طلوعی با عطر قرآن؛ از انتظار تا ایوان مقصوره

در طلوع آرام ساعت ۷ صبح مشهد، هنوز شهر کاملاً از خواب بیدار نشده بود که جمعی از دانش‌آموزان دبیرستان متوسطه اول امام رضا (ع) در حوالی ساختمان قدیمی سازمان مرکزی آستان قدس رضوی، گرد هم آمدند.

چهره‌ها پر از شوق بود و چشم‌ها منتظر؛ انتظاری که از همان ابتدا معلوم بود قرار است به اتفاقی متفاوت، ختم شود.

هرچه زمان می‌گذشت، بی‌قراری جای خودش را به شوخی‌های کودکانه و گفت‌و‌گو‌های پرهیجان می‌داد. هوا کم‌کم گرم‌تر می‌شد و صبر‌ها کوتاه‌تر؛ اما کسی از انتظار دل‌زده نبود.

همه منتظر چیزی بودند که شوقش آنها را از صبح زود به این نقطه کشانده بود؛ و سرانجام، سپیده انتظار از راه رسید. کارتن‌های دربسته، یکی پس از دیگری مقابل سازمان مرکزی آستان قدس رضوی قرار گرفت. نگاه‌ها به دستانی دوخته شد که قرار بود آنها را باز کنند. با گشوده شدن کارتن‌ها، انتظاری که لحظاتی قبل بی‌قرار بود، رنگ تحقق گرفت؛ از دل‌بسته‌ها، نوری بیرون آمد که خاموش‌شدنی نبود: قرآن کریم.

قرآن‌ها، دانه‌دانه میان دانش‌آموزان توزیع شد و برق خاصی در نگاه بچه‌ها نشست؛ نوری که حالا سهم دل‌های کوچک، اما مشتاقشان شده بود.

پس از این لحظهٔ ناب، حرکت جمعی به سمت حرم مطهر رضوی آغاز شد. مسیر، مسیر عشق بود و ذکر.

در پیاده‌راه مرحوم واعظ طبسی، صدای «یا علی‌موسی الر‌ضا (ع) میشه به من نگاه کنی»، فضا را پر کرد؛ صدایی که دل‌ها را به صحن و سرا پیوند می‌زد. سپس در صحن غدیر، صلوات خاصه امام رضا (ع) طنین‌انداز شد و جمعیت، یک‌صدا، همراهی کرد.

راه تا ایوان مقصوره مسجد گوهرشاد ادامه یافت؛ جایی که برنامه‌ها رنگ‌وبوی تازه‌ای گرفت. اجرای برنامه‌های سرگرمی، مسابقات قرآنی در قالب بازی و نشاط، فضای معنوی را با شادی کودکانه درهم آمیخت. قرآن این بار نه‌فقط در دست‌ها که در لبخند‌ها و هیجان بچه‌ها، جاری بود.

پس از پایان برنامه‌های شاد و مسابقات قرآنی که فضای ایوان مقصوره مسجد گوهرشاد را پر از خنده و جنب‌وجوش کرده بود، حال‌وهوای جمع آرام‌آرام تغییر کرد.

شور بازی‌ها جایش را به سکوتی دلنشین داد؛ سکوتی که خبر از آغاز انس جدی‌تر با قرآن، می‌داد.

قرآن‌خوانی آغاز شد. دانش‌آموزانی که با قواعد قرائت آشنا بودند، یکی‌یکی جلو می‌آمدند و آیات الهی را با صدایی کودکانه، اما مطمئن تلاوت می‌کردند.

نگاه‌ها خیره به لب‌هایی بود که کلام وحی را جاری می‌ساخت و دل‌ها، آرام، همراه آیات می‌شد.

در این میان، استاد حاضر بادقت گوش می‌دهد؛ ایراد‌ها را مهربانانه تذکر داده و نکته‌ها را آموزش می‌دهد. قرآن، این بار نه‌فقط خوانده می‌شد، بلکه آموخته می‌شد؛ تمرینی برای درست خواندن، درست شنیدن و درست مأنوس شدن با کلام خدا.

حالا فضای ایوان مقصوره، شاهد پیوندی ساده، اما عمیق است؛ پیوند نسل نوجوان با قرآن، در دل حرم امام رضا (ع)، جایی که بازی، آموزش و معنویت، کنار هم معنا پیدا کرده بودند.

محمد علیپور