عصرگاه عرفه است و مدرسه علمیه میرزا جعفر، در آغوش دیوارهای کهن خود، میزبان جمعی است که سهمشان از هیاهوی بیمثال حرم، نه طنین نواها، که تماشای سکوت است. حیاط قدیمی با حوض آب و باغچههایی که در میانه حیاط پهن شدهاند، زیر تابش نرم خورشید عصرگاهی، شبیه به پناهگاه امنی است؛ جایی برای دلهایی که زبانشان نه از جنس صدا، که از جنس نور است.
کد خبر: ۷۰۸۸۹۸ تاریخ انتشار : ۱۴۰۵/۰۳/۰۵
