یکم شهریور برای بیمارستان فوق تخصصی رضوی، فقط یک مناسبت در تقویم نبود؛ روزی بود که در میان رفتوآمد بیماران و تلاش بیوقفه کادر درمان، حالوهوای دیگری گرفت.
در هر گوشهای از دارالشفای امام رضا (ع)، نفسهایی جریان دارد که بوی اخلاص میدهد؛ نفسهایی که نه برای نام و نشانی، که برای دل شکسته زائران، جاری میشود.
۱۵ سال پیش، یک پزشک خادم بیادعا دستگاه سونوگرافی کوچکی را به دارالشفای امام (ع) اهدا کرد؛ اقدامی که آن روز برایش ساده بود؛ اما سالها بعد با یک تماس غیرمنتظره، تبدیل به یکی از شیرینترین تجربههای معنوی زندگیاش شد.
تلاش نفسگیر کادر درمان بیمارستان فوقتخصصی رضوی برای نجات جان یک زن ۴۶ ساله که با شرایطی بسیار وخیم به اورژانس منتقل شده بود، به صحنهای ماندگار از امید و همدلی، تبدیل شد.
سپیده که میزند، وقتی خورشید روی کاشیهای فیروزهای صحن انقلاب میرقصد، در میان خیل جمعیت زائرانی که با چشمانی بارانی به سمت ضریح میروند، ارادتمندانی با دلهایی به سپیدی برف به نماد از روپوشهای خدمت، مسیری متفاوت را در پیش میگیرند. آنها نه برای زیارت مرسوم، بلکه برای ادای یک نذر خانوادگی از سمت بالاخیابان و بست طوسی راهی ساختمان دارالشفای امام(ع) میشوند.
در دل حرم مطهر امام رضا(ع)، میان بوی عود، زمزمه دعا و قدمهای زائرانی که امیدشان را به پنجره فولاد گره زدهاند، دارالشفای امام ، فقط یک درمانگاه نیست؛ خانهای است که سقفش گنبد طلاست و هوایش لبریز آرامش.
بسیاری از پزشکان از نقاط مختلف کشور راهی اینجا میشوند؛ نه فقط برای طبابت، بلکه برای خدمتی که رنگ و بوی دیگری دارد.
