به گزارش آستان نیوز، غروب سهشنبه ۳۰ دی ۱۴۰۴ است و من در بولوار وکیلآباد، ابتدای خیابان دانشآموز ایستادهام. درست روبه روی مسجدی که نیمساخته بود و حالا نیمسوخته.
یکی از اهالی مسجد میگوید: از روزی که مسجد ما را آتش زدند مردم حلقههای اتصالشان قویتر شده و از هر محلهای که میفهند آتشسوزی رخ داده، با پای پیاده و یا هر وسیله دیگری با تمام وجودشان به مسجد میآیند تا با هم، نماز بخوانند.
خانه امید، اما سوخته
زن میان سالی از اهالی مسجد که روی صندلیهای نماز نشسته میگوید: ما مردم مذهبی، ایمان و اتحادمان را حفظ خواهیم کرد. اگر مسجدمان را خراب کنند، با قدرت بیشتر آن را بازسازی میکنیم و حتی بهتر از قبل، آن را میسازیم.
صحبتهای او مرا به یاد جنگ ودفاع ۱۲ روزه میاندازد که مردم با تمام وجود، پای کشورشان ایستادند.
واگویههایی که بازتابهاییاند از قلبی است که در غم از دست دادن بخشی از تعلق خاطرش، سرشار از امید و اراده برای تجدید حیات است.
اکنون قرار است قرآنهایی که در این هتک حرمت به آتش کشیده شدند، برای تخمیر و استفاده در جلد کتب قرآنی و ادعیه منتقل شوند و قرآنهای اهدایی آستان قدس رضوی و پویش مردمی که به راه انداخته، این خانه را دوباره مزین به عطر خود سازند.
مردم مشتاق در این پویش شرکت کردهاند و خرسندی خود ار این حضور زیبا را با تلاوت آیات در این مراسم نشان میدهند.
تاریخ تکرار میشود
شواهد حاکی از این نوید است که، تعداد مشتاقان مومن در مساجد بیشتر میشود و نیمسوخته و نسوخته برایشان مهم نیست و این خاصیت اعتقاد و ایمان است. مردم با اشتیاق بیشتری برای نماز و عبادت به آنجا میآیند و این امر یعنی مسجد، فقط یک بنا نیست، بلکه نماد تعلق، هویت و امید است.
مشتاقان این پویش از نقاط مختلف شهر برای ابراز همدردی به مسجد میآیند و این تلاش برای بازسازی و تقویت روحیه هم محلهایهای مسجد حضرت فاطمه زهرا (س) نشان از آن دارد که آتش دشمنان هرگز نمیتواند نور ایمان را در قلبهای مردم خاموش کند.
این تجربه تلخ، نه تنها یک آزمون است، بلکه فرصتی است برای تجدید پیمان با ارزشهای والای دینی و نزدیکی قلب مومنان؛ یک بار هزار سال پیش درب خانه حضرت زهرا (س) سوخت و این بار مسجد حضرت زهرا (س)؛ آری حکایت ظلم است و مقابله با آن؛ و این تاریخ است که تکرار میشود...
تلویزیون اینترنتی آستان نیوز