ساوه از شهرهای مهم و تاریخی استان مرکزی است که پیشینه آن به دوران ساسانیان بازمیگردد. این شهر در اواخر دوره ساسانی و اوایل دوره اسلامی (سال ۲۲ هجری قمری) جزو ایالت «جبال» یا کوهستان بهشمار میرفته و همواره بهعنوان یکی از کانونهای تمدنی فلات مرکزی ایران شناخته شده است. موقعیت راهبردی ساوه در مسیر ارتباطی مناطق مرکزی کشور، نقش مؤثری در تحولات تاریخی و فرهنگی آن ایفا کرده است.
موقعیت جغرافیایی و اقلیم ساوه
شهرستان ساوه از شمال به شهرستان زرندیه و استان قزوین، از جنوب به شهرستان تفرش و استان قم، از شرق به استانهای تهران و قم و از غرب و جنوبغربی به استان همدان و شهرستان کمیجان محدود میشود. این شهرستان دارای اقلیم نیمهخشک است؛ بهطوریکه تابستانهایی گرم و زمستانهایی نسبتاً سرد دارد. زبان مردم بومی ساوه فارسی است و به لهجه محلی ساوهای سخن میگویند.
آثار تاریخی و میراث فرهنگی ساوه
ساوه از نظر آثار تاریخی و فرهنگی جایگاه ویژهای دارد. بنا بر اعلام کارشناسان میراث فرهنگی، این شهرستان دارای بیش از ۲۲۳ اثر تاریخی شناساییشده است که حدود ۷۰ اثر از آنها در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیدهاند. از مهمترین این آثار میتوان به مسجد جامع ساوه و مناره آن مربوط به دوره سلجوقی، مسجد سرخ و مناره آن، مسجد بازار ساوه از دوره زندیه، آبانبار مسجد جامع، گنبد تاریخی چهارسوق از دوره صفویه، امامزاده سید منصور بن موسی بن جعفر (ع)، امامزاده پنجتن، مسجد چال، مقبره پیغمبر و قلعه تاریخی خاتمقلعه سرو اشاره کرد.
صنایعدستی و خوراک محلی ساوه
صنایعدستی ساوه قدمتی دیرینه دارد و یافتههای سفالی اطراف تپه باستانی آوه، گواه پیشینه کهن این هنر در منطقه است. گلیم ساوه از شناختهشدهترین تولیدات دستی این شهر بهشمار میرود که از دوره صفویه رواج داشته است. قالیبافی، گلیمبافی، سفالگری، رودوزیهای سنتی، منبتکاری و قلمزنی از دیگر صنایعدستی رایج در ساوه هستند. نان قندی و شیرینی روحافزا نیز از جمله خوراکهای سنتی و مشهور این شهر محسوب میشوند.
در صفحه «ساوه» آستاننیوز، مجموعهای از اخبار و گزارشهای مرتبط با فعالیتها و برنامههای آستان قدس رضوی در این شهر در اختیار مخاطبان قرار گرفته است.
