طنین برادری در حریم خورشید

پیمانی استوارتر از طوفان

در باور اصیل عشایر بین‌النهرین، برادری با واژه‌ها سنجیده نمی‌شود؛ در طوفان‌هاست که عیار مردی محک می‌خورد. مردمان صاحب‌مضیف، رسم مقدسی دارند به نام «الفَزعه»؛ برخاستن و شتافتن یکپارچه در روز‌های سخت و تلخ حادثه.

آن روز‌ها که پس از ماه‌ها انتظار پرحسرت در میان آتش و جنگ، سرانجام پیکر مطهر رهبر شهید امت برای طواف وداع به خاک عتبات رسید، دشت‌های نجف تا کربلا شاهدی بی‌مانند بر غیرت این قبایل شد. همین بزرگان و شیوخ بودند که پیشاپیش مردانشان قد برافراشتند؛ در امتداد همان مسیر‌های آشنای دلدادگی، طنین جان‌سوز «هوسه»‌های حماسه و عزا را سر دادند و با فدیه‌ها و قربانی‌های بسیار، حرمت آن مهمان عرشی را تمام کردند؛ کاروانی که پس از آن بدرقه تاریخی، در حریم سلطان خراسان آرام گرفت. اینک همان مردان، به پاداش ایستادن بر سر این پیمان، خود مهمان صحن و سرای امامی شده‌اند که هیچ احسانی را بی‌پاسخ نمی‌گذارد.

میزبانی به رسم ادب و احسان

اکنون، در آستان مهر ثامن‌الحجج، موسم پاسخ به همان برادری خالصانه است؛ تجلی زنده آیه شریفه «هَلْ جَزَاءُ الْإِحْسَانِ إِلَّا الْإِحْسَانُ».

این حضور پرشمار که جمعی از بلندپایه‌ترین زعما و شیوخ قبایل عراقی را در دل مشهد گرد هم آورده، ریشه در دعوتی کریمانه و پدرانه دارد. یادگار خلف آن رهبر فقید، آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای، حفظه الله تعالی، با شناختی عمیق از پیوند کهن دو ملت، دست این برادران روز‌های سخت را به گرمی فشرده و آنان را به ضیافت این حریم خوانده است تا در سایه‌سار بارگاه قدس رضوی، حق آن همراهی مخلصانه گزارده شود. آستان قدس نیز با گشودن دروازه‌های کرامت خویش، تنها افتخار خادمی و سفره‌داری این دیدار تاریخی را بر دوش دارد؛ جایی که خادمانش خود را نه صاحب‌خانه، که خدمتگزار مهمانان خاص حضرت می‌دانند.

هم زبانی در حرم مطهر

وقتی زمزمه صلوات خاصه با لحن و لهجه عربی از حنجره این مردان اهل غیرت در ایوان طلا طنین‌انداز می‌شود، تمام مرز‌های جغرافیایی پیش چشم همگان فرو می‌ریزد. نگاه‌های اشک‌بار و دست‌هایی که بر سینه نشانده‌اند، نشان می‌دهد که شعار «إیران و العراق لایمکن الفراق» یک عبارت تشریفاتی بر زبان‌ها نیست؛ حقیقتی است که در سرشت شیعه و زیر پرچم یک امام ریشه دوانده است.

اینجا، زیر گنبد طلای ولی‌نعمت، دو ملت یکی شده‌اند؛ میهمانانی که دیروز برادری‌شان را با خون و اشک پای تابوت وداع اثبات کردند و امروزی که صاحب‌خانه، آغوش کرم خود را برای سربلندان وفاداری گشوده است.