دارالشفای امام؛ جایی که طبابت با کرامت گره می‌خورد

به گزارش آستان نیوز، یکی از این چهره‌ها، دکتر علی مشکینی، عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی تبریز است؛ پزشکی که سال‌ها کار بالینی و دانشگاهی را کنار گذاشته و مسیر تبریز تا مشهد را به عشق خدمت در جوار امام رئوف طی می‌کند. 
روایت او از دارالشفای امام، روایتی است از طبابتِ آمیخته با مهربانی، از نسخه‌هایی که فقط دارو نیستند، از دل‌هایی که درمانشان تنها شنیده‌شدن است.
 با دکتر علی مشکینی، طبیبی که ۵ سال است دلش را در دارالشفای امام رضا(ع) جا گذاشته گفت‌وگویی صورت گرفته که در ادامه می‌خوانیم:

 ابتدا کمی از خودتان بفرمایید.  
 من علی مشکینی هستم، عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی تبریز. سال‌ها در حوزه علمی و دانشگاهی فعالیت داشته‌ام، اما حدود ۵ سال است که در کنار خانواده‌ام، همسر و دخترم به عنوان خادم‌الرضا(ع) در دارالشفای حرم مطهر امام رضا(ع)، خدمت می‌کنیم.

چه چیزی شما را به دارالشفا کشاند؟  
 حقیقت این است که طبابت در اینجا با بیرون متفاوت است. اینجا حس خدمت جاری است؛ نسخه نوشتن فقط درمان جسم نیست، توجه به دل آدم‌هاست. زائر وقتی وارد حرم می‌شود، با امید و گاهی با دل‌نگرانی می‌آید. اینکه در کنار او می‌نشینی و با مهربانی حرف می‌زنی، بخش بزرگی از درمان است.

 فضای دارالشفا را از نگاه یک پزشک چگونه توصیف می‌کنید؟  
 اینجا پزشکی با کرامت پیوند می‌خورد. روزهایی داریم که زائران از شهرها و حتی کشورهای مختلف مراجعه می‌کنند. یکی با سرماخوردگی ساده، دیگری با دردی چند ساله. مهم این است که هر مراجعه‌کننده حس کند کسی هست که دردش را می‌فهمد. همین حس آرامش، همان چیزی است که دارالشفای امام را، خاص کرده.

 برخورد زائران با شما و همکارانتان چگونه است؟  
غالباً با امید و احترام می‌آیند. بسیاری خسته‌اند، بعضی نگران، برخی هم فقط نیاز دارند کسی حرف‌شان را بشنود. وقتی با لبخند و آرامش با آن‌ها صحبت می‌کنیم، رابطه‌ای انسانی شکل می‌گیرد که فراتر از بیمار و پزشک است.

 همکاری پزشکان داوطلب در دارالشفا چگونه انجام می‌شود؟  
 پزشکان زیادی از شهرهای مختلف داوطلبانه می‌آیند. هر بار تماس می‌گیریم، بدون درنگ می‌گویند، آماده‌ایم. حتی در همکاری با گروه‌هایی شبیه پزشکان داوطلب، همیشه استقبال کرده‌ایم. خدمت به انسان مرز ندارد؛ چه در تبریز، چه در مشهد، اصل این است که تا وقتی کسی دردی دارد، باید کنارش بود.

از سختی‌ها یا زیبایی‌های کار در دارالشفای امام  برایمان بگویید.  
 زیبایی‌اش بیشتر است. صف آرام زائران، پیرمردی با عصا، مادری نگران کودک تب‌دارش، جوانی که از خستگی راه تسبیح می‌چرخاند… پزشکان هم با لبخند وارد می‌شوند. اینجا خبری از تکلف‌های معمول نیست. همه چیز ساده و انسانی است.

 و سخن پایانی ....
 آرزو دارم که دارالشفای امام، تبدیل به الگوی منطقه‌ای در سلامت انسانی و اخلاقی شود. اینجا ظرفیت عظیمی دارد. ما هم هر برنامه‌ای باشد پای کاریم؛ خدمت در حرم برای ما نعمت است.
 دارالشفای امام، برای ما فقط یک واحد درمانی نیست؛ خانه‌ای است که دل‌ها در آن آرام می‌گیرند و نسخه‌اش مهربانی است.