از رهبرم آموختم تنها خدا هست، پیروز می‌مانیم تنها تا خدا هست

داغ از دست دادن پدری مهربان که پناه امت بود و حالا رفتنش آنقدر ناباورانه است که پایان مراسم مناجات خوانی، حاج محمود کریمی به رسم همیشگی بعد از دعا برای فرج امام زمان (عج)، برای سلامتی او نیز دعا می‌کند و به یکباره به جای آمین، این صدای گریه و ناله جمعیت است که به آسمان بلند می‌شود.

آری، که باور می‌کند پدر پیرمان دیگر در میان ما نیست تا لبخند پدرانه‌اش مرهمی بر دل غمدیده ما و گرمای نگاهش، گرما بخش دل‌های رمق دیده ما باشد؛ که باور می‌کند که او همچون کبوتری سبکبال از میان ما پر کشید و رفت و که باور می‌کند در باغ ما، داغ صنوبر را.

سحرگاه یکشنبه دهم اسفند و آغازین ساعات یازدهمین روز ماه مبارک رمضان آئین مناجات خوانی سحرگاهی رواق امام خمینی (ره) حرم مطهر رضوی رنگ و بوی عزا و ماتم به خود گرفت و غبار غم فضای این مراسم را پر کرده بود چرا که این ساعات نخستین سحر یتیمی امت است.

به کدامین گناه کشته شد

مراسم با تلاوت آیاتی از کلام‌الله مجید آغاز شد و شکوه تلاوت آیات وحی در فضا طنین انداز شد. «آنگاه که خورشید در هم پیچیده شود، آنگاه که ستارگان تیره شوند، آنگاه که کوه‌ها به راه افتند، آنگاه که شترانِ آبستن وانهاده شوند، آنگاه که درندگان گردآورده شوند، آنگاه که دریا‌ها به جوشش درآیند، آنگاه که جان‌ها جفت شوند و آنگاه که پرسیده شود به کدامین گناه کشته شد؟» آری پدر پیر ما به کدامین گناه کشته شد. به کدامین گناه پیکر نازنینش در خون غلطید و به کدامین گناه چهره‌ی پر از مهربانی‌اش در نقاب خاک کشیده شد.

رفتی و در آوازه‌ی فریاد‌ها ماندی

حاج محمود که خود یکی از مریدان رهبر انقلاب بود، با صدایی پر از حزن و اندوه در این نیمه شب رمضانی با صدایی بغض آلود در غم از دست دادن مرشد و مراد ملت نوحه‌خوانی و با زبان شعر با آن یگانه دوران خداحافظی می‌کند.

«ای گریه‌ی ما را در آورده خداحافظ، رفتی و در آوازه‌ی فریاد‌ها ماندی، از دیده‌ها رفتی ولی در یاد‌ها ماندی، رفتی ولی راه تو باقی مانده آقا جان، در اوج شب ماه تو باقی مانده آقا جان، آری خودت رفتی ولی راه می‌ماند».

برگرد‌ای ایران بخواه از روضه خوان مولا

این مداح دل سوخته که سپس، دلتنگی خود برای زعیم امت را نوحه کرد و با او عهدی دوباره بست می‌گفت: «دلتنگ لحن خطبه کوبنده‌ات هستیم، دلتنگ صبح دلپذیر خنده‌ات هستیم، برگرد و از ما جان بخواه‌ای مهربان مولا، برگرد‌ای ایران بخواه از روضه خوان مولا، ما عهد می‌بندیم از تو سرنگردانیم، تا زنده‌ایم از راه تو رو برنگردانیم، تا بیرق خونخواهی تو روی دوش ماست، یک حرف داریم و آن هم، مرگ بر آمریکاست».

فرزند عاشورا ز خونش جامه دارد

در ادامه‌ی این مراسم مداح دلسوخته، مولا و مقتدای شهیدش را فرزند عاشورا می‌خواند و سوگمندانه در غم از دست دادنش این گونه مرثیه‌سرایی می‌کند؛ «فرزند عاشورا شهادتنامه دارد، فرزند عاشورا ز خونش جامه دارد، از این غم و هنگامه دارم می‌نویسم، با خون وصیت نامه دارم می‌نویسم، فرزند عاشورا علی‌وار است راهش، مرد است جان سخت است پیکار است راهش، وقتی شهادت نیست پایان امیرش، باید که دنیا شک کند، شک بر مسیرش، این داغ سنگین است و در سختی خدا هست، بر هیچ کس تکیه نکن وقتی خدا هست، از رهبرم آموختم تنها خدا هست، پیروز می‌مانیم تنها تا خدا هست».

پیچیدن عطر کربلا در فضای مراسم

در این هنگامه ماتم و عزا تنها یاد ارباب بی‌کفن به دل‌ها آرامش می‌دهد، چرا که، به فرموده مولای غریبان «اِن کُنتُ باکِیا لِشَئی فَابکِ لِلحُسَین» فریاد «حسین، حسین» در فضا طنین انداز می‌شود و عطر خوش کربلا به مشام می‌رسد.

حاضران به نیابت از رهبر شهیدشان دست ادب و ارادت به سینه می‌گذارند و خالصانه‌ترین سلام‌ها را به محضر ارباب بی‌کفن، حضرت اباعبدالله الحسین (ع)، نثار می‌کنند.

گزارشگر_بتول پرهیزکار