این عید، سرآغاز مسیری است که انسان را از زندان تنگِ هواهای نفسانی به دشتِ فراخِ بندگی خداوند هدایت میکند.
پیوند عمیق این عید با دهه ولایت و امامت که با عید غدیر، عید الله الا کبر به اوج میرسد، نشاندهنده یک نقشه راه واحد برای کمال بشریت است.
فلسفه عید قربان، تکرارِ داستانِ ذبحِ آرزوها و تعلقات دنیوی در پیشگاه معبود است. ابراهیم (ع) نیاموخت که فرزندش را قربانی کند، بلکه آموخت که چگونه میتوان به مقامِ «خلیلاللهی» رسید؛ مقامی که در آن، تنها اراده خداوند بر اراده انسانی چیره است.
هر یک از ما در زندگی خود، «اسماعیل»هایی داریم؛ خواه جاهطلبی، خواه دلبستگیهای مادی یا حتی منیتهای پنهان که سد راه تقرب به پروردگار هستند. عید قربان فرصتی است تا با یادآوری این واقعه، تیغِ ایمان را بر گلوی خواهشهای نفسانی خود بگذاریم تا از این طریق، ظرف وجودمان برای پذیرش ولایتِ الهی آماده شود.
عید قربان دروازهای است که ما را به «دهه ولایت» وارد میکند. ولایت در فرهنگ اسلامی، جریانی متصل و ناگسستنی است که از «ولایت الله» آغاز میشود و در طول تاریخ، با نورِ ولایتِ انبیا و اولیای الهی امتداد مییابد.
اگر قربان، روزِ پالایشِ جان است، دهه ولایت روزِ پیوندِ دوباره با این سلسلهِٔ نورانی است. در این ده روز، ما فرصت داریم تا به بازخوانی عهد خود با ولایت بپردازیم؛ چرا که دین بدون امامت، پیکری بیروح و هدایتی ناقص است.
این مسیرِ پرفرازونشیب، در نهایت به عید غدیر ختم میشود؛ عیدی که به حق «عید الله الا کبر» نامیده شده است. برتریِ غدیر نسبت به سایر اعیاد، نه در تشریفات، بلکه در جایگاهِ بیبدیل «نصب ولایت» است.
غدیر، روزِ اکمالِ دین و اتمامِ نعمت است؛ روزی که خداوند، تکلیفِ هدایتِ بشریت را تا ابد روشن کرد. غدیر به ما میآموزد که راهِ رسیدن به قلههای رفیع انسانیت، تنها از مسیرِ تمسک به ولایتِ اهلبیت (ع) میگذرد.
بیایید در این ایام، تنها به تبریکِ روزها اکتفا نکنیم؛ بلکه در عید قربان، نفسِ خود را تزکیه کنیم، در دهه ولایت، پیوندِ معرفتیِ خود را با امامزمانمان تحکیم بخشیم و در عید غدیر، با تجدید بیعت با ولایت، راه را برای رسیدن به آن حقیقتِ نابی که انبیا برایش فداکاری کردند، هموار سازیم.
غدیر، میوهِٔ شیرینِ آن قربانیِ عظیمی است که در راهِ حق تقدیم شد.
حجتالاسلاموالمسلمین حسین تکمیلی| امامجمعه شهرستان طبس
تلویزیون اینترنتی آستان نیوز