عرفه؛ نجوای بندگی در میعادگاه وصال و فرصتی برای صعود به ملکوت

عرفه، نه‌فقط یک روز در تقویم که یک فرصت استثنایی برای بازگشت به آغوش پروردگار و تجدید بیعت با حق‌تعالی است.

عرفه، روز کسب معرفت و فرصتی برای اعتراف به گناهان و زدودن سیاهی‌ها از آینه قلب است.

پیامبر اکرم (ص) در توصیف عظمت این روز می‌فرمایند: «خداوند در هیچ روزی به‌اندازه روز عرفه، بندگان را از آتش دوزخ نمی‌رهاند.» این نویدِ رهایی، دعوتی است برای همه ما تا با استغفار و نیایش، عزم خود را برای کسب توفیقات الهی جزم کرده و با غلبه بر تاریکی‌ها، به‌سوی نور حرکت کنیم.

در روایات آمده است که سرزمین عرفات، محل وصال دوباره حضرت آدم و حوا پس از هبوط بود؛ از همین رو، این سرزمین و این روز، «عرفه» نام گرفت.

امروز، حجاج بیت‌الله‌الحرام در این صحرای مقدس، عاشقانه حضور در محضر الهی را سپاس می‌گویند. همچنین در برخی تفاسیر، «وَتْر» که در آیه سوم سوره فجر به آن سوگند یاد شده، همان روز عرفه دانسته شده است که نشان از قداست بی‌بدیل آن دارد.

رهبر شهید (رحمت‌الله علیه) نیز با تأکید بر مغتنم شمردن این لحظات می‌فرمایند: «عرفه را قدر بدانید؛ خود را برای ورود به درگاه خشوع در مقابل پروردگار آماده کنید.

روز بزرگی است؛ از ظهر عرفه تا غروب آن، ساعات مهمی است؛ لحظه‌لحظهٔ این ساعات مثل اکسیر و کیمیا حائز اهمیت است؛ اینها را با غفلت نگذرانیم.»

در این میان، دعای عرفه حضرت اباعبدالله الحسین (ع) دریایی از معرفت است. آنجا که حضرت با خدای خود زمزمه می‌کنند: اَللَّهُمَّ اِجْعَلْنِی أَخْشَاکَ کَأَنِّی أَرَاکَ؛ خدایا مرا آن‌گونه در مقام خشیت از عظمتت قرار ده که گویا تو را می‌بینم.

این «خشیت»، نه ترسِ از سرِ ناآگاهی، بلکه ترسی عالمانه و فعال است؛ ترسِ برخاسته از شناخت که انسان را از سیاهی گناه دورنگه داشته و به سمت انجام خیر، سوق می‌دهد.

امید است در این روز بزرگ، با نجوای خاشعانه، نفس خویش را بر مبنای معرفت به نور الهی تنظیم کنیم تا روز عرفه، نه یک واقعه تاریخی، بلکه نقطه عطفی برای تحول درونی و آغاز صعود الی الله برای همگی ما باشد.

باشد که بهترین مقدرات الهی در این روز برای عاشقانِ حضرتش رقم بخورد.

حجت‌الاسلام‌والمسلمین سید محمدمهدی آقایی|مدیر مدرسه فقه و اصول دارالعلم و مسئول علمی مدرسه میرزاجعفردانشگاه علوم اسلامی رضوی