فرش‌هایی با تاروپود عشق حسینی

در هوای پر از اشک و غربت اربعین، آنجا که دل‌ها هوای کربلا دارند و قدم‌ها بوی نینوا می‌دهند، در موکب امام رضا (ع) اراک، عطر دیگری به مشام می‌رسد. عطر آشنای حرم، بوی صحن و سرای رضوی، از لابلای تار و پود فرش‌هایی که به عشق پهن می‌شوند.

اینجا، هر تار و پود فرش، قصه‌ای از دلدادگی است. قصه‌ای از زائرانی که پای پیاده، رهسپار دیار عشقند و در موکب شهر اراک، نفسی تازه می‌کنند. نفسی که با شمیم رضوی در هم آمیخته و جانی دوباره می‌بخشد به جان‌های خسته.

وقتی این فرش‌ها پهن می‌شوند، گویی تکه‌ای از بهشت روی زمین گسترده می‌شود. تکه‌ای از صحن انقلاب، از ایوان طلا، از روضه منوره… اینجا میانه راه مشهد و کربلا، همه دل‌ها یکیست، همه اشک‌ها به یک نمنامه روان است.

این فرش‌ها، نه فقط برای نشستن و آسودن، که برای پرواز روحند. برای آنکه زائران، لحظاتی چشمانشان را ببندند و خود را در آغوش گرم امام مهربانی‌ها حس کنند، پیش از آنکه به دیدار ارباب بی‌کفن بشتابند.

هر گره این فرش‌ها، با دعایی گره خورده است. دعایی برای فرج، برای سلامتی، برای شفاعت. و هر قدمی که روی این فرش‌ها گذاشته می‌شود، وضویش اشک است و نیتش،  لبیک یا امام حسین (ع).

نویسنده؛ مهربانو

انتهای پیام/