نذر‌هایی که در سکوت اخلاص، به درگاه رضا (ع) عرضه می‌شوند

در پهنه پهناور حرم مطهر رضوی، صدای برخورد قدم‌ها بر سنگ‌فرش‌های آیینه، تنها صدای برخاسته نیست؛ در میان این‌همه هیاهو، نجوا‌هایی است که از گلوگاه ایمان عبور می‌کند. نجوا‌هایی که از «حاجت‌های روا شده» می‌گویند و از «نذرهایی» که نه برای نمایش که از سر اخلاص و در سکوت مطلق، به پیشگاه امام مهربانی‌ها عرضه می‌شوند. اینجا، جایی است که آدم‌ها با اشک و لبخند، پیمان خود را با ریال عشق و نذر ایمان تجدید می‌کنند.

در میان جمعیت انبوه زائرانی که از دوردست‌ترین نقاط ایران به مشهد مقدس چشم دوخته‌اند، داستان‌هایی جاری است که فراتر از مرز‌های جغرافیایی، با «عشق به رضا (ع)» پیوند خورده‌اند. در صحن‌های حرم و در گوشه‌وکنار مسیر‌های مواصلاتی، شاهد لحظاتی هستیم که در آن، نذر‌ها نه به‌عنوان یک نمایش، بلکه به‌عنوان یک «عهد پنهانی» میان بنده و خالق ادا می‌شود.

از نور مازندران تا مرز‌های هرمزگان؛ پیوند ایمان با خاک وطن

ارادت به امام رضا (ع) مرزی نمی‌شناسد. زائرانی که از شهر‌های دوردست مانند «نور» در مازندران با شوق فراوان به مشهد رسیده‌اند، یا خانواده‌هایی که از گرمای «هرمزگان» و مرز‌های جنوب، با تمام توان برای زیارت راه پیموده‌اند، همگی در یک نقطه به هم می‌رسند «امید به شفای رضوی».

سکینه عزیزی، زائر هرمزگانی که با خانواده به حرم آمده، با لبخندی از سر رضایت، از رسیدن به حاجت خود در این آستان سخن می‌گوید؛ حکایتی که تکرار همیشگی این سفر است، آمدیم تا حاجت بگیریم و با آرامش بازگردیم.

اخلاص در نذر؛ وقتی پنهان‌کاری، زیباترین هنر زائر است.

اما در میان این حجم از ارادت، بخش باشکوه‌تر، مربوط به کسانی است که باوجود نذر کردن مبالغ قابل‌توجه یا حتی اشیای گران‌بها، خود را از چشم‌ها پنهان می‌کنند. در این میان، روایت زائرانی که به نیابت از اقوام خود، مبالغی را برای نذر آورده‌اند و پس از رسیدن به مقصود، تنها با «شکرگزاری» به خانه بازمی‌گردند، بسیار زیبا است.

روایت زائرانی که مبالغی را برای نذر گوسفند یا خیرات اختصاص داده‌اند، یا بانویی که پس از دوازده روز بستری‌شدن در بیمارستان به دلیل ناراحتی قلبی، اکنون با سلامت کامل به حرم آمده تا نذر خود را ادا کند.

این رازی میان من و امام است؛ فرار از ریا در آستان قدسی

نکته تأمل‌برانگیز در این میان، برخورد زائران با دوربین‌ها و پرسشگران است. بسیاری از زائران، باوجود اینکه مبالغ یا اموالی قابل‌توجه را برای نذر کرده‌اند، حاضر به مصاحبه و بازگوکردن جزئیات نیستند. آنها با نگاهی فروتنانه و کلماتی کوتاه، از اصرار بر پنهان ماندن داستان نذر خود جلوگیری می‌کنند.

یکی از آنها در پاسخ به پرسش از علت عدم مصاحبه، تنها با جمله‌ای که در حافظه شنوندگان حک می‌شود، پاسخ داد: این رازی است که فقط میان من و امام رضا (ع) باقی می‌ماند.

این رفتار، نشان‌دهنده اوج اخلاص است؛ جایی که زائر، حتی در لحظه ادای نذر خود، از هرگونه «ریا» و «نمایش» پرهیز می‌کند و تنها به دنبال آن آرامشی است که در سایه‌سار امام رئوف یافت می‌شود.

زیارتی از جنس عهد و پیمان

در حقیقت سفر به مشهد و زیارت آقا علی بن موسی‌الرضا (ع)، تنها یک سفر فیزیکی نیست؛ بلکه یک سفر روحی است برای بازگشت به اصالت. جایی که نذرها، از ساده‌ترین چیز‌ها تا بزرگ‌ترین مبالغ و اموال، همگی در برابر عظمت عشق به امام (ع)، کوچک و بی‌مقدار جلوه می‌کنند. در اینجا، هر نذری که پنهانی ادا شود، در آسمان‌ها با صدایی بلندتر از فریاد، به گوش رسیدنی است.

در ادامه علیرضا اسماعیل‌زاده، مدیرکل نذورات آستان قدس رضوی در این باره می‌گوید: امسال میزان مشارکت ناشران نسبت به مدت مشابه سال گذشته ۲۷.۴ درصد افزایش داشته است.

وی می‌افزاید: در سال جاری ۷۶ نیت نذر فعال در آستان قدس رضوی به ثبت رسیده است که در مقایسه با ۷۲ نیت در مدت مشابه سال گذشته، نشان رشد و گسترش حوزه‌های خیرخواهی میان مردم دارد.

اسماعیل‌زاده ادامه می‌دهد: بر اساس تراکنش‌ها نیت «نذر امام رضا (ع)» از آغاز دهه پایانی ماه صفر تا سالروز رحلت حضرت رسول اکرم (ص) و شهادت امام حسن مجتبی (ع)، با ثبت ۳۷ هزار و ۷۹۱ تراکنش، بیشترین میزان مشارکت را به خود اختصاص داده است.

مدیرکل نذورات آستان قدس رضوی اضافه می‌کند: در مقایسه آماری میان دهه پایانی ماه صفر سال ۱۴۰۵ با مدت مشابه سال گذشته، شاهد رشد قابل‌توجه در نیت‌های مرتبط با خدمات آستان قدس هستیم؛ به‌طوری که نیت «نذر مهمان‌سرای حضرت رضا (ع)» با ۲۶ درصد رشد و نیت «نذر دام» با حدود ۲۴ درصد رشد، با استقبال گسترده ناذران رو‌به‌رو شده است.