وقتی حرم با سفره‌هایی آکنده از صفا مفروش می‌شود

به گزارش آستان نیوز، از ساعاتی پیش از غروب، صحن‌ها و رواق‌های مطهر، یکی‌یکی جان می‌گیرند.

در جای‌جای بارگاه نورانی ثامن‌الحجج (ع)، سفره‌هایی ساده، اما آکنده از صفا پهن می‌شود. نان، پنیر، خرما و چای در کنار غذایی که به نام امام رضا (ع) تبرک یافته، رنگ‌وبوی عشق و برکت می‌گیرد.

در این ضیافت آسمانی، هر روز ۹۳ هزار وعده افطار میان زائران و مجاوران توزیع می‌شود.

عددی که فراتر از آمار است؛ حکایت هزاران دستی است که می‌بخشد و هزاران دلی که به یاد هم می‌تپد.

خادمان با لبخندی آرام، میان جمع می‌چرخند. صدای «یا رضا (ع)» در فضا طنین می‌افکند و دل‌ها، بی‌آنکه یکدیگر را بشناسند، در نوری مشترک به هم گره می‌خورند.

جوانی از شیراز، با چهره‌ای خسته، اما روشن می‌گوید: همه ساله هم زمان با فرا رسیدن ماه مهمانی خدا، آرزو داشتم که یک‌بار افطار را در حرم امام رضا (ع) باشم. امروز در این مکان مقدس حضور دارم و احساس می‌کنم خدا به من نظر کرده است و توسط خود حضرت دعوت شده‌ام.

پدری که پسر خردسالش را در آغوش دارد، از تهران آمده به امید اینکه پسرش طعم این لحظه را بچشد که می‌گوید: اینجا سفره فقط غذا نیست، درس محبت است؛ در کنار هم بودن خودش یک عبادت است.

بانویی از اصفهان، درحالی‌که اشک در چشم دارد، آرام می‌گوید: به‌خاطر نذری که داشتم به بارگاه منور رضوی مشرف شدم، امروز وقتی دیدم این‌همه آدم کنار هم افطار می‌کنند، فهمیدم هنوز مهربانی زنده است؛ و زائری از هندوستان، با فارسی شکسته؛ اما دلی پر از شور می‌گوید: رمضان اینجا... خیلی نورانی است. احساس آرامش دارم و انگار در خانه خودم، هستم.

با طنین اذان، صحن لحظه‌ای در سکوتی پرشکوه فرومی‌رود. نگاه‌ها به گنبد طلایی دوخته می‌شود، زمزمه‌ها بالا می‌گیرد. رمضان در حرم رضوی، فقط یک ماه نیست؛ تجربه‌ای است از همدلی، از نان و نور، از دعای جمعی که آسمان را، نزدیک‌تر می‌کند؛ و چه باعظمت است این میهمانی آسمانی در خانه امامی که «رئوف» است و سفره‌اش، بوی بهشت می‌دهد.

گزارش - محسن عارفی