نجوای مابین دو جغرافیا؛ روایت دلی که در کاروان همسنگران میناب جا ماند

فاطمه دائی بیگی فعال رسانه‌ای استان مرکزی در یادداشتی آورده است؛ سفر همیشه به معنای جابه‌جایی کالبد نیست؛ گاهی سفر، یک خروج روحی است. از آن سفری می‌گویم که مرا از خودم جدا کرد. جسمم در اراک باقی ماند، اما تمام وجودم از همان لحظه‌ای که اولین خودرو کاروان همسنگران میناب از درگاه حسینیه امام رضا (ع) خارج شد، هم قدم با خادمان پرواز کرد.

آن روز، اراک برایم شهر روزمره‌ها نبود؛ بوی خدمت با عطر شهادت می‌داد. در حسینیه، چیزی فراتر از یک بدرقه به چشم می‌خورد؛ نوعی آیین وفاداری در جریان بود و خادمیاران رضوی و بانوان فعال هیئات مذهبی استان مرکزی با چشمانی که از شوق خدمت تنگ شده بود، آماده بودند تا امانتی را از قلب استان مرکزی به جبهه مقاومت در جنوب کشور برسانند.

در میان آن جمع، حضور مقتدرانه و در عین حال متواضع پدر شهید محمدحسین ترابی و مادر شهید سعید مجیدی از شهدای امنیت و مدافع حرم معنای تداوم راه را به من آموخت. دیدم که چگونه نگاه یک مادر می‌تواند تمام خستگی‌های راه را در میان جمعیت بشوید و چگونه قدم‌های پدری که از روزهای پرشور ایثار آمده، هنوز هم برای خدمت، لرزشی مقدس دارد. آن‌ها پیشاپیش کاروان بودند تا بگویند راه مقاومت، ارثیه‌ای است که هرگز از تن این خاک جدا نمی‌شود.

این کاروان به ظاهر حامل بسته‌های آذوقه و تنقلات بود؛ اما دلتنگی‌های مردم را با خود روانه جنوب می‌کرد. هر بسته‌ای که در خودروها جای می‌گرفت، در واقع تکه‌ای از نذر یک پیرمرد، دعای یک مادر و مهر یک جوان بود که می‌خواستند از فاصله‌های جغرافیایی فراتر بروند و به قلب مدافعان در تنگه هرمز برسند. ما می‌خواستیم به آن‌ها بگوییم: «شما تنها نیستید، ما اینجا، از قلب اراک، با تمام وجودمان در کنار شما ایستاده‌ایم.»

مسیر آغاز شد و شکوه این سفر سراسر عشق را ابتدا به مزار مرد مقاومت شهید حاج قاسم سلیمانی رساندند و پس از جان گرفتن دوباره از نفس‌های به حق شهدا به خاک‌های جبهه جنوب رسید. خادمان رضوی با کاروان همسنگران میناب پلی میان اراک و جبهه‌های جنوب ساخته بودند؛ پلی که از جنس عشق و ایمان.

اما سهم من از این سفر، تماشای رفتن بود. تماشای خودروهایی که هر بار با دور شدن، گویی تکه‌ای از آرامشم را با خود می‌بردند و قلمی که توان نوشتن نداشت. دیدم که چگونه دوربین‌ها، این پیوند میان حسینیه و جبهه را ثبت می‌کنند؛ پیوندی که ثابت می‌کند فاصله هرگز نمی‌تواند مانع همدلی مردمی باشد.

حالا که این روایت را می‌نویسم، هنوز صدای برخورد سنگریزه‌ها زیر چرخ خودروها و صدای گریه پنهانی بدرقه‌کنندگان و شکستن قلبم را می‌شنوم. جسمم در اراک است، اما روحم در کرمان، کنار مزار حاج قاسم و بعد از آن در میان رزمندگان میناب و تنگه هرمز در حال پرواز است من خود را در لحظه‌لحظهٔ کاروان همسنگران حس می‌کنم.

من در این سفر، جامانده هستم؛ جسمم در اراک مانده و آن هنگام که با گوشه چادرم اشک‌هایم را پاک می‌کنم با تمام وجود دعایم را بدرقه کاروان کردم، باشد که این نجواها همراه کاروان پرواز کند و نام مرا هم در کنار همسنگران میناب بنویسند.

انتهای پیام/