قم داغدار است و مشهدالرضا (ع) صاحب عزا

به گزارش آستان‌نیوز امروز، جغرافیای ارادت پیوندی ناگسستنی خورده است، میان حرمی که صاحب‌عزاست و حرمی که داغدار بانوی کرامت است.

از عصرگاه دوشنبه ۳۰ شهریور ماه ۱۴۰۵ و در شب وفات کریمه اهل‌بیت (ع)، نگاه زائرانی که رو به آسمان آستان ملکوتی حضرت رضا (ع) گره خورده، شاهد آیینی سرشار از حزن و اندوه است.

خادمان حرم مطهر رضوی در فضایی آکنده از حزن و احترام، پرچم سبز گنبد منور را تعویض کرده و بیرق سیاه عزا را بر فراز گنبد طلا به اهتزاز درآوردند؛ نشانه‌ای روشن از اینکه خورشید طوس، داغدار خواهر است. با اهتزاز این بیرق ماتم بر فراز گنبد منور، بغض در گلوی زائران می‌شکند و صحن‌ها رنگ عزا و اندوه به خود می‌گیرند.

صدای همهمه زائران از هرسو شنیده می‌شود؛ کسانی که با چشمانی نمناک، دست بر سینه نهاده و ابتدا رو به پنجره فولاد عرض ادب می‌کنند و سپس رو به قم کرده و نجواکنان می‌گویند: «یا فاطمه معصومه، اشفعی لی فی الجنه...».

در نگاه مجاورانی که سال‌هاست همسایه امام مهربای‌ها هستند، غم غریبی خانه کرده، آنها آمده‌اند تا شانه به شانه برادر بایستند و این هجران ناتمام را به محضر ولی‌نعمتشان تسلیت بگویند.

نقاره‌خانه در این ایام در سکوت فرو رفته و جای آوای همیشگی شادمانی، نوای سوزناک مرثیه‌سرایی از بلندگو‌های صحن‌ها طنبن‌انداز است.

گوشه گوشه صحن انقلاب اسلامی و آزادی، جمع‌هایی بی‌ریا گرد هم آمده‌اند تا روضه فراق بخوانند؛ روضه خواهری که شوق دیدار برادر، او را تا کویر کشاند و تقدیر، مزارش را قبله‌گاه اهل دل در قم ساخت.

این سیاه‌پوشی سراسری، تا غروب روز سه‌شنبه ۳۱ شهریور بر پیشانی گنبد حضرت رضا (ع) باقی می‌ماند تا حریم ملکوتی رضوی، آیینه تمام‌نمای اندوهی باشد که قرن هاست در سینه تاریخ موج می‌زند؛ اندوه زیارتی که در این دنیا به وصال نرسید، اما پیوند دلدادگی‌اش، تا ابد در قلب ایران جاری است.