روایتی از حضور خادمان آستان قدس رضوی در پایگاه هلال‌احمر جنوب تهران

خورشید تهران در حالی بر پیشانی جنوب شهر می‌تابید که کاروانی از جنس نور، راهی پایگاهی می‌شد که این روزها بوی ایثار و باروت را با هم دارد. خادمانی که با طمأنینه قدم برمی‌دارند، از میان غبار شهر می‌گذرند تا به دیدار کسانی بروند که خود، معنای عینی فریادرس هستند.

یکی از خادمان در حالی که پرچم سبز رضوی را با احترام روی دست گرفته، زیر لب می‌گوید: آمده‌ایم پیش سرخ‌پوشانی که لاله‌های سرخ داغ بر دل دارند؛ همان‌هایی که در روزهای سخت جنگ، صحنه‌هایی را به چشم دیده‌اند که تماشایش دل سنگ را آب می‌کند. آمده‌ایم تا این پرچم، مرهمی باشد بر خستگی‌هایشان و التیامی بر زخم‌های پنهان دلشان.
طنین «درد بی‌دوا»، در میان بغض‌های فروخورده
صحنه تغییر می‌کند. در میان سالن پایگاه، صفوف منظم امدادگران هلال‌ احمر ایستاده‌اند؛ با همان لباس‌های سرخ و سفید آشنا.
اما این بار، نگاهشان نه به جاده است و نه به آوار، بلکه گره خورده به تبرک پرچمی که بوی گلاب و حریم یار می‌دهد. صدای مداح در فضا می‌پیچد: هرچقدر که درد بی‌دوا داریم
یه دل خراب و مبتلا داریم
نره یادت که امام رضا داری...
در این لحظه، اقتدار امدادگران در برابر باران اشک، رنگ می‌بازد. شانه هایی که تا دیروز زیر بار سنگین آوارها محکم بود، حالا از هق‌ هق گریه می‌لرزد. اینجا دیگر خبری از درجه و رتبه نیست؛ همه زائرانی هستند که فرسنگ‌ها دور از مشهد، در آغوش «انیس‌النفوس»،آرام گرفته‌اند.

وقتی فاصله دل‌ها به صفر می‌رسد
یکی از مسئولان که چهره‌اش نشان از بی‌خوابی‌های طولانی دارد، با صدایی سرشار از ایمان به خبرنگار ما می‌گوید: این بچه‌ها مدت‌هاست از خانوادهایشان دورند. در میانه‌ هجمه‌ها و سختی‌های جنگ، گاهی دل آدم می‌لرزد، اما امروز با آمدن این پرچم، انگار ستون‌های دلمان محکم شد. حالا با توکل بر خدا و پشتوانه‌ آقا امام رضا(ع)، مطمئنیم که در این مسیر پیروزیم.
کمی آن‌طرف‌تر، جوانی با لباس هلال‌احمر، در حالی که هنوز چشمانش خیس است، از یک معجزه کوچک می‌گوید: باورتان می‌شود؟ همین نیم‌ساعت پیش بود که نام امام رضا(ع) روی زبانم می‌چرخید و در دل صدایش می‌کردم. هنوز زمزمه‌ام تمام نشده بود که پرچم را مقابل چشمانم دیدم. آقا خیلی زودتر از آن‌چه فکر می‌کردم، سلامم را جواب داد.

التیام زخم‌ها با شمیم حرم
خادم امام مهربانی‌ها، رو به امدادگران که با چشمانی سرخ به پرچم خیره شده‌اند، می‌گوید: نمی‌دانیم در این مدت چه تصویرهای تلخی را به چشم دیده‌اید و چه غصه‌هایی را به دوش کشیده‌اید، اما امیدواریم این زیارت، بخشی از غبار غم را از دل و چشمان پاکتان بشوید.

یک فریاد، یک عهد
در قاب پایانی، تصویر به اوج خود می‌رسد. خادمان در میان حلقه‌ امدادگران ایستاده‌اند؛ سرخ و سبز در هم آمیخته‌اند تا تابلویی از عشق و خدمت خلق کنند. در افق جنوب تهران، صدایی واحد به آسمان بلند می‌شود و بر دل خستگان آرامش می‌پاشد: "یا امام رضا(ع)"
اینجا پایگاه هلال‌احمر است؛ جایی که امروز ثابت شد هیچ ایثارگری تنها نیست و دست مهربانیِ هشتمین خورشید، همیشه سایه‌بان جان‌فشانان این مرز و بوم است.
عرفان غریبی