر را در جریان می‌گذارند. به قول دوستی که می‌گفت: «عکاسی، خلاقیت یک فرآیند سریع و لحظه‌ای است، یک فوران است، یک عکسل‌العمل است. گذاشتن دوربین در خط آتش چشم‌ها و ربودن لحظه با ایست جعبه کوچک هر زمان که صحنه‌ای شما را متحیر ساخت قاپیدن لحظه در میان هوا، بدون کلک، بدون اینکه فرصت دور شدن به آن بدهید. انگار یک نقاشی خلق می‌کنید، در همان جا که عکس را می‌گیرید».

گزارشگر : ریحانه بناءزاده
 
امتیاز دهی
 
 

نظر شما
نام
پست الكترونيک
وب سایت
نظر
مطالب مرتبط
پربازدیدترین ها آخرین مطالب
.گزارش روز
.
فرهنگی
.

.All right reserved by Astan Quds Razavi

تمام حقوق این وبگاه متعلق به آستان قدس رضوی است.