مدارس امام رضا (ع) در خط مقدم میدان‌داری؛ پرچم‌هایی که قرار نیست بر زمین بمانند

از دستان کوچک دختران پیش‌دبستانی تا عهد‌های بزرگ نوجوانان؛ میدان جانباز شامگاه دهم آبان، صحنه حضور دختران مدارس امام رضا علیه‌السلام بود؛ دخترانی که از واحد‌های مختلف آموزشی، همراه خانواده‌هایشان آمده بودند تا در آستانه روز دانش‌آموز، از ایران، همبستگی و آرزوهایشان برای آینده کشور، بگویند.

میدان جانباز؛ قرار دخترانه با یک پرچم

ساعت به هفت شامگاه نزدیک می‌شد، اما میدان جانباز همچنان از جمعیت پر بود. دختران کوچک و نوجوان، همراه خانواده‌هایشان، در میدان حضور داشتند. پرچم‌های ایران در دست‌ها می‌چرخید و رنگ سبز و سفید و سرخ آن، میان جمعیت به چشم می‌آمد. دخترانی کنار پدرانشان ایستاده بودند و پرچم‌هایشان را بالا می‌بردند؛ در گوشه‌ای صدای سرود کودکان شنیده می‌شد و کمی آن‌طرف‌تر، حلقه‌های دوستانه دانش‌آموزان شکل‌گرفته بود.

امسال، روز دانش‌آموز برای دختران مدارس امام رضا علیه‌السلام حال‌وهوای دیگری داشت. دانش‌آموزان همه واحد‌های دخترانه، از پیش‌دبستانی تا دبیرستان، در میدان جانباز گرد هم آمده بودند؛ حضوری که فرصتی شد تا دختران در سنین مختلف، در کنار خانواده‌ها و دوستانشان، از تعلق خاطر به ایران و مسئولیت خود در برابر آینده کشور بگویند.

از دستان کوچک تا پرچم‌های بزرگ ایران

در میان جمعیت، نگاهم از پرچم‌های برافراشته به چهره‌های مشتاق دختران می‌رسید. هر گوشه میدان روایتی داشت؛ یکی پرچم ایران را با شوق تکان می‌داد، دیگری همراه دوستانش سرود می‌خواند و آن یکی از حضور در مدرسه‌ای می‌گفت که نام امام رضا علیه‌السلام را بر خود دارد.

ضحی، دانش‌آموز ۱۰ساله واحد ۵ همراه سیده فاطمه ثنا سجادی در مراسم حضور داشتند که او از حس خوب تحصیل در مدرسه‌ای با نام امام رضا علیه‌السلام گفت و معتقد بود آدم باید در کشور خودش بماند و همچنین از حضور هرشبه‌اش در تجمعات پس از شهادت رهبر برایم تعریف کرد و توضیح داد که این بار همراه دوستان مدرسه‌اش برای روز دانش‌آموز به میدان آمده است.

سیده فاطمه سنا نیز، پرچمی را که مادرش برای این مراسم خریده بود، در دست داشت. او درباره دلیل همراه‌داشتن پرچم ایران گفت: «مامانم این پرچم ایران خریده تا بگیم ما پای کشور هستیم.»

این دانش‌آموز با اشاره به عهدی که با رهبر شهید دارد، افزود: «می‌خواهم به رهبر شهید بگویم ما تا آخرین نفس پای این کشور و پرچم هستیم، تا انتقاممان را از دشمن بگیریم.»

نمی‌گذارم پرچم زمین بی افتد

کمی آن‌طرف‌تر، پرچم ایران نگاهم را به سمت دختری کشاند که کلاه بافتنی صورتی بر سر داشت. گونه‌ها و دست‌هایش سرخ شده بود و روی صندلی سفیدرنگی نشسته بود. پرچم را محکم در دست گرفته بود؛ انگار مراقبت از آن، مهم‌ترین مسئولیت آن لحظه‌اش بود.

زینب گل محمدیان از احساسش نسبت به ایران گفت: «کشورم باید سربلند باشد، من نمی‌گذارم این پرچم زمین بی افتد»

او از اینکه روزی در تقویم کشور به نام دانش‌آموز نام‌گذاری شده، ابراز خوشحالی کرد و خطاب به رهبر شهید گفت: ما تا آخر راهتان را ادامه می‌دهیم و قول می‌دهیم که ایرانمان را قوی‌تر از همیشه کنیم.

یک میدان، صد‌ها پرچم و یک روایت مشترک

شامگاه دهم آبان، میدان جانباز فقط محل برگزاری مراسم روز دانش‌آموز نبود؛ به نقطه تلاقی نسل‌های مختلف دختران دانش‌آموز تبدیل شده بود. از دختر پیش‌دبستانی که با سرود امام رضا علیه‌السلام روی صحنه ایستاده بودند تا نوجوانی که از درس‌خواندن برای سربلندی ایران می‌گفت، همه در یک قاب کنار هم، قرار گرفته بودند.

حضور دختران مدارس امام رضا علیه‌السلام در کنار خانواده‌ها، مسئولان و مربیان، تصویری از یک اجتماع دانش‌آموزی را شکل داده بود که در آن، هر پرچم روایتگر یک احساس و هر گفت‌و‌گو حامل پیامی بود.

آن شب، در میدان جانباز، دخترانی ایستاده بودند که شاید هنوز سال‌های زیادی تا رسیدن به آینده پیشرو داشته باشند، اما از همین امروز برای ایران رؤیا دارند؛ یکی از درس‌خواندن می‌گوید، دیگری از خدمت، یکی از اتحاد و دیگری از پرچمی که نمی‌خواهد بر زمین بیفتد.

پرچم‌ها همچنان در آسمان میدان می‌چرخیدند و دختران، هرکدام به زبان خود، یک حرف مشترک داشتند: ایران، خانه ماست و آینده آن به دست ما ساخته می‌شود.