وقتی بوی رمضان در حرم می‌پیچد

از ورودی حرم که رد می‌شود و پا به صحن پیامبر اعظم (ص) می‌گذارد، با نگاه به روبه رو دلش می‌لرزد. با پا‌هایی سست و قدم‌هایی آرام به سمت صحن انقلاب می‌رود، همان مسیر همیشگی.

از همان روز‌های نوجوانی که گاهی تنها می‌آمد و ساعت‌ها بی‌صدا می‌نشست، تا امروز که میان شلوغی زندگی و هجوم دغدغه‌ها، هر از گاهی فرصتی می‌یابد تا دلش را به نور حرم امام رضا (ع) بسپارد. پاهایش همیشه یک مقصد را می‌شناسند: صحن انقلاب.

آن‌جا فرق دارد، انگار درست در کنار امامش نشسته باشد، با او احساس نزدیکی می‌کند.

امروز اما، این آخرین روز ماه شعبان و این لحظات نزدیک به ماه رمضان حال دیگری دارد.

از همان لحظه ورود به حرم، در و دیوار و سنگ‌های حرم برایش زنده‌اند. آن‌قدر زنده که دلش می‌خواهد روی همین زمین مرمر دراز بکشد، دیوار‌ها را در آغوش بگیرد، چوب در‌های قدیمی را ببوسد.

انگار دیگر دنبال گنبد طلایی و پنجره فولاد نیست؛ این بار آنقدر دلش تنگ و بی‌قرار شده که حتی فرشی را که، چون پرده‌ای بر در آویخته‌اند، بوسیده است.

آنقدر بی‌قراری می‌کند که نمی‌داند دقیقا کجا ایستاده، اما پیشانی‌اش را به دیوار می‌چسباند و هق‌هق گریه‌اش بلند می‌شود. گرمایی دلنشین از سنگ‌های مرمر دیوار به جانش می‌رسد و دلش می‌خواهد همه آجر‌های دیوار‌های حرم را یکی یکی در آغوش بگیرد.

این چه حسی است؟ چطور می‌شود آدمی این‌گونه به سنگ و چوب و شیشه و فرش و پنجره و کبوتر عشق بورزد؟

انگار تمام جانش تمنای وصال می‌کند.

بوی رمضان، در صحن و سرای حرم مولا پیچیده و عطر بهار، با هر نفس عمیق، روحش را نوازش می‌کند.

مثل اینکه در فضای پرهیاهویی از صدا و رنج و هیاهو و تلاطم و فرسودگی درحال متلاشی شدن باشی و در یک لحظه، همه چیز آرام شود، صدا‌ها کم شود، روحت سبک شود و دلت بوی بهشت بگیرد، سینه‌ات باز شود و چشم‌هایت خیس.

حالا و در این لحظه، دقیقا همین احساس را دارد. جهان زیر پایش آرام گرفته.

چشم‌هایش‌را بسته و انگار تمام آن رنج‌های بیرون از این خانه، تمام آن دردها، تمام دویدن‌ها و عقب بودن‌ها را پشت در گذاشته و به میهمانی با شکوهی آمده است.

بوی رمضان در خانه علی‌ابن موسی الرضا (ع) او را به یاد بچگی‌هایش می‌اندازد.

همان وقت‌هایی که برای نماز صبح با مادر و پدرش به حرم می‌آمدند و وقتی که باد به تن ظریف کودکانه‌اش می‌وزید، زیر چادر مادرش قایم می‌شد.

حالا که طوفان زندگی او را در هم کوبیده دلش می‌خواهد در گوشه‌ای از این حرم و زیر سایه این حضرت تا ابد پناه بگیرد و قایم شود.

بوی رمضان می‌آید، بوی سحر! انگار صدای دعای سحر‌های ماه رمضانِ مرحوم صالحی در تمام وجودش می‌پیچد. همان صدای آرام و دلنشین که میان خواب و بیداری دلش را آرام می‌کرد و او را سر سفره سحری می‌خواند.

چشم‌هایش را باز می‌کند، دیوار را می‌بوسد و می‌رود به سمت صحن انقلاب، باید از سقاخانه آب بردارد، می‌خواهد فردا، در افطار اولین روز ماه رمضان، روزه‌اش را با آب سقاخانه باز کند.

مهلا دانشمند