وقتی دعا برای سلامتی، تبدیل به روضه‌ای برای شهادت شد

فضای روحانی حرم تحت تأثیر فقدان رهبر فرزانه انقلاب اسلامی، حالتی متمایز و حزن‌انگیز داشت.

به گزارش آستان‌نیوز، برنامه با حالتی حزن‌انگیز و قرائت آیات سوره تکویر آغاز شد، اما اوج‌گیری احساسات با شعرخوانی حاج محمود کریمی شکل گرفت.

اشعاری که نه تنها بر استقامت و پیمان تأکید داشت، بلکه عمق فراق و جای خالی رهبر را به تصویر می‌کشید:

رهبر مظلومم…

رفتی و در آوازه فریاد‌ها ماندی

از دیده‌ها رفتی ولی در یاد‌ها ماندی

رفتی ولی راه تو باقی مانده آقاجان

در اوج شب، ماه تو باقی مانده آقاجان

این نوای سوزناک، که یادآور باقی ماندن راه و یاد ایشان بود، جمعیت را در اندوهی عمیق فرو برد.

در ادامه این عزاداری جانکاه، نوای این ذاکر و محب رهبر معظم انقلاب، با مضامین عهد و پیمان با آرمان‌های رهبر شهید، حال و هوای مراسم را به سمت تجدید بیعت برد، بیعتی که بر پایه استقامت و وفاداری بنا شده بود:

ما عهد می‌بندیم از تو سر نگردانیم

تا زنده‌ایم از راه تو رو بر نگردانیم

این عهد، هم زمان با یادآوری مصیبت شهادت، لحنی از ایستادگی در برابر دشمنان را نیز در خود داشت، جایی که فریاد‌ها علیه استکبار اوج گرفت:

یک حرف داریم و

و آن هم مرگ بر آمریکاست

غوغای تلخ دعای ناتمام

نقطه اوج مجلس، جایی رقم خورد که حاج محمود کریمی، مطابق عادتی دیرینه و قلبی در پایان مراسم، زمزمه دعای سلامتی برای رهبر فرزانه انقلاب اسلامی، حضرت آیت‌الله‌العظمی سید علی خامنه‌ای (ره) را آغاز کرد.

همین که نام سلامتی بر زبان جاری شد، ناگهان در میان جمعیت موجی از یادآوری تلخ شهادت ایشان پیچید.

این تناقض ویرانگر میان عادت قلبی مداح و واقعیت جدید، سبب شد تا بغض‌ها منفجر شود و غوغایی از اندوه و شیون در رواق امام خمینی (ره) برپا شود.

این صحنه، نمادی از عمق ارادت مردمی بود که هنوز نتوانسته بودند جای خالی سایه‌سار رهبرشان را باور کنند و اشعار عهد و پیمان، اکنون با غوغای وداع، معنایی تازه یافته بود.

مراسم مناجات خوانی دوازدهمین شب ماه رمضان، از یک محفل عبادی و معنوی صرف، به مراسمی از عمق پیوند عاطفی میان امت و امام شهیدشان تبدیل شد، شبی که اشک‌ها در فراق پدری آسمانی جاری شد و عهد‌ها برای ادامه راه او، استوارتر از پیش بسته شد.

گزارشگر_مریم دهقان