تلویزیون اینترنتی آستان نیوز
عکس رضوی- خبری مستند - مستند
۰۹:۳۷ - ۱۴۰۵/۰۶/۱۹
چند روز در حرم
بیست سال پیش، حادثه سقوط از ارتفاع، زندگی محمد نعمتی را برای همیشه تغییر داد. آن روزها جوشکار بود؛ اما پس از آن حادثه، دچار ضایعه نخاعی گردنی شد و حرکت دستانش نیز محدود شد. او اکنون ۴۵ ساله است و در روستای ابرج اسفراین زندگی میکند و در این سالها کوشیده است زندگیاش را تا حد ممکن خودش اداره کند. با وجود محدودیتهای جسمی، پیش از این، یک بار دیگر به حرم امام رضا علیهالسلام آمده بود؛ اما این بار تصمیم گرفت بیشتر بماند؛ نه برای خواستهای مادی، بلکه با نیت رشد معنوی و معرفتی. چندین روز، زندگیاش را به حرم آورد و روزها را در جوار امام رضا علیهالسلام گذراند. این مجموعه، زندگی یک روز او را در حرم امام هشتم به تصویر میکشد.
۱۷:۴۱ - ۱۴۰۵/۰۶/۱۱
ج؛ مثل جارو
جاروها از صبح زود که هنوز جای قدمهای دیروز روی زمین مانده، در حرم رفت و آمد دارند. شاید هیچ وسیلهای در حرم، به اندازه جارو با ردِ حضور آدمها سر و کار نداشته باشد. هر بار که کشیده میشود، چیزی از زمین کنار میرود و دوباره جایی برای آمدن یک زائر آماده میشود. روی سنگ صحنها کشیده میشوند، لابهلای نقش فرشها میچرخند، گوشههای رواق را نگاه میکنند تا گرد و غبار، خاکِ کفش زائران و شاید ذرهای از راهی که هر کس تا رسیدن به اینجا پیموده است، را پیدا کنند. جارو، در تمام این سالها، فقط زمین را تمیز نکرده؛ انگار هر روز، حرم را برای قصههایی تازه آماده کرده است.
۱۰:۲۶ - ۱۴۰۵/۰۵/۲۸
یادگار پدر، مهمان حرم
گاهی یک تسبیح، فقط رشتهای از دانههای کنار هم نیست؛ بخشی از خاطرات یک خانه است، یادگار دستی که سالها آن را میان انگشتانش چرخانده و با آن دعا کرده است. این تسبیح سبزِ شاهمقصود، سالها پیش از مکه به خانه پدری آمده بود و همیشه همراه او بود؛ در سفر، خانه و لحظههای دعا. حالا چند روزیست که پدر دیگر در میان خانواده نیست و تسبیحش نزد همسرش مانده؛ مادری که یادگار او را از خودش جدا نمیکند. این بار، اما دختر، تسبیح را از مادر گرفته و با خود به مشهد آورده است؛ به حرم امام رضا علیهالسلام، تا به یاد پدری که آرزوی زیارت داشت، آن را به بارگاه امام بیاورد و متبرک کند. گویی بخشی از حضور پدر را با خود تا حرم آورده است؛ تسبیحی که حالا میان دلتنگی یک خانواده، دعای یک مادر و حسرت زیارتی که پدر فرصت آن را نیافت، راهی بارگاه منور رضوی شده است.
۱۰:۲۳ - ۱۴۰۵/۰۵/۲۲
ث؛ مثل ثامنالائمه
در حرم، همهچیز به چشمِ صاحبش میآید؛ خدمتهایی که بیوقفه جریان زیارت را استمرار میبخشند و زائرانی که با امید، اندوه، شکر و حاجتهای ناگفته، به این آستان پناه آوردهاند. آنچه خادم و زائر را به هم پیوند میدهد، نه فاصلهی میان آنها، بلکه نسبت هر دو با صاحب این آستان است. «ثامنالائمه» روایتی است از همین نسبت؛ جایی که زیارت و خدمت، دو چهره از یک حقیقتاند. این عکسها از پیوندی سخن میگویند که گاه در قطرهای اشک، گاه در دستی که کفشی را مرتب میکند، گاه در لبخندی کوتاه و گاه در سکوتی میان ازدحام آشکار میشود. شاید در پایان این روایت، دیگر نتوان مرزی میان زائر و خادم ترسیم کرد؛ زیرا هر دو، به شیوهای متفاوت، در خدمت یک خورشید ایستادهاند.
