فانوسی در طوفان؛ چرا این روز‌ها بیشتر به راهِ امام صادق (ع) نیاز داریم؟

یادداشت - این روز‌ها که بیدار می‌شویم، اول دستمان به گوشی می‌رود تا ببینیم دیشب کجا را زده‌اند؟ فرودگاه تبریز آرام بوده؟ تهران در چه حالی است؟ این روز‌ها که واژه‌های «جنگ»، «تحریم» و «شهادت» از صفحات خبر به حیاط خانه‌هایمان آمده‌اند، شاید صحبت‌کردن از یک مکتب تاریخی کمی دورازذهن به نظر برسد.

اما حقیقت این است که اتفاقاً الان، درست وسط این معرکه، مکتب امام صادق (ع) بیشتر از همیشه، به کارمان می‌آید. امام صادق (ع) در دورانی زندگی می‌کرد که دنیا داشت زیرورو می‌شد. تخت‌های پادشاهی جابه‌جا می‌شدند و خون‌های زیادی می‌ریخت. در آن هیاهوی قدرت، ایشان یک «پناهگاه» ساخت؛ پناهگاهی از جنس دانش و عقل.

امروز ما هم به همان پناهگاه نیاز داریم:

۱. گم‌نشدن در غبار اخبار: در مکتب ایشان، «عقل» چراغ راه است. امروز که دشمن با بمب اخبار و شایعه می‌خواهد دلمان را خالی کند، درس امام به ما این است: «آرام باش و با ترازوی عقل، حرف‌ها را بسنج.» نباید اجازه بدهیم اضطراب جنگ، قدرت فکرکردن را از ما بگیرد.

۲. مقاومت یعنی سازندگی: خیلی‌ها فکر می‌کنند در زمان جنگ، زندگی متوقف می‌شود. اما مکتب جعفری به ما می‌گوید، باید شاگرد تربیت کنی، آزمایشگاه راه بیندازی و چرخِ علم را بچرخانی. استقامت واقعی یعنی همین؛ یعنی باوجود تمام تهدیدها، ما هنوز به فکر پیشرفت و یادگرفتن باشیم.

۳. دست هم را گرفتن: امام صادق (ع) حتی با مخالفانش هم با مهربانی و منطق حرف می‌زد. در این روز‌های سخت که فشار روی شانه‌های همه ماست، صبوری و مدارا با هم‌وطنانمان بزرگ‌ترین درسی است که می‌توانیم از ایشان بگیریم. کشور ما امروز بیش از هر زمان دیگری به «آرامش درونی» و «وحدت» نیاز دارد تا بتواند مقابل دشمن خارجی قد علم کند.

خلاصه کلام...

شخصیت مکتب امام صادق (ع) یعنی «ایستادن باوقار در میان طوفان». اگر امروز ما هم بتوانیم در کنار دفاع از خاکمان، از اخلاق، از علم و از عقلانیت مان دفاع کنیم، یعنی واقعاً در مکتب ایشان شاگردی کرده‌ایم. فراموش نکنیم که حتی بعد از سخت‌ترین شب‌ها، خورشید آگاهی دوباره طلوع می‌کند.

محمود پور عباس بیلندی - خادم الرضا (ع)