امام باقر (ع) دائرةالمعارف و گنجینه مقتل و شهادت امام حسین (ع) است

یادداشت| شهادت امام محمدباقر (ع) تنها پایانِ عمر یک عالم بزرگ نبود، بلکه آغازِ فصلی تازه از مبارزه بود؛ مبارزه‌ای که از کلاس‌های درس آغاز شد و در میادینِ سوگواری و تداومِ یادِ عاشورا به اوج رسید.

ایشان که نخستین امام با نسبِ دوگانه علوی و فاطمی بودند، توانستند در دورانِ پرآشوبِ امویان، از پراکندگیِ شیعیان، یک «امت» و یک «شبکه پایدار» بسازند.

امام باقر (ع) نخستین امامی است که از پدر و مادر علوی و فاطمی است. پدر آن بزرگوار امام سجاد (ع) و مادر ایشان فاطمه دختر امام حسن مجتبی (ع) که مانند او در اولاد امام حسن (ع) پیدا نمی‌شد.

امام باقر (ع) دائرةالمعارف و گنجینه مقتل و شهادت امام حسین (ع) است. ایشان یادگار و راوی حادثه کربلا بودند. سی و چهار سال همراه امام سجاد بودند و ۲۰ سال هم بر جامعه امامت داشتند.

درگیری حکام اموی بر سر قدرت رسیدن با عوامل داخلی و خارجی فرصتی مغتم برای امام باقر (ع) به وجود آورد تا عقائد شیعه را تحکیم و معارف اسلامی را نشر دهند.

تبیین حادثه عاشورا، تربیت شاگردانی برجسته و مبارزه با انحرافات اخلاقی، اجتماعی و اعتقادی از مهم‌ترین اقدامات امام باقر (ع) در دوران امامتشان است.

مهم‌ترین پیام زندگی اولیای خدا به‌ویژه امام باقر (ع) مبارزه و مقاومت در برابر دشمنان خدا و دین خداست.

به فرموده رهبر شهیدمان آیت‌الله خامنه‌ای (رحمت‌الله علیه)، امام باقر (ع) در مقابل افراد خبیثِ ظالمِ هتاکِ بنی‌امیه و بنی‌مروان توانستند افزایش قدرت تأثیرگذاری، توسعه تفکر و تعدد افراد شیعه را انجام دهند.

بعد از حادثه عاشورا آن‌چنان رعبی حاکم شد که فقط سه نفر اطراف امام سجاد (ع) باقی ماندند، امام باقر (ع) جمعیت سه چهارنفری شیعیان را به صدها و هزارها نفر تبدیل کردند.

امام باقر (ع) پس از عمری تلاش در میدان بندگی خدا و احیای دین و ترویج علم و خدمات اجتماعی به جامعه اسلامی، در روز هفتم ماه ذوالحجه سال ۱۱۴ به شهادت رسید.

بعد از آنکه دوران زندگی این بزرگوار به پایان می‌رسد، ما می‌بینیم که آن حضرت، حرکت مبارزه خودشان را با آن ماجرای منا ادامه می‌دهند؛ تَندُبُنی عَن نَوادِبَ عَشرَ سِنِینَ بِمِنًی‌، ده سال بایستی در منابر امام باقر گریه بکنند؛ این ادامهٔ همان مبارزه است.

حجت‌الاسلام‌والمسلمین محمدنژاد محمد، معاون فرهنگی زیارتگاه شهید مدرس