این بار شعر را کنار مزار آقا خواندند

به گزارش آستان‌نیوز، محفل شعرخوانی وحید قاسمی، علی ذوالقدر و قاسم صرافان، شامگاه چهارشنبه ۲۰ آبان، از ساعت ۲۱:۳۰ تا ۲۲، هم‌زمان با دهه فاطمیه در جوار مزار رهبر شهید انقلاب (قدس‌الله نفسه‌الزکیه) در رواق دارالذکر حرم مطهر رضوی برگزار شد.

در این محفل، شاعران سروده‌هایی درباره ایستادگی، وفاداری و داغ شهادت خواندند و زائران حاضر در رواق نیز با واکنش‌های خود، همراه شعر‌ها شدند.

سه شاعر  و یک داغ بزرگ

در میان جمعیت، تصویر رهبر شهید نخستین چیزی بود که نگاه‌ها را به خود جلب می‌کرد. بالای تصویر، کتیبه‌ای سیاه با نام حضرت فاطمه زهرا (س) به خطی زرین دیده می‌شد و پرچم ایران در کنار جایگاه قرار داشت. پرچم ایران کنار تصویر ایستاده بود و چراغ کوچکی با نور سرخ، نزدیک جایگاه می‌سوخت. زن‌ها و مرد‌ها رو به محل شعرخوانی ایستاده بودند.   در میان این جمعیت عزادار جوان‌ترها، پیرمرد‌ها و پیرزن‌ها هم بودند و بچه‌ها از لابه‌لای بزرگ‌تر‌ها قد می‌کشیدند تا مزار رهبر شهید را ببینند. بعضی گوشی‌هایشان را بالا گرفته بودند و بعضی نگاهشان میان شاعر و تصویر آقا می‌رفت و برمی‌گشت. با شروع شعرها، نگاه‌ها به جایگاه دوخته شده و در لحظه‌های اوج، صدای جمعیت نیز به صدای شاعران می‌پیوست.

در ابتدا این محفل، وحید قاسمی در شعرش از ایستادن گفت و از داغی که آدم با خودش به مجلس عزا می‌آورد. در یک مصراع خواند «ما مثل کوه پشت علی ایستاده‌ایم» و در مصراعی دیگر، برای حضرت زهرا (س) خواند: «ما بچه‌های مادر پهلوشکسته‌ایم.»

کوه و مادر، در شعر او، دو تصویر از یک جمع بودند. همان مردمی که در شعر قامت کوه داشتند، با رسیدن به نام مادر، لحنشان عوض می‌شد.

علی ذوالقدر نیز از داغ و ایستادگی خواند: «هرچند که بار غم یار است به دوشم / قد خم نکنم وقت عزا، حیدری‌ام من». شعر او در عین بیان اندوه، بر استواری و ادامه راه تأکید داشت. وقتی به مصراع «ما مشت گره‌کرده آقای شهیدیم» رسید، صدای یک‌پارچه «الله‌اکبر» حاضران در رواق پیچید. این بار دیگر فقط صدای شاعر نبود که شنیده می‌شد؛ جمعیت نیز با واکنش خود به شعر پیوسته بود.

در شعر قاسم صرافان، رهبر شهید، مخاطب خود شعر بود: «زنده‌ای خامنه‌ای تا که خدایت زنده است». شاعر از همان‌جا با او سخن می‌گفت و وقتی به «نام ما را بنویسید در ایوان رضا» رسید، نام حرم هم به شعر آمد. نام حرم در میان ابیات، شعر را به مکانی که شاعران و زائران در آن حضور داشتند، پیوند می‌زد.

انگار بیت‌به‌بیت گوش می‌کردند

وحید قاسمی در حاشیه محفل، از دیداری گفت که پیش‌تر در حضور رهبر شهید در حرم داشت و معنویتش هنوز در یادش مانده بود. برای وصف این شب، از «حماسه» و «خشم فروخورده» هم گفت. در میان حرف‌هایش، از غربت کنار مزار گفت و دلتنگی‌ای که حال این دیدار را برایش عوض کرده بود.

علی ذوالقدر سال‌ها آرزو کرده بود در یکی از دیدار‌های شاعران با رهبری شهید شعر بخواند. می‌گفت همیشه از خودش پرسیده چرا آن فرصت نصیبش نشده است. حالا حضور در دارالذکر را دعوت آقا می‌دانست و با شوق می‌گفت که گویی دو بار به این دیدار دعوت شده است. از لحظه خواندن که حرف زد، گفت یادش آمده آقا چطور شاعران را تحسین می‌کردند و اینجا هم حس کرده است «انگار بیت‌به‌بیتش را گوش می‌کردند». امیدش این بود که این شعرخوانی ذخیره آخرتش شود.

قاسم صرافان از موعد آشنای نیمه رمضان یاد کرد. شب‌هایی که شاعران در محضر رهبر شهید شعر می‌خواندند. می‌گفت در دارالذکر احساس کرده آقا زنده‌اند و ابیاتش را با همان دقت و نکته‌سنجی می‌شنوند. آن‌قدر دقیق که شاعر دلش می‌خواسته مصراع‌ها را شمرده‌تر بخواند و بعد از هر بیت اندکی مکث کند. شامگاه چهارشنبه، سه شاعر در کنار مزار رهبر شهید شعر خواندند. این بار صدای «احسنت» آقا شنیده نمی‌شد، اما خاطره آن تحسین‌ها در ذهن شاعران زنده بود؛ خاطره‌ای که با هر بیت، دوباره جان می‌گرفت.