روایتی از پیوند ارادت رضوی، سوگ فاطمی و عطر شهادت در قم+ گزارش ویدئویی

به گزارش آستان نیوز از قم؛ در روز‌های سوگواری شهادت حضرت فاطمه زهرا سلام‌الله‌علیها، یکی دیگر از برنامه‌های «چهارشنبه‌های امام رضایی» با حال‌وهوایی متفاوت در مدارس قم برگزار می‌شد؛ آیینی که در آن، عطر ارادت رضوی با غربت فاطمی و شکوه حماسه شهیدان درآمیخته شده بود.

خادم یاران رضوی پیش از آغاز مراسم در مدرسه حضور یافتند و مقدمات این دیدار معنوی را فراهم کردند. با آغاز برنامه، گروه مارش نظامی به اجرای مراسم پرداخت و طنین طبل‌ها و شیپور‌ها در فضای مدرسه پیچید. صدای حماسه با زمزمه‌های دخترانه «یا زهرا» درهم آمیخت و لحظاتی متفاوت را رقم زد؛ گویی یاد روز‌های ایثار، از جبهه‌های دیروز تا نسل امروز امتداد یافته بود.

اما لحظه‌ای که نگاه‌ها را به خود گره زد، ورود پیکر مطهر شهید گمنام بود. دختران قمی با زمزمه «یا رضا جان» و «یا زهرا» به استقبال آمدند. دست‌های کوچکشان بر تابوت نشست و نگاه‌هایشان آمیخته به احترام و اندوه بدرقه مهمانی شد که سال‌ها پیش از میان مردم رفته بود، اما هنوز در دل‌ها حضور داشت.

دخترکی صورتش را بر چوب سرد تابوت گذاشت و نجوا کرد؛ دختر دیگری دست بر پرچم سه‌رنگ کشید و پرسید: «این شهید کجاست؟» و خادم در پاسخ گفت: «هر جا که ما یادش را زنده نگه داریم».

در میان این حال‌وهوای معنوی، روایت مادری از میناب، رنگ دیگری به مراسم بخشید. مادر شهید دانش‌آموز محمدصادق غلامی در برابر دختران ایستاد تا از فرزندش بگوید؛ از پسری که نامش با ایثار و مردانگی گره خورده بود. صدای مادر در سکوت دانش‌آموزان پیچید و هر جمله‌اش، دریچه‌ای به دنیای مادرانه‌ای گشود که در آن، عشق به فرزند با داغ فراق و افتخار به راه او درآمیخته است.

دختران با دقت به سخنان او گوش می‌دادند. در چهره مادر، هم می‌شد اندوه دوری را دید و هم صلابتی را که از ایمان و صبر سرچشمه می‌گیرد؛ صبری که در فرهنگ فاطمی، معنایی عمیق و ماندگار دارد.

پس از پایان سخنان مادر، یکی از دانش‌آموزان پیش آمد و دست او را بوسید. مادر نیز خم شد و سر دختر را بوسید؛ لحظه‌ای کوتاه، اما سرشار از مهر و معنا در آن دیدار صمیمانه، فاصله میان مادری از میناب و دختری از نسل امروز از میان رفت؛ پیوندی بی‌کلام که جز با زبان محبت نمی‌شد آن را روایت کرد.

پس از آن، دانش‌آموزان با اجرای سرود، ارادت خود را به خاندان عصمت و طهارت علیهم‌السلام ابراز کردند. صدای هم‌خوانی دختران در فضای نمازخانه مدرسه طنین انداخت و شور نوجوانی با حال‌وهوای سوگواری فاطمی همراه شد. آن روز، نمازخانه کلاس درسی شد که آموزگارش ایثار و کتابش خاطره شهیدان بود.

سرانجام، پیکر مطهر شهید گمنام از مدرسه بدرقه شد؛ اما خاطره آن دیدار در ذهن و دل دانش‌آموزان باقی ماند. دست‌هایی که لحظاتی پیش بر تابوت نشسته بودند، این بار برای بدرقه بالا رفتند؛ گویی دختران می‌خواستند بگویند یاد این مهمان آسمانی را با خود به خانه خواهند برد.

آن چهارشنبه، مدرسه برای ساعاتی رنگ صحن یک حرم را گرفت؛ جایی که نام امام رضا علیه‌السلام، غربت حضرت زهرا سلام‌الله‌علی‌ها و یاد شهیدی گمنام در کنار روایت مادری صبور به هم رسیدند. شاید سال‌ها بعد، دختران آن مدرسه بسیاری از روز‌های دانش‌آموزی خود را فراموش کنند، اما دیدار با آن شهید و بوسه‌ای که میان یک دختر و مادر شهید ردوبدل شد، در خاطرشان ماندگار بماند.

چهارشنبه‌های امام رضایی گاهی فراتر از یک مراسم‌اند؛ فرصتی برای پیوند دل‌ها با آسمان، برای آموختن عشق و ایثار و برای زنده نگه‌داشتن راهی که با شهادت پایان نمی‌یابد.

انتهای پیام/

خبرنگار: هادی احمدلو