به دنبال ردِ پای خورشید

در هیاهوی غبارآلودِ زمانه، اینجا در آستانِ خورشید ایستاده‌ایم؛ نه برای تماشا که برای التماسِ یک نگاه. گوش‌هایمان به جاده‌ای دوخته شده که به بهشت ختم می‌شود؛ جاده‌ای که مسافرش نه در تاریخ که در نبضِ لحظه‌های ما جاری است. این روایتِ انتظاری است که هیچ‌گاه پایان نمی‌گیرد.