ازبندرعباس تا صحن قدس؛ جلوه‌ای از رسم جنوبی‌ها در عزای امام رضا (ع)

به گزارش آستان نیوز، چراغ‌های سرخ بر فرش‌های صحن می‌تابید و پیراهن‌های بلند مشکی مردان، چادر‌های بندری بانوان و لهجه جنوبی، نشانی از حضور مردم بندرعباس بود. در ایوان بزرگ صحن قدس نیز علم بزرگی برپا بود و پرچم‌ها و شال‌های عزا بر آن آویخته شده بود.

از هرمزگان تا «زیارت بامعرفت»

حجت‌الاسلام علی‌اکبر میرزایی، سخنران مراسم، سخنانش را با یاد شهدای هرمزگان آغاز کرد؛ از ۱۶۸ کودک شهید مدرسه میناب، مدافعان تنگه هرمز، سردار تنگسیری و شهدای اخیر هرمزگان گفت و رشادت‌های مردم این سرزمین را یادآور شد.

او سپس به «زیارت بامعرفت» رسید و شناخت مقام امامت را اساس چنین زیارتی دانست. میرزایی با اشاره به آیات ۲۳ سوره شورا، ۳۳ سوره احزاب، ۱۱۹ سوره توبه و ۳۵ سوره مائده و همچنین زیارت جامعه کبیره، بر شناخت جایگاه اهل‌بیت (ع) تأکید کرد و سخنانش را به این پرسش رساند که اگر مقام امام را شناخته‌ایم، در دفاع از حریم اهل‌بیت (ع) چه وظیفه‌ای داریم؟

وقتی حلقه سینه‌زنی شکل گرفت

با پایان سخنرانی، مداح پشت میز ایستاد و با لهجه جنوبی از روی دفترچه‌ای کرم رنگ خواند. دست‌ها دور کمر یکدیگر قرار گرفت و سینه‌زنی آغاز شد. بیشتر مردان چفیه‌ای به کمربسته بودند و گوشه چفیه نفر کناری را گرفته بودند؛ حلقه‌ای که با هر ضرب سینه منسجم‌تر می‌شد.

میان همین حلقه، یکی از بزرگان هیئت بندرعباس، پیرمردی بلندقد با محاسن سفید و پیراهن بلند مشکی، میان‌داری می‌کرد. چفیه‌ای بر کمر و عرقچین مشکی بر سر داشت و با هر حرکت، جمع را همراه می‌کرد.

کمی آن‌سوتر، پیرمرد دیگری از همان جمع، با پیراهن بلند مشکی، عینک و شال سبز سیدی بر سر، گوشی‌اش را در دست گرفته بود. شال را به شیوه پیرمردان جنوب بسته بود؛ شبیه مردانی که کنار لنج‌های بندر دیده می‌شوند. لحظه‌های سینه‌زنی را ثبت می‌کرد؛ برای روز‌هایی که از حرم دور باشد و دلش برای امام رضا (ع) تنگ شود.

در میان عزاداران، پسربچه‌ای چهار‌ساله با تیشرت مشکی و مو‌های فرفری، عکس خواهرش را در دست داشت؛ تصویر او میان دست‌های کوچک کودک، همراه حلقه سینه‌زنان حرکت می‌کرد.

کمی دورتر، خادمی با لباس خدمت، کنار صحن قدس به زائران و عزاداران خدمت می‌کرد و در همان حال، بی‌صدا اشک می‌ریخت.

صدای مداح با لهجه جنوبی در صحن می‌پیچید و حلقه عزاداران با چفیه‌های گره‌خورده، ریتم سینه‌زنی را حفظ می‌کرد؛ آیینی از جنوب که این بار در جوار حرم رضوی برپا شده بود.

نیمه‌شب گذشته بود، اما مردم بندرعباس هنوز در صحن قدس مانده بودند؛ مردمی که راه جنوب تا مشهد را آمده بودند تا رسم عزاداری شهرشان را کنار امام رضا (ع) برپا کنند.

آن شب، فاصله بندرعباس تا مشهد فقط کیلومتر‌ها نبود؛ دلتنگی بود که مردم جنوب با خود آورده بودند و در کنار مضجع امام رضا (ع)، به عزاداری و شکرِ این توفیق رسید.

تهیه و تنظیم: تکتم وطن دوست