روایت دلتنگی خانواده‌های شهدای هوافضا در دارالذکر حرم مطهر رضوی

در مسیر، علی‌اکبر میثمی، فرزند شهید میثمی، را دیدم که همراه برادرش بود. هر دو لباس نظامی بر تن داشتند. علی‌اکبر چفیه‌ای بر دوش انداخته و عکس پدر شهیدش را محکم در آغوش گرفته بود.

از او پرسیدم آخرین بار چه زمانی همراه پدر به حرم آمده است. گفت شب عید غدیر، خانوادگی به حرم مشرف شده بودند. وقتی از آن شب و خاطراتش گفت، آرامشی بر چهره‌اش نشست و اشک در چشمانش حلقه زد؛ انگار بار دیگر به همان روز‌ها بازگشته بود.

گفت: «کلی عکس از آن شب داریم. بعدش بابام پس‌فردا رفت مأموریت و تا آخرین باری که بهم زنگ زد، شب تولدم بود. زنگ زد و گفت: علی‌اکبر بابا، تولدت رو تبریک می‌گم. تو پسر ارشد منی و خونه و خانواده رو به تو می‌سپارم.»

علی‌اکبر از آرزوی دیرینه‌اش برای دیدار با رهبر شهید گفت؛ اینکه تا آن روز به بیت رهبری نرفته بود، اما همیشه دوست داشت آقا را از نزدیک ببیند و از ایشان توصیه‌ای بشنود. می‌گفت می‌خواهد با عکس پدرش به دیدار برود و بگوید: «به خاطر بابام برام دعا کنید که من هم عاقبت‌به‌خیر بشم و راه بابام رو ادامه بدم.»

او با افتخار از پدرش حرف می‌زد. برای علی‌اکبر، عاقبت‌به‌خیری در ادامه راه پدر معنا می‌شد؛ آرزویی که در میان دلتنگی‌اش، رنگ و بوی عهد و وفاداری داشت.

کمی آن‌طرف‌تر، بانوی جوانی را دیدم که با حجابی فاطمی، عکس مردی جوان و خوش‌چهره را در آغوش گرفته بود. نزدیکش شدم. او معصومه اسماعیلی، همسر شهید بود؛ بانویی از دهه هشتاد که می‌گفت زندگی مشترکشان یک سال و نیم بیشتر طول نکشیده است.

اسماعیلی گفت پیش‌تر برای دیدار با رهبر رفته بود، اما این بار از طرف همسر شهیدش آمده است. او از شهادت همسرش در راه خدا و اسلام گفت و تأکید کرد به اینکه همسرش برای وطن قدم در این مسیر گذاشته، افتخار می‌کند.

خواسته‌اش از رهبر شهید، دعای خیر بود؛ به‌ویژه برای روز‌هایی که دلتنگی به سراغش می‌آید. با وجود جوانی، محکم و استوار از همسرش سخن می‌گفت، اما در میان حرف‌هایش جمله‌ای گفت که عمق اندوهش را نشان می‌داد: «شهادت رهبر خیلی سنگین‌تر از شهادت همسرم بود.»

بانوی دیگری همراه چند فرزندش در مسیر حضور داشت و قاب عکس مردی را در دست گرفته بود که در تصویر، با لباس نظامی در میان آسمان دیده می‌شد. هنگام ورود به حرم، دو بار سلام داد. خودش را زینب نظرزاده، همسر شهید سیدحسن حسین‌نژاد، معرفی کرد.

گفت خردادماه به‌عنوان همسر شهید، دیداری خصوصی با رهبر داشته و این بار می‌خواهد به دیدار رهبر شهید برود و بگوید: «دلتنگ شما هستم، کاش بودید.»

نظرزاده از افتخارش به همسر شهید بودن گفت و از دلتنگی فرزندانش یاد کرد؛ فرزندانی که جای خالی پدر را احساس می‌کنند. او می‌گفت دوست داشت آقا حضور داشتند و برای بچه‌هایش بیشتر دعا می‌کردند.

در میان جمع، دختربچه‌ای با روسری گلبهی که گیره‌ای صورتی آن را روی سرش نگه داشته بود و چادری عربی به نام «نگین» بر سر داشت، همراه چند دختر دیگر با روسری‌های گل‌گلی به سمت محل دیدار می‌دوید. با شور و شوق برای دوستش فاطمه از احتمال دیدار می‌گفت: «فاطمه فکر کن الان که داریم می‌ریم، ما هم مثل همه فرزندان شهدا که دیدار خصوصی با آقا داشتند، از آقا چفیه و انگشتر می‌گیریم.»

فاطمه در پاسخ گفت: «کاش آقا زنده بود، من هیچی نمی‌خواستم.».

اما کمی بعد، با همان امید کودکانه ادامه داد: «ولی آقا ما رو می‌بینه ها! بریم بگیم امشب سلام ما رو به بابامون برسونه تا بابامون بیاد تو خوابمون.»

دختر‌ها با همین آرزو راهی محل دیدار شدند؛ می‌خواستند از رهبر شهید بخواهند سلامشان را به پدرانشان برساند. مردم با دیدن خانواده‌های شهدا و قاب عکس‌ها، مسیر را برای عبور آنان باز می‌کردند. پیرزنی دستش را روی عکس یکی از شهیدان کشید، بغض کرد و به همسران و فرزندان شهدا ابراز ارادت کرد.

قاب عکس‌هایی در ردیف نخست

با ورود به دارالذکر، مداحی در حال برگزاری بود. با ذکر «انا علی العهد» وارد شدیم. مداح از حاضران خواست مسیر را باز کنند تا خانواده‌های شهدا در ردیف نخست، رو به جایگاه رهبر شهید قرار بگیرند.

آنها با عکس شهیدانشان در جایگاه نشستند؛ از جمله دختر شهید براتی، دختربچه‌ای با مو‌های خرمایی که خسته در کالسکه به خواب رفته بود و عکس پدر شهیدش بالای سرش قرار داشت.

جمعیت کنار رفت و خانواده‌های شهدا در ردیف نخست جای گرفتند. مداح از حاضران خواست مشت‌های گره‌کرده خود را بالا ببرند. مردم با دیدن خانواده‌های شهدا، یک‌صدا شعار «مرگ بر اسرائیل» و «مرگ بر آمریکا» سر دادند.

فضای دارالذکر از فریاد‌ها و بغض‌ها آکنده شد؛ فریاد مردمی که در سوگ جوانان، مردان، خانواده‌های شهید و رهبر شهید، بر همراهی با خانواده‌های شهدا و ایستادگی در برابر دشمن تأکید می‌کردند.

مشت‌ها بالا بود و اشک دلتنگی در چشم‌ها؛ خانواده‌ها قاب عزیزانشان را در آغوش داشتند و حاضران برای نابودی آمریکا و اسرائیل دعا می‌کردند.

در پایان، زیارت امین‌الله زمزمه شد؛ زیارتی که آن روز، برای خانواده‌های شهدای هوافضا، با سلام‌هایی همراه بود که فرزندان و همسران شهدا آرزو داشتند به پدران و عزیزان آسمانی‌شان برسد.