اینجا خستگی راه رنگ خدمت می‌گیرد

به گزارش آستان‌نیوز، در روز‌های منتهی به سالروز شهادت امام رضا (ع)، پارکینگ شماره یک حرم مطهر رضوی به یکی از محل‌های استراحت و خدمت‌رسانی به زائرانی تبدیل شده است که پس از پیمودن مسیر‌های طولانی، خود را به مشهد رسانده‌اند؛ زائرانی که خستگی راه را در کنار شوق زیارت تحمل کرده‌اند و حالا در این محل، دقایقی را به استراحت و تجدید قوا، می‌گذرانند.

فرش‌هایی که کف پارکینگ را پوشانده‌اند، میزبان زائرانی است که هرکدام روایتی از مسیر آمدن دارند؛ عده‌ای در گوشه‌ای استراحت می‌کنند، خانواده‌ها کنار یکدیگر نشسته‌اند و گروهی نیز پس از نوشیدن چای و شربت و استفاده از خدمات رفاهی، خود را برای ادامه مسیر و حضور در حرم مطهر رضوی آماده می‌کنند.

در میان این جمع، کوکب رحیمی، زائر ۵۱ ساله اهل خضری قاین، با چهره‌ای خسته، اما سرشار از رضایت از تجربه زیارت پیاده می‌گوید: خیلی عشق پیاده‌روی در روز شهادت امام رضا (ع) داشتم. از شهر خودمان کاروانی نمی‌آمد، برای همین با کاروانی که از اسلام‌آباد می‌آمد صحبت کردیم. اول گفتند ظرفیت تکمیل است و جا نداریم، اما بعد امام رضا (ع) طلبید و قبول کردند؛ پنج نفر بودیم و هر پنج نفرمان را پذیرفتند و راهی شدیم.

او که هنوز حال‌وهوای مسیر پیاده‌روی را در کلامش دارد، ادامه می‌دهد: پیاده‌روی خیلی خوب بود و در طول مسیر از ما پذیرایی کردند. اینجا هم پذیرایی و خدمات خیلی خوب و عالی بود. در این دو ماه، بعضی روضه‌ها را لیاقت نداشتم بروم، اما اینجا واقعاً از همه‌چیز استفاده کردیم.

کمی آن‌سوتر، زهرا اکبرآبادی، زائری از روستای بختیار شهرستان کوهسرخ، از مسیر دیگری به مشهد رسیده است؛ او و همراهانش از قدمگاه نیشابور تا حرم مطهر رضوی را پیاده طی کرده‌اند. اکبرآبادی درباره این سفر زیارتی می‌گوید: از شهر نیشابور، از قدمگاه، پیاده آمدیم؛ به عشق امام رضا (ع) و ثواب این زیارت را تقدیم کردیم به آقاجانمان امام زمان (عج).

روایت این دو زائر، بخشی از تصویری است که این روز‌ها در پارکینگ شماره یک حرم مطهر رضوی شکل گرفته است؛ تصویری از زائرانی که از شهر‌ها و روستا‌های مختلف راه افتاده‌اند و حالا پس از طی مسافت‌های طولانی، در کنار یکدیگر خستگی درمی‌کنند.

اما در این فضای پرتردد، تنها خدمات سازمان‌یافته نیست که به چشم می‌آید؛ خود زائران نیز در اینجا به خادم یکدیگر تبدیل شده‌اند. زائری چفیه‌ای را در دست گرفته و با حرکت دادن آن، اندکی هوا را برای اطرافیان خنک می‌کند. دیگری لیوان آبی به دست زائری خسته می‌دهد و فردی دیگر، فنجانی چای تعارف می‌کند. گاهی نیز زائری برای جابه‌جایی وسایل همسفر خسته‌اش پیش‌قدم می‌شود.

این صحنه‌های ساده، در کنار روایت زائرانی همچون رحیمی و اکبرآبادی، نشان می‌دهد که خدمت در مسیر زیارت، تنها به ارائه امکانات محدود نمی‌شود؛ گاهی یک لیوان آب، فنجان چای، دستی برای کمک یا حتی تکان دادن یک چفیه، معنای میزبانی را کامل می‌کند.

در کنار این جلوه‌های خودجوش، مجموعه‌ای از خدمات رفاهی نیز برای آسودگی زائران در نظر گرفته شده است؛ ایستگاه‌های صلواتی، خدمات پذیرایی و رفع عطش، تعمیر موبایل، محل نگهداری امانات و سرویس‌های بهداشتی و حمام، بخشی از امکاناتی است که در طول شبانه‌روز در اختیار زائران قرار دارد.

پارکینگ شماره یک حرم مطهر رضوی، روایتگر مسیر‌هایی است که از روستا‌ها و شهر‌های دور و نزدیک آغاز شده و به حرم امام رضا (ع) رسیده است؛ روایتی که در آن، زائر از یک‌سو میهمان است و از سوی دیگر، با رفتار‌های ساده و محبت‌آمیز خود، به خادم زائر دیگری، تبدیل می‌شود.