در جغرافیای ما، نخلها ایستاده میمیرند؛ بیسر میشوند اما زانو نمیزنند.
نخل که میسوزد، نمیرود؛ به تماشای تاریخ مینشیند تا شهادت بدهد بر آنچه بر این خاک گذشته است. امشب، نخلستانهای پیر آنامیس، شاهد غریبترین رستاخیز قرن هستند. نام این شهر را از باستان آنامیس نهادند، یعنی سرزمین آبهای روان؛ اما امشب از چشمه خانهی این شهر، چشمههایی میجوشد که شوری خلیج در برابر تلخی آن ها، هیچ است. اینجا، در حیاط زخمی مدرسهی شجره طیبه، خاک دیگر بوی باروت و آهن سوخته نمیدهد؛ اینجا عطر معصومیت قربانی شده، راه نفس زمین را بسته است.
کد خبر: ۷۰۵۷۵۶ تاریخ انتشار : ۱۴۰۵/۰۱/۰۲
