روایت خانواده شهدا در حرم رضوی؛ از خادم‌الرضا تا دلداده‌ای بی‌تاب شهادت

در میان همهمه زائران و صدای نقاره‌خانه، خانواده‌هایی قدم در این صحن‌ها می‌گذارند که عطر نام شهدا را با خود آورده‌اند؛ پدرانی که شانه‌هایشان سنگینی فراق فرزند را تاب می‌آورد و خواهرانی که روایت ایستادگی برادرانشان را با بغضی فروخورده، بازگو می‌کنند.

طرح «پای حرف شهدا»، در رواق دارالهدایه حرم رضوی مجالی برای همین روایت‌های بی‌واسطه شده است. اینجا، در حریم رضوی، گویی قرار است بغض‌های چندین‌ساله به کلمه تبدیل شوند.

خانواده شهدای جنگ رمضان در این هم‌نشینی ساده گره از دلتنگی‌ها باز می‌کنند و از «حمیدرضا» و «مهدی» می‌گویند؛ از مردانی که زندگی‌شان با خدمت و ایمان معنا گرفت و سرانجام نامشان با شهادت ماندگار شد. روایت‌هایی که در ادامه می‌آید، تنها بازخوانی یک زندگی نیست؛ روایت عشق، آرمان و مسیری است که یک انسان را تا قله ابدیت می‌رساند.

از لباس خدمت تا ردای شهادت

در میان حاضران این برنامه، پدر شهید پاسدار حمیدرضا صفری با چشمانی اشکبار از فرزندی می‌گوید که روزی در لباس خدمت، خادم حرم رضوی بود و امروز نامش در شمار شهدا ثبت شده است.

او با اشاره به ویژگی‌های اخلاقی و معنوی فرزندش می‌گوید: پسرم از خادمان آستان مقدس رضوی بود و افتخار نوکری اهل‌بیت(ع) را در کنار مدال پرافتخار شهادت نصیب خود کرد.

او از همان سال‌های نوجوانی در فعالیت‌های فرهنگی و جهادی حضور داشت و خدمت به مردم را جدی می‌گرفت.

شهید صفری در طول زندگی خود اخلاق نیکو، تواضع، مردمداری و روحیه ایثار را سرلوحه رفتار خویش قرار داده بود و به همین دلیل در میان مردم از محبوبیت ویژه‌ای برخوردار بود.

پدر این شهید با بیان اینکه فرزندش در ۳۷ سالگی به مقام شهادت نائل شد، تصریح می‌کند: به فرزندم افتخار می‌کنم که لیاقت شهادت یافت و راهی را که بسیاری سال‌ها برای رسیدن به آن تلاش می‌کنند، در مدت کوتاهی پیمود.

او ادامه می‌دهد: شهید صفری همواره دغدغه خدمت به مردم را داشت و با روحیه جهادی و اخلاق حسنه، الگویی شایسته برای نسل جوان به شمار می‌رفت.

در گوشه‌ای دیگر از همین برنامه، فریبا تقی‌پور، خواهر شهید پاسدار مهدی تقی‌پور، در حالی که به عکس برادرش نگاه می‌کند، از روحیات معنوی، انقلابی و ولایی او می‌گوید: برادرم از عاشقان واقعی حضرت اباعبدالله الحسین(ع) بود و ارادت ویژه‌ای به اهل‌بیت(ع) داشت. عشق به فرهنگ عاشورا و روحیه ایثار و فداکاری در تمام ابعاد زندگی او نمایان بود و همواره تلاش می‌کرد مسیر زندگی خود را بر پایه آرمان‌های حسینی تنظیم کند.

دلی که برای شهادت بی‌تاب بود

او ادامه می‌دهد: شهید تقی‌پور در اواخر سال گذشته، پیش از رسیدن به مقام رفیع شهادت، به زیارت بارگاه ملکوتی حضرت امام رضا(ع) در مشهد مقدس مشرف شد و با حال و هوایی معنوی به شهر خود بازگشت. اطرافیانش پس از این سفر، تغییرات روحی و آمادگی معنوی خاصی را در رفتار و گفتار او احساس می‌کردند و گویی دلش بیش از گذشته برای رسیدن به شهادت بی‌تاب شده بود.

او با بیان اینکه برادرم همواره بر تبعیت از ولایت فقیه تأکید داشت، تصریح می‌کند: او اعتقاد راسخی به حفظ وحدت و پشتیبانی از ولایت فقیه داشت و بارها می‌گفت: «حرمت ولایت فقیه را به احترام خون شهدا حفظ کنید.»

او با بیان اینکه برادرش همواره پیرو ولایت فقیه و حفظ آرمان‌های انقلاب اسلامی بود، می‌گوید: شهید تقی‌پور معتقد بود که نباید میدان را خالی کرد و همواره تأکید می‌کرد: می‌گفت: «ما در میدان هستیم؛ نگذارید پرچم بر زمین بماند.» او باور داشت که ادامه راه شهدا و حفظ آرمان‌های انقلاب اسلامی، وظیفه‌ای همگانی است و همه باید در مسیر دفاع از ارزش‌ها ثابت‌قدم بمانند.

تقی‌پورخاطرنشان می‌کند: برادرم روحیه‌ای جهادی، مردمی و انقلابی داشت و همواره دغدغه دفاع از کشور، ارزش‌های اسلامی و آرمان‌های شهدا را در دل می‌پروراند. او نسبت به مسائل جامعه بی‌تفاوت نبود و تلاش می‌کرد با رفتار و سخنان خود، روحیه امید، ایستادگی و مقاومت را در میان مردم تقویت کند.

برادری که از ولایت و ایستادگی می‌گفت

او با اشاره به ویژگی‌های اخلاقی این شهید ادامه می‌دهد: شهید فردی خوش‌اخلاق، متواضع و دلسوز بود و ارتباط صمیمانه‌ای با خانواده، دوستان و مردم داشت. روحیه کمک به دیگران و دفاع از مظلومان از ویژگی‌های برجسته او به شمار می‌رفت و همین خصوصیات باعث شده بود در میان اطرافیان از محبوبیت ویژه‌ای برخوردار باشد.

خواهر این شهید در پایان به این نکته تأکید می‌کند: شهدا با نثار جان خود، عزت، امنیت و آرامش را برای کشور به ارمغان آوردند و امروز وظیفه همه ماست که با حفظ وحدت، تبعیت از ولایت و ادامه راه شهدا،از آرمانهای انقلاب اسلامی پاسداری کنیم.

در رواق دارالهدایه، میان قاب عکس شهدا و بغضی که گاه در صدای پدران و خواهران می‌شکست، آنچه بیش از همه دیده می‌شد، زنده بودن یاد مردانی بود که از دل همین زندگی روزمره برخاستند و نامشان با ایثار ماندگار شد.