از شبه قاره هند تا سرزمین‌های دور، ارادتمندان با حضرت رضا (ع) احساس قرابت دارند

جایگاه امام رضا (ع) در عرفان ایرانی و اسلامی بسیار برجسته است. سال‌ها در شبه قاره هند حضور داشته‌ام، شخصیت امام رضا (ع) در حوزه عرفان ایرانی و اسلامی و همچنین در شبه قاره و کشور‌های آسیای میانه بسیار پررنگ است؛ در آن مناطق، عرفان ایرانی، فارسی و اسلامی حضوری گسترده و عمیق دارد.

توجه ارادتمندان حضرت رضا (ع) در سرزمین‌های دور خاص است. به عنوان مثال در هند، تاجیکستان و پاکستان، بسیاری از افراد با فامیل‌های «رضوی» حضور دارند و خود را متعلق به همین سلسله می‌دانند و با حضرت امام رضا (ع) احساس قرابت و نزدیکی می‌کنند. حتی بسیاری از بزرگان آن دیار، اعم از اهل تسنن و تشیع، در گذشته‌های دور و حتی نزدیک، هنگام وفات وصیت می‌کردند که پیکرشان را به مزار امام رضا (ع) بیاورند و در آن‌جا به خاک بسپارند. من بسیاری از هندی‌ها را می‌شناسم که خانواده‌هایشان برای زیارت به مشهد می‌آمدند و می‌گفتند اجداد ما در همین جا دفن شده‌اند.

جایگاه عرفانی حضرت رضا (ع) نیز ویژه است، خود امام رضا (ع) از بزرگان عرفان بوده‌اند و سلسله‌های عرفانی، نسب خود را به امام رضا (ع) نزدیک می‌دانند.

در خصوص شعر رضوی نیز در سال‌های بعد از انقلاب، شعر رضوی رشد بسیار زیادی داشته است. یکی از ویژگی‌های مهم شعر پنجاه سال اخیر ما که شعر انقلاب محسوب می‌شود، رشد دو جریان شعری است، یکی شعر آیینی و دیگری شعر مقاومت؛ به ویژه شعر آیینی و مخصوصاً شعر رضوی و همه گونه‌های شعر آیینی، رشد بسیار چشمگیری داشته‌اند.