دزفول؛ شهری که زیر موشک ایستاد، اما خالی نشد

به گزارش آستان‌نیوز، این مراسم با قرائت قرآن کریم، زیارت امین‌الله، همخوانی گروه «ندای غدیر»، مداحی و تجلیل از خانواده‌های شهدا برگزار شد و سخنرانان، از نقش مردم خوزستان و دزفول در مقاومت هشت‌ساله دفاع مقدس گفتند.

دکتر بصیری پور، مسئول ستاد چهارم خرداد، فرماندار اسبق دزفول در دوران دفاع مقدس و فرماندار اسبق مشهد، در این مراسم با اشاره به ثبت چهارم خرداد به عنوان روز مقاومت دزفول در تقویم رسمی کشور گفت: مردم دزفول در دوران جنگ، حتی یک روز هم شهر را رها نکردند و همین ایستادگی، دزفول را به نماد مقاومت ملت ایران تبدیل کرد.

وی با مرور خاطرات آن سال‌ها اظهار کرد: در سال ۱۳۶۶ و در دوره‌ای که مسئولیت فرمانداری دزفول را برعهده داشتم، دولت وقت تصمیم گرفت از مردم این شهر به دلیل مقاومت و پایداری‌شان قدردانی کند. در مراسمی با عنوان فتح‌المبین، لوح زرینی به دزفول اهدا شد و این شهر به عنوان شهر نمونه و شهر مقاومت شناخته شد؛ از همان زمان، چهارم خرداد به نام روز مقاومت دزفول در تقویم کشور ثبت شد.

بصیری پور با تأکید بر اینکه مردم دزفول هنوز هم روحیه مقاومت را حفظ کرده‌اند، افزود: امروز هم با گذشت بیش از چهار دهه از دفاع مقدس، مردم این شهر همان روحیه ایستادگی و وفاداری را دارند و یاد شهدا همچنان در زندگی مردم زنده است.

شبی که دزفول در آستانه اشغال بود

در بخش دیگری از این مراسم، حجت‌الاسلام والمسلمین علی راجی با روایتی از روز‌های ابتدایی جنگ تحمیلی، حاضران را به روز‌هایی برد که سایه اشغال بر دزفول سنگینی می‌کرد؛ روز‌هایی که مردم شهر، همزمان با صدای آژیر و موشک، زندگی و مقاومت را کنار هم ادامه می‌دادند.

وی با اشاره به جلسه‌ای در سپاه دزفول، یک هفته پیش از آغاز رسمی جنگ، گفت: در آن جلسه اعلام شد که صدام قصد حمله به ایران را دارد و یکی از اهداف اصلی او، اشغال دزفول است.

راجی افزود: تحلیل‌ها این بود که دزفول به دلیل نقش مهم نیرو‌های انقلابی و سپاه این شهر در مقابله با آشوب‌های تجزیه‌طلبانه، برای دشمن اهمیت ویژه‌ای داشت. از سوی دیگر، صدام تصور می‌کرد اگر دزفول سقوط کند، راه تسلط بر خوزستان و منابع نفتی ایران هموار خواهد شد.

وی با اشاره به حملات سنگین موشکی رژیم بعث علیه دزفول تصریح کرد: موشک‌هایی که به دزفول اصابت کرد، در کمتر شهری دیده شده بود؛ اما مردم ایستادند و شهر را ترک نکردند.

این سخنران سپس به یکی از شب‌های حساس آغاز جنگ اشاره کرد و گفت: نیرو‌های دشمن تا نزدیکی رود کرخه پیش آمدند و احتمال اشغال دزفول بسیار جدی بود؛ حتی پل دزفول برای جلوگیری از ورود دشمن، مین‌گذاری و آماده انفجار شده بود تا در صورت سقوط شهر، مردم گرفتار دشمن نشوند.

وی ادامه داد: همان شب، با تدبیر فرماندهان و تیراندازی گسترده نیرو‌های مدافع، دشمن تصور کرد با چندین لشکر روبه‌رو شده و دچار رعب شد؛ همین مسئله باعث توقف ارتش بعث پشت رود کرخه شد و در ادامه نیز در عملیات فتح‌المبین، هزاران نیروی عراقی به اسارت درآمدند.

دژ مقاومتی که در مسجد‌ها شکل گرفت

راجی در بخش پایانی سخنانش، ریشه مقاومت مردم دزفول را در هویت دینی و فرهنگی این شهر دانست و گفت: دزفول شهری ریشه‌دار است؛ روحانیت کهن، مساجد فعال و جلسات قرائت قرآن، نسل مبارز و مقاومی تربیت کرد که در دوران دفاع مقدس ستون فقرات جبهه‌ها شدند.

وی افزود: بسیاری از نیرو‌های حاضر در گردان‌های عملیاتی، نوجوانان و جوانانی بودند که در همین جلسات قرآنی رشد کرده بودند و همین تربیت دینی، دزفول را به دژ مقاومت تبدیل کرد.

نوای «آهنگران»؛ وقتی دزفول و خرمشهر در حرم به هم رسیدند

پس از سخنرانی‌ها، صادق آهنگران، مداح و راوی نام‌آشنای سال‌های دفاع مقدس، با نوای گرم و حماسی خود حال و هوای رواق دارالهدایه را به سال‌های جبهه و مقاومت پیوند زد.

او در میان جمع خوزستانی‌های مقیم مشهد، با خواندن اشعاری درباره دزفول، خرمشهر و مشهد، یاد روز‌هایی را زنده کرد که نام این شهر‌ها با ایستادگی، غربت، حماسه و توسل گره خورده بود. زمزمه اشعار و نوحه‌های او، فضای مراسم را از یک یادبود رسمی فراتر برد و حال و هوایی عاطفی و نوستالژیک به جمع بخشید؛ فضایی که در آن، خاطره موشک‌باران‌ها، وداع رزمنده‌ها و امید مردم به اهل‌بیت (ع) دوباره در ذهن حاضران جان گرفت.

در پایان این مراسم نیز از خانواده‌های شهدا و ایثارگران تجلیل و هدایای متبرک رضوی به حاضران تقدیم شد.