دلتنگی زائران و مجاوران حریم رضوی در مصیبت شهادت قائد امت

به گزارش آستان نیوز، در پی این مصیبت از همان ساعات اولیه، صحن‌های حرم مطهر رضوی شاهد جلوه‌ای از بهت مطلق بود.

زائران و مجاوران، فوج، فوج و بی‌پناه، همچون رودخانه‌های خروشان به سمت حریم امن رضوی سرازیر شدند، اما این بار نه برای زیارت معمول، بلکه برای اقامه عزا در برابر امام رئوف، در شهادت بزرگترین شاگرد مکتب اهل‌بیت عصمت و طهارت (ع).

ضریح مطهر، اولین عزادار شهادت خادم‌الرضا (ع)

در قلب حرم، برای اولین‌بار، چراغ‌های سبز ضریح مطهر، جای خود را به رنگ سرخ داد؛ سرخی شهادت، نماد قاطعیت عاشورا و مظلومیتی که اکنون بر شانه‌های خادمان آن امام رئوف سنگینی می‌کرد. این تغییر رنگ، بیانیه‌ای نانوشته‌ای بود که خادم‌الرضا (ع)، حضرت آیت‌الله امام خامنه‌ای (ره) که بزرگترین افتخارش را خادمی این آستان مقدس می‌دانست، اکنون در لباس شهادت، به قافله شهیدان پیوسته است.

همزمان، قامت پرچم سبز گنبد طلا نیز خمید و پرچم مشکی عزا بر فراز آن به اهتزاز درآمد. حتی پوش فیروزه‌ای ضریح نیز تاب نیاورد و سیاهی داغ را بر خود گرفت؛ گویی تمام اجزای حرم نیز در اندوه بزرگ ملت شریک شدند.

بغض ملتی که علمدارش را ازدست‌داده...

در رواق امام خمینی (ره)، جایی که قرار بود مراسم عزاداری برگزار شود، کلمات دیگر معنایی نداشتند و تنها اشک‌ها بودند که وظیفه اطلاع‌رسانی را بر عهده داشتند.

مجری برنامه، با هر کلمه‌اش، پرده‌ای از اندوه را کنار می‌زد و سیل اشک‌ها را آزاد می‌کرد. وقتی نوای جان‌سوز «بلند شو علمدار» به گوش رسید، لرزش شانه‌ها و کوبیدن دست‌ها بر سینه‌ها، دیگر شور نبود فریاد فروخفته ملتی بود که علمدارش را ازدست‌داده بود.

در این میان، صدای «حیدر، حیدر...» در فضای حرم پیچید، نجوا و سپس فریادی کهن، نه صرفاً برای تسلی، بلکه برای یادآوری مسیر دشواری که با یاد حماسه کربلا آغاز شده بود. هر فریاد «مرگ بر آمریکا»، نه یک شعار سیاسی، بلکه فریادی از سر حسرت برای آن قامت استواری بود که هشدار داده بود: «ملتی با این فرهنگ، با سردمداران فاسد بیعت نخواهد کرد».

این تجمع باشکوه در جوار ثامن‌الحجج (ع)، تجلی یک قیام حماسی از جنس دلتنگی بود. مردم نیامدند تا مراسمی را نظاره کنند، آمدند تا خود را در معرض داغ شهادت علمدارشان قرار دهند و شاید، در این دریای اشک، مرهمی برای این درد بی‌درمان بیابند.