‏فتح نهایی در غروب عاشورا تجلی پیروزی خون بر شمشیر

امشب، شب انتخاب‌های بزرگ و تجلی بندگی خالصانه است؛ شبی که در آن امام حسین (ع) در برابر دوراهی شمشیر و ذلت ایستاد و با فریاد هیهات منا الذله، مرگ سرخ را بر زندگی ننگین ترجیح داد تا برای همیشه تاریخ، معنای عزت را ترسیم کند.

در ادامه به بررسی این حقیقت خواهیم پرداخت که چگونه پایان فیزیکی نبرد در عصر عاشورا، به آغاز پیروزی تمدنی و ابدی جبهه حق تبدیل شد.

در یادداشتی به قلم خانم فاطمه محمدی، استاد حوزه علمیه خواهران؛ ابعاد معرفتی حماسه سیدالشهدا (ع) و پیوند آن با سنت‌های قطعی الهی در باب پیروزی نهایی تبیین شده است. در متن این نوشتار می‌خوانیم:

پیروزی همواره به معنای غلبه نظامی و تصرف سرزمین نیست. پیروزی واقعی، غلبه اراده و ماندگاری آرمان است. خداوند در آیه ۲۱ سوره مبارکه مجادله، قانونی تخلف‌ناپذیر را برای تمام نبردهای تاریخ وضع کرده است: كَتَبَ اللَّهُ لَأَغْلِبَنَّ أَنَا وَرُسُلِي إِنَّ اللَّهَ قَوِيٌّ عَزِيزٌ (مجادله: ۲۱). خداوند چنین مقرر داشته که من و رسولانم قطعاً پیروز می‌شویم؛ چرا که خداوند نیرومند و شکست‌ناپذیر است. این آیه به ما می‌آموزد که در تقابل حق و باطل، نتیجه نهایی از پیش تعیین شده است. امام حسین(ع) در شب دهم، با اطمینان به همین وعده الهی، یاران خود را آزاد گذاشت تا بروند، اما خود و یاران وفادارش ماندند تا با خون خود، پیروزی اراده الهی را بر اراده شیطانی یزید به اثبات برسانند.

‏منطق پیروزی در عین شکست ظاهری

در عصر عاشورا، وقتی غبار جنگ فرونشست و پیکر مطهر امام (ع) در گودال قتلگاه قرار گرفت، در نگاه مادی، جنگ به نفع یزید پایان‌یافته بود. اما در نگاه الهیاتی، این لحظه، نقطه آغاز فروپاشی امپراتوری دروغ بود. امام حسین (ع) با فریاد هَيْهَاتَ مِنَّا الذِّلَّةُ نشان داد که پیروزی یعنی حفظ شرف و ایمان، حتی در سخت‌ترین شرایط. ایشان فرمودند: أَلَا وَ إِنَّ الدَّعِيَّ ابْنَ الدَّعِيِّ قَدْ رَكزَ بَيْنَ اثْنَتَيْنِ بَيْنَ السِّلَّةِ وَ الذِّلَّةِ وَ هَيْهَاتَ مِنَّا الذِّلَّةُ. این کلام، مرز میان دو نوع زندگی را مشخص کرد: زندگی در سایه ذلت که عین مرگ است، و مرگ در راه حق که عین حیات و پیروزی است.

این منطق، پایان جنگ را به‌گونه‌ای دیگر رقم زد. جنگی که قرار بود با حذف فیزیکی امام حسین (ع) به نفع یزید تمام شود، به جریانی تبدیل شد که در طول قرن‌ها، هر رژیم ظالمی را به چالش کشیده است. در واقع، امام (ع) با شهادت خود، جنگ را از میدان نظامی به میدان وجدان‌های بشری منتقل کرد. جایی که دیگر شمشیر و نیزه کارایی ندارند و تنها حقیقت است که حکومت می‌کند. این همان پیروزی است که قرآن وعده داده است؛ پیروزی که در آن، جبهه حق باوجود کمی نفرات، به دلیل اتصال به قدرت لایزال الهی، برای همیشه در تاریخ ماندگار و اثرگذار می‌شود.

‏عاشورا؛ نقطه پایان توهم قدرت باطل

شب دهم به ما می‌آموزد که قدرت‌های مادی، هر چقدر هم عظیم باشند، در برابر اراده‌ای که برای خدا قیام کرده است، پوشالی و فانی هستند. یزید گمان می‌کرد با بستن آب و کشتن یاران امام، کار را تمام کرده است، اما او نمی‌دانست که با این کار، خود را در زباله‌دان تاریخ دفن می‌کند. درس بزرگ این شب برای امروز ما، نترسیدن از هیمنه ظاهری مستکبران است. اگر ما بر حق باشیم و در راه حق استقامت کنیم، طبق وعده لَأَغْلِبَنَّ أَنَا وَرُسُلِی پیروزی از آن ماست. این پیروزی ممکن است از مسیر سختی‌ها و شهادت‌ها بگذرد، اما نتیجه آن، عزت ابدی و نابودی باطل است.

امروز جبهه مقاومت با تأسی به همین منطق در برابر یزیدیان زمان ایستاده است. پایان جنگ در نگاه یک مجاهد حسینی، زمانی است که پرچم حق برافراشته شود، حتی اگر خود او در این مسیر به شهادت برسد. ما در شب دهم، با امام خود عهد می‌بندیم که هرگز تن به ذلت ندهیم و بدانیم که در هر نبردی، اگر باخدا باشیم، شکست‌ناپذیر خواهیم بود. عاشورا به ما یاد داد که پایان جنگ فیزیکی، تنها یک مرحله است و نبرد اصلی در حفظ آرمان‌ها و انتقال پیام مظلومیت به گوش جهانیان ادامه دارد؛ نبردی که زینب کبری (س) پرچم‌دار آن شد و پیروزی کربلا را تکمیل کرد.

‏طلوع بی‌پایان خورشید از گودال قتلگاه

در پایان این ده شب، باید بر این حقیقت تأکید کرد که کربلا یک واقعه تمام شده نیست، بلکه یک جریان زنده و مستمر است. امام حسین (ع) با خون خود، راهی را گشود که پایانش به ظهور منتقم خون خدا گره‌خورده است. اگر شب دهم، پایان ظاهری نبرد در سال ۶۱ هجری بود، اما در حقیقت آغاز بیداری تمدنی اسلام شد. ما با گریه بر مصائب این شب، در واقع اراده خود را برای ایستادگی در برابر ظلم صیقل می‌دهیم. کربلا به ما آموخت که در محاسبات الهی، خون بر شمشیر پیروز است و این سنت الهی، تا ابد تغییرناپذیر باقی خواهد ماند.

الهیات جنگ در کربلا، الهیات عزت، بصیرت، وفاداری و یقین است. اکنون با قلبی سرشار از معرفت حسینی، آماده‌ایم تا در عرصه‌های مختلف زندگی، حسینی زندگی کنیم و حسینی بمانیم. مزار امام حسین (ع) در کربلا، نه یک مدفن، بلکه کانون جوشان اراده‌هایی است که برای برقراری عدالت و حق در سراسر گیتی، از هیچ قدرتی نمی‌هراسند. این است معنای پیروزی نهایی که از غروب خونین عاشورا طلوع کرد و تا ابد جهان را روشن نگاه خواهد داشت.