از ثبتِ واژه‌ها تا امتدادِ زیارت؛ روایتِ رسالتِ قلم در آستانِ خورشید هشتم

قلم، اگر تنها ابزار نوشتن بود، تاریخ هرگز بوی حقیقت نمی‌گرفت. شأن قلم، فراتر از ثبت واژه‌هاست؛ قلم امانت‌دار نور است، گاه حقیقتی را روایت می‌کند که در گستره زمان ماندگار می‌شود و گاه مأمور می‌شود تا از کرامتی بنویسد که زبان از وصف آن قاصر است. اینجاست که خبرنگاری از یک حرفه عبور می‌کند و به مرتبه‌ای از خدمت می‌رسد.

حامد شجاعی، فعال رسانه‌ای استان کرمان در یادداشتی آورده است؛ در جهان رسانه، خبر روایت آن چیزی است که رخ داده؛ اما در آستان قدسی حضرت علی‌بن‌موسی‌الرضا علیه‌السلام، خبر تنها روایت یک واقعه نیست؛ روایت جاری‌شدن رحمت است. روایت اشکی که به لبخند می‌رسد، دلی که آرام می‌گیرد، بیماری که امید می‌یابد، زائری که پس از سال‌ها انتظار سر بر آستان می‌گذارد و مادری که تمام دارایی‌اش را در یک سلام به امام مهربانی‌ها خلاصه می‌کند.

این صحنه‌ها را نمی‌توان تنها دید؛ باید زیست.

خبرنگاری در جوار این بارگاه پیش از آنکه مهارت رسانه‌ای بخواهد، طهارت نگاه می‌طلبد. هر واژه‌ای که بر صفحه می‌نشیند باید از صافی اخلاص عبور کند؛ زیرا مخاطب این قلم تنها خواننده روزنامه یا کاربر شبکه‌های اجتماعی نیست. گویی هر سطر، نخست در پیشگاه صاحب این آستان عرضه می‌شود و سپس بر صفحه رسانه می‌نشیند.

شاید راز شیرینی خبرنگاری برای امام رضا علیه‌السلام نیز همین باشد؛ اینکه خبرنگار خود را نه صرفاً نویسنده خبر بلکه خادم روایت کرامت می‌بیند. او مأمور است عطر حرم را در واژه‌ها جاری کند، صدای نقاره‌ها را در متن بنشاند، انعکاس گنبد طلا را در قاب تصویر حفظ کند و پنجره‌ای از صحن‌های نور را به روی دل‌هایی بگشاید که سال‌هاست حسرت یک زیارت را با خود حمل می‌کنند.

در روزگاری که سرعت گاه بر صحت پیشی می‌گیرد و هیاهوی رسانه مجال تأمل را می‌رباید، خبرنگار امام رضایی بیش از هر زمان دیگری باید پاسدار حقیقت باشد؛ زیرا قلمی که نام امام بر تارک آن نقش بسته است نه حق اغراق دارد نه مجال غفلت. اعتبار چنین قلمی نه از مهارت نویسنده که از صداقت او سرچشمه می‌گیرد.

بزرگ‌ترین افتخار یک خادم رسانه‌ای انتشار هزاران خبر نیست؛ آن است که خبرش بوی صداقت بدهد و نوشته‌اش بتواند دل انسانی را یک قدم به امام نزدیک‌تر کند. چه بسیار گزارش‌هایی که تیتر نخست شدند و در حافظه زمان گم گشتند و چه بسیار سطر‌هایی که بی‌هیاهو نوشته شدند؛ اما، چون رنگ اخلاص داشتند در دفتر کرامت ماندگار شدند.

برای ما خبرنگاری در مکتب رضوی تنها انتقال خبر نیست؛ امتداد زیارت است. اگر زائر با قدم‌هایش به حرم می‌رسد، خبرنگار با واژه‌هایش دل‌ها را به حرم می‌رساند. اگر خادم کفش زائر را جفت می‌کند، خادم رسانه‌ای غبار غربت را از دل مشتاقان می‌زداید و پنجره‌ای از امید به سوی خورشید هشتم می‌گشاید. هر دو یک مقصد دارند؛ یکی با دست خدمت می‌کند و دیگری با قلم.

شاید از همین روست که لذت نوشتن برای امام رضا علیه‌السلام با هیچ افتخار رسانه‌ای قابل قیاس نیست. اینجا آرزوی خبرنگار تنها دیده‌شدن گزارشش نیست؛ آرزو آن است که وقتی آخرین نقطه را بر پایان خبر می‌گذارد در خلوت دلش احساس کند صاحب این بارگاه نیز آن را خوانده است.

آری... خبرنگاران نوشته‌های خود را برای مردم منتشر می‌کنند؛ اما خادمان رسانه‌ای حضرت رضا علیه‌السلام پیش از انتشار دل به یک نگاه می‌سپارند؛ نگاهی که اگر بر سطرهایشان بنشیند، همان بزرگ‌ترین نشان افتخار است.

چه زیباست که در پایان هر خبر، هر گزارش و هر روایت، بی‌آنکه مُهری بر کاغذ نقش ببندد، این زمزمه در جان نویسنده طنین‌انداز شود؛ مولای من؛ اگر این قلم ارزش نوشتن یافته است از برکت نام شماست و اگر این واژه‌ها ماندگار می‌شوند نه به مهارت نویسنده که به مُهر قبولی شماست.

انتهای پیام/