گرگان، مرکز استان گلستان، یکی از کهنترین و زیباترین شهرهای ایران است که در جنوب این استان قرار دارد و بهواسطه طبیعت سرسبز، جنگلهای انبوه و آبوهوای نسبتاً معتدل، شهرت فراوانی یافته است. این شهر از شمال به آققلا و بندر ترکمن، از جنوب به استان سمنان، از شرق به علیآباد کتول و از غرب به کردکوی محدود میشود.
پیشینه تاریخی و هویت فرهنگی گرگان
گرگان با قدمتی چند هزار ساله، در طول تاریخ ایران اسلامی نقشی اثرگذار ایفا کرده است. این شهر که تا سال ۱۳۱۶ با نام «استرآباد» شناخته میشد، در دوره صفویه به «دارالمؤمنین» شهرت داشت و همواره شاهد تحولات تاریخی، مقاومتهای مردمی و شکلگیری جریانهای مهم سیاسی و اجتماعی بوده است. مردم گرگان به خونگرمی، مهماننوازی و پایبندی به فرهنگ و سنتهای بومی شهرت دارند.
بافت تاریخی، اقلیم و ویژگیهای طبیعی گرگان
بافت تاریخی گرگان با مساحتی بیش از ۱۵۰ هکتار، پس از یزد و اصفهان، سومین بافت تاریخی ارزشمند کشور از نظر سبک معماری بهشمار میرود و در ۲۴ شهریور ۱۳۱۰ بهعنوان چهلویکمین اثر تاریخی در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
این شهر دارای سه ناحیه اقلیمی جلگهای، کوهپایهای و کوهستانی است. اقلیم گرگان معتدل بوده، اما در فصل تابستان با گرما و رطوبت نسبی همراه است و بادهای غالب آن از سمت غرب و جنوبغربی میوزند.
جاذبهها، خوراک محلی
ناهارخوران، النگدره، تپه هزارپیچ و تپه قلعه خندان از مهمترین جاذبههای طبیعی، تاریخی و گردشگری گرگان بهشمار میآیند. این شهر همچنین با تنوع خوراکهای محلی شناخته میشود؛ غذاهایی مانند خورش ساک، خورش ماشپتی، کدو ترشک، کوکوی اسفناج و نخودپلو و نانها و شیرینیهایی همچون نان زنجبیلی (لوزی)، حلوا اماج، نان سرغربیلی، نان پادرازی، قطاب و نان شیرمال از جمله خوراکهای سنتی گرگان هستند.
در صفحه «گرگان» آستاننیوز، مجموعهای از اخبار و گزارشهای مرتبط با فعالیتها و برنامههای آستان قدس رضوی در این شهر در اختیار مخاطبان قرار گرفته است.