۲۰:۳۶ - ۱۴۰۵/۰۵/۲۱
از خاک راه تا آستان رضا علیهالسلام
از روستایشان تا حرم، مسیری طولانی را با پای پیاده آمدهاند؛ مسیری که هر قدمش سهمی از شوق زیارت دارد. زائرانی که راه افتادهاند تا خود را به مشهد و آستان امام رضا علیهالسلام برسانند؛ جایی که خستگی راه، در لحظه دیدار، رنگ دیگری میگیرد.
۰۶:۳۵ - ۱۴۰۵/۰۱/۲۶
ت؛ مثل توحیدخانه
توحیدخانه یکی از قدیمیترین رواقهای حرم امام رضا علیهالسلام به شمار میرود که، چون نگینی از عهد صفویه میدرخشد. ساخت این بنا را به ملا محسن فیض کاشانی در سال ۱۰۷۲ قمری نسبت میدهند و از آنجا که این مکان در قدیم کتابخانه و محل نگهداری قرآنهای حرم بوده، نام توحیدخانه به آن تعلق گرفته است. در این مکان، سنگ از شوق زیارت، نرم سخن میگوید و کتیبههای سنگی با خطوط ثلث و نستعلیق، صحیفهای از نور را بر دیوارها نقش بسته است.
۲۳:۲۲ - ۱۴۰۵/۰۱/۲۰
پیامی به رهبر شهید
در آستانه چهلمین روز شهادت مقتدای دلها و فرمانده دلها؛ حضرت آیت الله سیدعلی خامنهای، جمعی از مردم، با مهر و ارادتی خالصانه، دستنوشتهها و دلنوشتههایی را خطاب به رهبر شهید انقلاب اسلامی نوشتند.
۲۰:۰۶ - ۱۴۰۵/۰۱/۱۹
به یاد دانشآموزان مدرسه میناب
گروهی از دانشآموزان مدارس مشهد، روز چهارشنبه ۱۹ فرروردین ۱۴۰۵ به یاد دانشآموزان دبستان شجره طیبه میناب در حرم مطهر رضوی حضور یافتند تا به نیابت از آنان به حضرت رضا علیهالسلام عرض ارادت کنند.
۱۹:۱۴ - ۱۴۰۵/۰۱/۱۲
روز جمهوری اسلامی ایران در حرم مطهر رضوی
روز جمهوری اسلامی در حرم مطهر امام رضا علیه السلام رنگ و بویی دیگر داشت. زائران و خادمان از هر قشر و سنی، برگههای «آری به جمهوری اسلامی ایران» را به یادِ ۱۲ فروردین ۱۳۵۸ در دست گرفته بودند؛ همان برگههای سبزی که روزگاری نخستین «آری» جمعی یک نسل بود و حالا میان دستها جان گرفته بود. برگهها از دستی به دست دیگر میرفت، از پیر به جوان، از خادم به زائر، از غریبه به آشنا و این پیوندِ بیصدای دستها بود که میگفت: تا پای جان وفادار هستیم.
۰۷:۰۵ - ۱۴۰۵/۰۱/۱۲
پ؛ مثل پنجره فولاد
در میان صحنهای نورانی حرم مطهر رضوی، پنجره فولاد صحن انقلاب جایگاهی بیهمتا دارد. ماجرای ساختش از آنجا آغاز شد که ملا محسن فیض کاشانی پیشنهاد داد تا روزنهای رو به ضریح گشوده شود برای نجوای بیحجاب عاشقان. گرچه امروز چهرهاش از طلاست، اما نام فولاد به یادگارِ نخستین پنجرهای که از جنس فولاد ساخته شد بر تارکش مانده است. اکنون یادِ پنجره فولاد تنها به صحن انقلاب محدود نیست. در صحن جمهوری اسلامی، پنجرهای دیگر با همان حال و هوا، اما با کتیبههایی افزونتر، مشتاقان را به تماشای ضریح فرا میخواند. در صحن گوهرشاد نیز پنجرهای با سه شبکه و کتیبهای آبی رنگ که سورهٔ حمد بر آن نقش بسته، راز و نیاز را با لطافتی دیگر رقم زده است. این پنجرهها، هر یک حلقههای زنجیر بیپایانی هستند که روزنههای بوی خوشِ حضور را در ذهن هر عاشقِ دور ماندهای به ارمغان میآورند.
- پربازدیدترین
- آخرین اخبار
پخش زنده
پویش ها
