مکتب مقاومت؛ از عرصه خیابان تا سبک نوین زندگی

امروز که در آستانه تحولات بزرگ جهانی قرار داریم، شایسته است نگاهی عمیق به پدیده نوظهور «حماسه حضور مردم» از دیدگاه یکی از مدرسین دانشگاه بین‌المللی امام رضا (ع) داشته باشیم؛ یادداشتی به قلم سید علی قادری، مدرس دانشگاه بین‌المللی امام رضا (ع) که به تحلیل تغییر سبک زندگی ایرانیان در مواجهه با نبرد‌های نوین، می‌پردازد.

عبرت‌های تاریخی و تکلیف‌محوری خواص

در سحرگاه دهم اسفند ۱۴۰۴، ایرانیان و دوستداران ایران و انقلاب اسلامی، یکی از دردناک‌ترین، مصیبت‌بارترین و غیرقابل‌باورترین اخبار حیات خود را دریافت کردند؛ آن‌گاه که گوینده سیمای ملی، با حزن و اندوه، خبر شهادت رهبر معظم انقلاب، حضرت آیت‌الله‌العظمی خامنه‌ای (رضوان‌الله علیه)، را اعلام کرد. جهانی از این خبر ناگوار، در بهت و حیرت فرورفت. اما این خبر سرآغاز شکل‌گیری حرکتی بود که رهبر شهید (رضوان‌الله علیه) مدت‌ها قبل آن را پیش‌بینی کرده بود: «بعثت مردم». کلام رهبر کبیر انقلاب، امام خمینی (ره) که گفته بود «شهادت هنر مردان خداست» باعث آن شد که از شامگاه دهم اسفند، چهره شهر‌ها و روستا‌های ایران، رنگی دیگر به خود بگیرد؛ رنگ حضور و خون‌خواهی.

خروج از انفعال و حضور در میدان کنشگری

هر چند این حضور ابتدا بر سوگواری و ابراز خشم از جنایت دشمنان متمرکز بود؛ اما با درک حساسیت شرایط و امکان وقوع حوادث ناگوار دی‌ماه، به‌سرعت جای خود را به سنگر دفاع از میهن و مقابله با توطئه‌های دژخیمان قسم‌خورده کمین‌کردن برای ایجاد آشوب و اغتشاش و باهدف تغییر نظام و تجزیه کشور، داد. هر شب، جمع کثیری از مردم در معابر گرد هم آمده و در پاسخ به فراخوان فرمانده نیروی هوافضای سپاه پاسداران که گفته بود «مردم! میدان با ما و خیابان با شما»، با سردادن شعار‌های حماسی، حمایت همه‌جانبه خود را از رزمندگان میدان نبرد و نگهبانی از سنگر خیابان اعلام کردند. شب‌های ماه مبارک رمضان، مردم مبعوث شده، از افطار تا سحر را به خیابان آمدند و این رویه پس از ماه رمضان نیز ادامه یافت. پیامد این حضور، اتفاقاتی بود که به‌جرئت می‌توان گفت که سبک زندگی ایرانیان را تغییر داد؛ همبستگی ملی که گمان می‌رفت با اتفاقات دی‌ماه تضعیف شده است، با دیگر با حرکات خودجوش مردمی نمایان شد و خیابان، خانه مردم شد.

ایستادگی در نبرد وجودی و ترکیبی

تجمعات بدون سازمان اولیه، به‌تدریج سازماندهی شده و فعالیت‌های متنوع و خلاقانه‌ای در آن شکل گرفت؛ از سرایش و خوانش مداحی‌های حماسی به سبک «ای ایران» حاج محمود کریمی و مداحی معروف «بزن که خوب می‌زنی» حاج مهدی رسولی تا برقراری موکب‌های پذیرایی، تولید طنز‌های مقاومتی و ایستگاه‌های فرهنگی. حتی با فرارسیدن عید نوروز، دید و بازدید‌ها به قرار‌های خیابانی مبدل شد. حجم فعالیت‌ها گسترش یافت؛ از نمایش ماکت‌های موشک و پهپاد تا آثار جنایات دشمن در مدرسه میناب؛ از تمثال بزرگان شهید تا غرفه‌های عکاسی و توزیع پرچم سه‌رنگ ایران. پرچم ملی بیش‌ازپیش محور همبستگی شد و در ترکیب با تصاویر رهبران انقلاب، نماد‌های مذهبی و نشان‌های جبهه مقاومت، با حرکت کاروان‌های خودرویی و پخش مداحی حماسی، حال‌وهوای خاصی به معابر بخشید.

رسالت نهایی؛ از تبیین تا تمدن‌سازی

در این میان، حضور کودکان و نوجوانان بسیار چشمگیر است. هرچند مدارس به‌ظاهر تعطیل و آموزش در بستر سامانه الکترونیکی است؛ اما فعالیت‌های میدانی پررونق است؛ تشکیل گروه‌های سرود، اجرای حرکات رزمی، نقاشی، خطاطی، عکاسی و ساخت کاردستی‌های مرتبط با حماسه، رجزخوانی، ملبس شدن به لباس بسیج برای حفاظت و انتظام‌بخشی به اجتماعات و برگزاری جلسات تدریس و رفع اشکال درسی توسط معلمان در تجمعات، همگی جلوه‌های این حضور است. اینها نشان‌دهنده سبکی جدید از تعاملات برای نسلی است که برای اولین‌بار درگیری در یک جنگ تمام‌عیار و مرزکشی بین وطن‌دوستی و وطن‌فروشی را تجربه می‌کنند. این شرایط، سرمایه اجتماعی ذی‌قیمتی را فراهم کرده که می‌بایست با مطالعات دقیق میدانی، آن را بیشتر شناخت. بدون شک، نقش دانش و نخبگان در حفظ و توسعه این ظرفیت عظیم برای تمدن‌سازی نوین اسلامی، رسالتی تاریخی و حیاتی است.