روایتی از مراسمی که با تاجگذاری پدران معنا گرفت
سفر دختران 9 ساله به دنیای مسئولیتپذیری
جشن تکلیف برای هر دختر کوچکی که ۹ ساله میشود، تنها یک مناسبت رسمی نیست؛ لحظهای است که قلبش برای نخستین بار با مسئولیتی بزرگ و شیرین آشنا میشود، آغاز بندگی؛ آن هم از نوع آگاهانه.
این جشن در اثنای خود، ضرورت پیوند میان خانه و مدرسه را فریاد میزند؛ بذرهایی که در کلاس درس آموخته میشوند و اگر در کانون گرم خانواده به درستی آبیاری نشوند و ریشه ندوانند، پژمرده خواهند شد.
حالا برای این دختران کوچک که قرار است کارهای بزرگ کنند، جشن باشکوهی برپاست. جشنی که در آن تلاش شد تا نقاط عطف تربیتی نهتنها به دانشآموزان، که به والدین نیز یادآوری شود.
یادآوری شیرینی به والدین که اکنون زمان آن است تا با هم، دست دخترانمان را بگیریم و آنان را در مسیر ایمان و مسئولیت، با عشق و منطق همراهی کنیم.
به گزارش آستان نیوز، جشن تکلیف دانشآموزان پایه سوم مدرسه دخترانه امام رضا (ع)، نه یک مراسم آیینی محض، که اوج یک فرایند آموزشی سهماهه بود که با رویکردی تربیتی و خانوادهمحور، بندگی آگاهانه را معنا بخشید. این رویداد تلاش کرد تا انتقال مفاهیم دینی از قالبهای صرفاً نمایشی فراتر رود و در ذهن و قلب کودکان جای بگیرد.
مسئولیتپذیری دختران و تاجگذاری پدران
اجرای برنامه با شور و حالی ویژه آغاز شد؛ دانشآموزان به همراه والدین خود وارد فضای معنوی مراسم شدند. برنامهها با سرودها، دعاهای قرآنی و تمرین نمادین طواف کعبه همراه بود. لحظه نمادین و تأثیرگذار مراسم، تاجگذاری نمادین «تاج بندگی» توسط پدران بود که نمادی صمیمی از انتقال مسئولیت و پذیرش آگاهانه تکلیف بر دوش دختران به شمار میرفت.
زیباییهای این مراسم وقتی افزون شد که هدایای نمادین با پیامهای تربیتی، از جمله عطرهای رضوی این روز را به خاطرهای شیرین و ماندگار در ذهن نومکلفان بدل کرد.
هدف، ایستادگی با منطق به پای باورهاست
در حاشیه مراسم، مسئولان مدرسه و بنیاد فرهنگی رضوی بر عمقبخشی به این رویداد تأکید میکردند.
خانم محمدزاده، مدیر مدرسه امام رضا (ع)، هدف محوری جشن را فراتر از شور موقت میداند و میگوید: هدف ما خارج کردن این مراسم از حالت صرفاً نمایشی و هیجانی بود. جشن تکلیف باید به معنای ورود آگاهانه دانشآموز به مسیر بندگی باشد.
دغدغهاش را این گونه ادامه میدهد: این جشن نتیجه فرایندی سهماهه بوده و دانشآموزان از مهرماه با چرایی احکام آشنا شدهاند و حتی یافتههای پژوهشی خود را ارائه دادهاند. وقتی کودک با فهم به تکلیف میرسد، در آینده با منطق و انتخاب شخصی پای باورهایش میایستد.
از دور به خانوادههای مشتاق اشاره میکند و میافزاید:نقش حیاتی خانوادهها در این برهه از شناخت نومکلّفان انکارشدنی نیست.
بدون مشارکت والدین چنین برنامهای معنا ندارد و خوشبختانه خانوادهها هم در طراحی و هم در اجرا نقش فعال داشتند.
سن تکلیف؛ نقطه آغاز رسمی مسئولیت الهی
حجتالاسلام سلیمانیان، معاون پرورشی بنیاد فرهنگی رضوی، رویی خندان دارد و با همین گشادهرویی، جشن تکلیف را بخشی از یک مسیر مستمر عنوان میکند: این مراسم نتیجه مجموعهای از آموزشهاست که از سالهای ابتدایی آغاز شده و در سال سوم به مرحله جدیتری میرسد؛ این جشن، نقطه آغاز رسمی مسئولیت الهی است.
نردبان آسمان؛ پروژههای آموزشی شاد
خانم کاتب، معاون پژوهشی یکی از مدارس امام رضا (ع) است. سالهاست در این حوزه دغدغهمندانه فعالیت دارد و در امر تکلیف، بر رویکرد تدریجی تربیت تأکید میکند: فراموش نکنیم که تربیت دینی از بدو تولد آغاز میشود و در پایه سوم اوج میگیرد. در واقع از بدو تولد پدر و مادر و در تمام مراحل رشد آنها بروز دارد و فرزند آن را مشاهده میکند. ما در مدرسه با پروژههایی مانند «نردبان آسمان» و تمرین عملی نماز تلاش کردیم تکلیف دینی با شادی همراه باشد تا بهعنوان امری سخت شکل نگیرد.
سید علیرضا وحدتی، مربی و تسهیلگر دوره والدین هم در کنار والدین حاضر است. در صحبتهایش بر اهمیت حضور خانوادهها در برهههای مسئولیتپذیری فرزندان تأکید دارد و میگوید:جشن تکلیف نقطه عطف تربیت دینی است و والدین با همراهی خود، حس مسئولیت و بندگی را نهادینه میکنند. آرزوی هر دختری این است که پدر و مادرش در روز ازدواج و روز جشن تکلیف در کنارش باشند.
آغاز یک مسیر؛ روایت خانوادهها از تعهدی شیرین
حضور والدین، صمیمیت خاصی به مراسم بخشیده است. علیاکبر جوکار یکی از پدران حاضر است که حس خود را اینگونه بیان میکند: «حس دیدن رشد و ورود فرزند به مرحلهای که خود را مکلف میداند، برای پدر و مادر خوشایند است. گویی تلاشهایمان برای تربیت دینی دارد به ثمر مینشیند و میوه میدهد».
علی جلایر پدر دیگری است که در گفت وگویی شیرین اشاره میکند: «این اتفاقها بیتأثیر نیست، اما وقتی پدر و مادر خودشان عامل باشند، اثرش چند برابر میشود.»
تعهد بندگی؛ نهالی نورسته
در میان دانشآموزان، بذر تعهد جان گرفته و به نهالی نورسته بدل شده است. با زهرا زرینجا که صحبت میکردم؛ با لحن شیرین کودکانه بزرگ سخن میگوید: «از امروز باید بیشتر به حرف خدا گوش بدهم و نماز و روزهام را درست انجام دهم.» نیکی نیکصفت نیز لحظه تاجگذاری را زیباترین خاطره توصیف میکند و میگوید: «از امروز باید مهربانتر باشم.»
این جشن، که امتداد رویکرد سیره رضوی مدرسه بود، با ثبت خاطراتی شیرین به پایان رسید؛ روزی که آغازی ماندگار بر مسیری تازه در ذهن و دل کودکان شد...
مطالب مرتبط
ارسال نظرات
- پربازدیدترین
- آخرین اخبار
پخش زنده
تلویزیون اینترنتی آستان نیوز
پویش ها
