آغاز زندگی مشترک ۱۵۰۰ زوج جوان در سایه بارگاه منور رضوی

مهمان‌سرای حضرت را که ترک می‌کنند، راه می‌افتند به سمت رواق دارالمرحمه. عروس‌ها بیشترشان چادر سفید یا رنگی بر سر دارند؛ سپیدِ ساده، گل‌ریز صورتی، آبی ملایم. داماد‌ها آرام‌تر قدم برمی‌دارند؛ انگار سنگینی یک «مسئولیت تازه» روی شانه‌هایشان نشسته باشد. رواق که پر می‌شود، جمعیت سمت خانم‌ها یکدست رنگ روشن است. سفیدی چادر‌ها با نور سقف و دیوار‌های رواق در هم می‌آمیزد. بعضی عروس‌ها آرام زیر لب ذکر می‌گویند، بعضی‌هایشان با لبخند‌هایی عمیق با یکدیگر حرف می‌زنند و بعضی قبل از شروع برنامه، دو رکعت نماز زیارت می‌خوانند. صدای تلاوت قرآن در فضا می‌پیچد. آیه‌ای که می‌گوید:و من آیاته أن خلق لکم من أنفسکم أزواجاً لتسکنوا إلیها…

وقتی که عشق، باعقل همراه می‌شود

حجت‌الاسلام‌والمسلمین مهدی ایمانی مقدم، مسئول دفتر نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه فردوسی مشهد، پشت تریبون می‌ایستد. از «عشق» می‌گوید؛ اما نه آن عشقی که زود می‌آید و زود می‌رود. می‌گوید عشق فقط مال انسان است و محبت زمانی به عشق تبدیل می‌شود که عاقلانه باشد.

مرد؛ یعنی ستون

نوبت به حجت‌الاسلام‌والمسلمین سید مهدی واعظ موسوی که می‌رسد، فضا صمیمی‌تر می‌شود. حرف‌هایش از دل تجربه می‌آید، از شنیدن حرف‌های هزاران خانواده. می‌گوید زندگی همیشه شیرین نیست. بالا دارد، پایین دارد. آدم‌ها کامل نیستند؛ حضرت آدم هم بی‌غلط نبود. چند عروس سرشان را پایین می‌اندازند و لبخند می‌زنند. داماد‌ها جدی‌تر گوش می‌دهند. حجت‌الاسلام واعظ موسوی با اشاره به ستون‌های استوار رواق دارالمرحمه، مرد را به این ستون‌ها تشبیه می‌کند و می‌گوید: مرد باید برای همسر و خانواده‌اش مثل ستون باشد. محکم و استوار. سخنرانی که تمام می‌شود، جمعیت یک‌صدا و با لبخند، صلوات بلندی می‌فرستند.

وقتی میثاق، جدی‌تر از یک متن است

در پایان مراسم، همه رو به ضریح امام رضا (ع) قیام می‌کنند تا متن میثاق‌نامه خوانده شود. ۱۵۰۰ زوج، یک‌صدا عهد می‌بندند: در آسانی و دشواری کنار هم بمانند. در تلخی و شیرینی زندگی ثابت‌قدم باشند و زندگی‌شان را بر پایه عقل و ایمان و محبت بسازند. قرار است بعدازاین، راهی ورزشگاه شهید رئیسی شوند؛ جشنی شاد و مناسب روحیات جوانی. اما اینجا، در رواق دارالمرحمه، چیزی جدی‌تر اتفاق افتاده است. اینجا ۱۵۰۰ زندگی، زیر سقف بلند رواق و در سایه گنبد طلا، با «عشق عاقلانه» آغاز شد. با عهدی که نه‌فقط روی کاغذ؛ بلکه میان دو دل، بسته شد. برنامه تمام می‌شود و دست‌ها آرام در هم گره می‌خورد. در گوشه‌ای از رواق، دختری آرام به چادر سفیدش نگاه می‌کند و می‌گوید: خوشحالم که از اینجا شروع می‌کنیم. دامادی دست همسرش را محکم‌تر می‌گیرد. زوج‌ها عکس یادگاری می‌گیرند.

سفری که فراموش نخواهد شد

یک زوج که از بیرجند آمده‌اند، می‌گویند: خستگی سفر هیچ اهمیتی ندارد، وقتی زیر سایه امام رضا (ع) و کنار هزاران زوج دیگر این لحظه را تجربه می‌کنیم، برای همیشه این خاطره مشترک در قلب و ذهنمان می‌ماند.

نباید یادمان برود

یکی از دامادها، با دقت از لوح میثاق‌نامه عکس می‌گیرد و با لبخند رو به همسرش می‌گوید: عکس گرفتم تا هر روز از روی آن بخوانم، نباید فراموش کنیم اینجا چه عهدی بستیم.

نگاه مهربان خدا کمی آن‌طرف‌تر، یک زوج که در کنار یکدیگر نماز زیارت خواندند، رو به ضریح امام رضا (ع) سلام می‌دهند به خادم می‌گویند: مدت‌هاست که دلمان هوای آقا را کرده بود، حالا خودش ما را به این میهمانی دعوت کرده، انگار وقتی که ازدواج می‌کنی خدا نگاه مهربان‌تری به تو دارد.

مهلا دانشمند